ένα παιδί μετράει τ΄άστρα...

ένα παιδί μετράει τ΄άστρα κι εγώ του κάνω παρέα
στην αθωότητα, στο δρόμο που το βλέμμα του διαλέγει,
κι όταν φτάσει εκεί,
στο τέλος που η ματιά, κουρασμένη θα φτιάξει τ΄ όνειρο
θα γιορτάσω τη φυγή, 
κι ότι τόλμησε να κοιτάξει το σκοτάδι,
κι ακόμα παραπέρα..

κι εκεί θα γίνει πρίγκιπας,
με ξεφτισμένα ρούχα κι ανακατεμένα τα μαλλιά
θα μου ζητήσει νερό,
κι ας χόρτασε από πηγές
θα μου ζητήσει ζεστασιά,
κι ας βρισκόταν κοντά στον Ήλιο
θα μου ζητήσει να του δώσω ελπίδα, 
κι εγώ δεν πρέπει ν΄αρνηθώ...
θα του τραγουδώ νανούρισμα,
στα όνειρά του με το φεγγάρι ομπρέλα

κοιτάζω ξανά, αλλά δεν είναι εκεί
κοιτάζω το χώμα, κι έχω ξεδιψάσει
κοιτάζω εμένα, κι έχω ζεσταθεί
προσέυχομαι να μη γυρίσω

πάλι μόνος και το δέρμα μου ξαφνικά να μαλακώνει
νιώθω να με τσιμπάει η γαλήνη
ανοίγω τα μάτια
και η μητέρα μου χαϊδεύει τα μαλλιά...

                                                                                              Γιάννενα 14/8/14

φωτογραφία: by jbuddha

Όπως και αν ακούγεται είναι ο καινούριος δίσκος των Mogwai, του δόκτορος Χουτς

Καμιά φορά αρχίζω να αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που έκανε τους Mogwai την πιο αναγνωρίσιμη και πιο εμπορική (ίσως μετά τους Sigur Rós) μπάντα του ποστ ροκ. Μην είναι οι θορυβώδεις και εκστατικές κιθάρες του Batcat ή του Glasgow Megasnake; Μήπως γουστάρω πιο πολύ τις μελωδικές τους ανησυχίες και προσπάθειες όπως τα Friend of the Night και Take me somewhere nice (κάποια γνωστή γνωστού κάποτε το χαρακτήρισε "χουχουλιάρικο"). Πιο πιθανό να είναι η επαναληπτική, ρυθμική και θορυβώδης (πάλι) μανία στα Mogwai fear satan και My father my king. Αλλά δεν ξεχνώ τα ήρεμα, πιο εσωτερικά σάουντρακ Zidane & Les revenants ή εκείνο το παράξενο EP πριν δύο χρόνια που έμοιαζε με μουσική δωματίου φτιαγμένη στην Γλασκώβη. Τελικά, μηπώς είναι όλα αυτά μαζί και η αναμονή για ακόμα περισσότερη ποικιλία; Μετά καθώς περπατώ στο δρόμο με τα ακουστικά στα αυτιά και τον Aidan να τραγουδάει με αυτή την ανεπανάληπτα σκοτσέζικη προφορά του, ξεχνιέμαι στις σκέψεις μου και στις κιθάρες και δεν βρίσκω τι είναι αυτό το κάτι. Αλλά σίγουρα υπάρχει.

Καθώς προσπαθώ να βρω αυτό το κάτι έχοντας μπροστά μου αραδιασμένα όλα τα cd των Γλασκοβέζων παρατηρώ το ταλαιπωρημένο κόκκινο δισκάκι μου Young Team όπου αντί για ονόματα οι Mogwai έχουν επιλέξει να εμφανιστούν με τα ψευδώνυμα της εφηβείας τους: bionic, Cpt. Meat, DEMONIC, pLasmatroN, +the relic+. Ο πρώτος τους δίσκος μεγάλης διάρκειας κυκλοφόρησε το 1997 όταν ήταν 20άρηδες. Πριν από αυτό είχαν ήδη κυκλοφορήσει μερικά διαμαντάκια σε σινγκλ και ΕΡ (βλέπε Ten Rapid). Ήμουνα νιος και γέρασα λέει μία ελληνική παροιμία. Από την ωμή δύναμη του YT μέχρι το Rave Tapes, από την φασαριόζικη αυθάδεια των 20 χρόνων τους και των ξεκουρδισμένων κιθάρων τους στην καλοζυγισμένη ισορροπία ανάμεσα σε κιθάρες, πλήκτρα, ηλεκτρονικά, πιάνο και φωνητικά (πειραγμένα ή όχι) είναι πολλά τσιγάρα δρόμος. 

Θαυμάζω λοιπόν τους Mogwai, όπως και να ακούγεται αυτός ο δίσκος, για πολλά πράγματα. Γιατί είναι τρελοί Star Wars φαν, γιατί στο ATP Festival που *"διευθύνανε"* έβαλαν προβολές των ταινιών του Kubrick, γιατί στην ιστοσελίδα τους είχαν λινκ για την αντίστοιχη των Arab Strap με υποσημείωση enjoy their happy lyrics, γιατί στην συναυλία τους στο Civic Hall του Wolverhampton κάπου στα 2000s αναφωνούσα σε κάθε κομμάτι "το αγαπημένο μου!" μέχρι που μπήκαν οι πρώτες νότες του Mogwai Fear Satan.

Ότι και νά'ναι είναι Mogwai ρε φίλε! 

Ο δρ Χουτς με την φανέλα της Celtic 

στην συναυλία των Mogwai στην 

Αθήνα 2 χρόνια πριν (21/1/2012)

Οι καλύτεροι, του Άτριχου

Οι φετινές λίστες των καλύτερων δίσκων της χρονιάς έχουν ήδη βγει από πάρα πολλά (ίσως υπερβολικά πολλά) περιοδικά και κυρίως ηλεκτρονικές σελίδες που ασχολούνται με την μουσική. Επίσης σε όλα τα μπλογκ υπάρχουν λίστες και γνώμες για τους καλλιτέχνες που ξεχώρισαν αυτή τη χρονιά και τις μουσικές που έγραψαν και ερμήνευσαν. Αυτό που εμένα με εκπλήσει είναι είναι ο αριθμός των δίσκων μεγάλης διάρκειας που κυκλοφορούν μέσα σε μια χρονιά και ακόμα περισσότερο πόσους δίσκους ακούνε οι επαγγελματίες και οι ερασιτέχνες της μουσικής; Σε κάποια σάιτ σέρφαρα ανάμεσα στους 50 (!) καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Δεν κατάφερα αλλά και δεν θα'θελα φυσικά να τους ακούσω/αγοράσω/κατεβάσω όλους όχι μόνο γιατί δεν έχω τα απαραίτητα χρήματα ή το χρόνο αλλά και γιατί οι περισσότεροι δεν θα μου αρέσουν. Ως παράδειγμα θα φέρω τους My bloody valentine, οι οποίοι επέστρεψαν μετά από πάρα πάρα πολλά χρόνια στην δισκοποιία και φιγουράρουν στους καλύτερους μόνο που έμενα δεν μου άρεσαν ούτε πριν από 20 και χρόνια (βλάκας, ξέρω). Ή τους Arcade Fire τους οποίους, πιστέψτε με έχω προσπαθήσει πολλές φορές να τους αγκαλιάσω αλλά μάταια. 

Δεν είμαι όμως όλο γκρίνια για τους μουσικοκριτικούς και τις λίστες τους. Συνήθως έχουν δίκιο και εγώ άδικο αφού πλέον δεν ακούω τόσους νέους δίσκους στους 12 μήνες του χρόνου. Επιπλέον οι τα κείμενα των δισκοκριτικών έχουν γίνει τόσο μεγάλα και αναλυτικά που είναι σαν να ακούς τον δίσκο βλέποντας παράλληλα σε ντοκιμαντέρ την ζωή του καλλιτέχνη και το making of του δίσκου. Έτσι ένιωσα διαβάζοντας π.χ. την κριτική στο νέο παρανοϊκο, οργισμένο και ότι-πιο-παράξενο-έχω-ακούσει-μετά-τον-Ξενάκη δίσκο των Death Grips Government Plates στο pitchfork.com. Τον κατέβασα από την ιστοσελίδα του δωρεάν (http://thirdworlds.net/ -άλλο ένα θετικό) και τον έλιωσα στο mp3 player. 

Σε μία άλλη ψακτική στον παγκόσμιο ιστό βρήκα και αυτό το διαμαντάκι. Αν και στα αρνητικά του μετράει μία συνεργασία με τους Coldplay τον δίσκο του με το όνομα Immunity τον λάτρεψα από την πρώτη ακρόαση. Ομολογώ ότι έμεινα έκπληκτος (θετικά) με το γούστο μου αφού δεν έχω ακούσει trance/house (μάλλον, θα σας γελάσω) από τα 90s.

Τέλος, η αργή αλλά ευχάριστη και δημιουργική εξερεύνηση μου της ραπ μουσικής (ακόμα προσπαθώ να ανακαλύψω τους πρώτους δημιουργούς από την δεκαετία του 1990) με έφερε αντιμέτωπο με τον El-P (από το El Producto) πρώην των αγαπημένων Company Flow και κατά συνέπεια με την φετινή του συνεργασία με τον Killer Mike, τους Run the jewels ντε! Μία φιλική συμβουλή: Αν δεν έχετε ακόμα ακουμπήσει ούτε το δαχτυλάκι σας στον θαυμαστό κόσμο του hip hop, αρχίστε τώρα, δεν είναι αργά, να ανακαλύπτεται την μουσική παραγωγή πίσω από τα τείχη των στίχων αλλά και τους στίχους που ακουμπάνε πάνω στην μουσική. Δεν θα χάσετε.

Δεν τελείωσα όμως. Οι παραπάνω δίσκοι είναι βασικά αυτοί που είχα αποθηκευμένους στο mp3 όλη τη χρονιά και τους έχω λιώσει στην ακρόαση. Αλλά και οι τρεις λίγο πολύ βρίσκονται στις λίστες της χρονιάς ή τουλάχιστον στα περιθώρια των 50-60-100 καλύτερων δίσκων του 2013. Οι δύο αγαπημένοι μου δίσκοι όμως είναι άφαντοι! Όχι μόνο από τις λίστες αλλά και από τα μουσικοκριτικά σάιτ (όσο και αν έψαξα σε pitchfork και λοιπούς δεν βρήκα ούτε μία κριτική...).

Ο καλύτερος ποστ-ροκ δίσκος της χρονιάς 2013

Όχι, όχι δεν είναι οι Sigur Ros. Άκουσα με την δέουσα προσοχή και επιμονή μεταμελημένου ποστροκά το Kveikur και παρότι μου άρεσε αρκετά, δεν με έπεισε ότι οι Ισλανδοί που ήθελαν να αλλάξουν την μουσική κάποτε έχουν επανέλθει. Αυτοί που με έπεισαν όμως ότι είναι έτοιμοι να πάρουν την πρωτοκαθεδρία του ποστ είναι οι 65daysofstatic. Ακόμα ακούω το Wild Light και ακόμα η ακρόαση του με γεμίζει με ικανοποίηση. Τα έχει σχεδόν όλα. Ηλεκτρονικό θόρυβο, κιθαριστικό θόρυβο, απίστευτα ντραμς (δύναμη, ταχύτητα, έμπνευση), mogwai-κές αναφορές, radiohead-like εισαγωγές που αναιρούνται μέσα στο ίδιο τραγούδι από την καταστροφική μανία των 65dos και άλλα πολλά.

O καλύτερος απλά.

Πέρυσι ταξιδέψαμε μέχρι την Θεσσαλονίκη (δεν μας χάλασε) για να δούμε τον Matt Elliott παρότι έπαιζε και στην Αθήνα. Ο λόγος; Πολύ απλά, την συναυλία στην Θεσσαλονική (με Chapelier Fou μεταξύ άλλων) θα έκλεινε ο Third Eye Foundation! Δηλαδή πάλι ο Matt με άλλο όνομα. Τα έχουμε ξαναπεί αλλά για να μην μπερδευόμαστε: O TED ξεκίνησε από το Bristol και παίζει "εφιαλτική ηλεκτρόνικα" (δικός μου ο όρος). Ο Μatt Elliott μένει πλέον στο Παρίσι και παίζει "πολιτικό φολκ" με την κιθάρα του. 
Η ανακοίνωση της κυκλοφορίας του νέου δίσκου του Matt Elliott με τον εξαιρετικό τίτλο Only Myocardial Infraction Can Break Your Heart, αναφέρει ανάμεσα σε άλλα "[...] his new album, announces an optimism previously unsuspected in the musician. A new start, perhaps a form of renewed hope. Whatever it may be, this new album introduces a new dimension in the music of Matt Elliott, without ever questioning the foundations." Και όντως ακούγοντας το πρώτο τραγούδι νιώθεις ότι κάτι έχει αλλάξει και στην μουσική αλλά και στο συνασθηματικό της φορτίο. Στο The right to cry μπορείς να ακούσεις ταυτόχρονα τον Matt Elliott και τον TEF -η κιθάρα και η φωνή παραπέμπουν στον πρώτο ενώ οι "φωνές" στο περιθώριο στον δεύτερο- αλλά αυτά είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίζει ο ME/TEF το 17λεπτο τερατούργημα του -γιατί περί αυτού πρόκειται. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι να βγει το mess we made λατρεύαμε με πάθος τον ΤΕF και ο πρώτος του "προσωπικός" δίσκος μας έπιασε με τα σώβρακα κατεβασμένα. Αλλά με τον καιρό να περνά και τα Songs να κυκλοφορούν το ένα μετά το άλλο (Failing, Drinking κτλ) ο ΜΕ έγινε η καινούρια μας ερωμένη, το ίδιο θλιμμένη αλλά περισσότερο καθαρόμυαλη και οργισμένη, ενώ η πρώην μας περνά σιγά σιγά στο περιθώριο. Τα υπόλοιπα ανακαλύψτε τα μόνοι σας -έγω τον δίσκο τον σιγοτραγουδώ στον πέντε μηνών γιο μου όταν γυρνάω από την δουλειά.

Το Άγιο Τσιπουράκι παρουσιάζει τον Δόκτωρα Χουτς, γιατρό του ποστ-ροκ!

Καλησπέρα σας! Ονομάζομαι Δρ. Χουτς και είμαι έτοιμος να απαντήσω σε οποιαδήποτε ερώτηση σας για το ποστ ροκ! Αν είστε πραγματικά και μακροχρόνια άρρωστοι με το delay, τα ορχηστρικά και τεράστια τραγούδια με τους επίσης τεράστιους και -μερικές φορές- γελοίους τίτλους τότε βρήκατε τον άνθρωπο σας! Κάθε μήνα θα απαντάω στις ερωτήσεις σας (αν υπάρχουν βέβαια) που μπορείτε να στέλνετε μέσω του Αγίου (Blog, fb, twitter). Αλλά ας αρχίσω εγώ θέτοντας μερικούς προβληματισμούς για τα τεκταινόμετα στον ποστ(ροκ) χώρο.

65μέρεςείναιπολλές

Νομίζεις ότι τα έμαθες όλα και ξαφνικά σε πάνε σε μία συναυλία και μαθαίνεις περισσότερα. Ο Σωκράτης (μάλλον) είπε ότι γερνάει διδασκόμενος και εμείς απλά τον επιβεβαιώνουμε (παρότι ο ίδιος δεν είχε να μάθει και πολλά τότε). Έτσι, ο υποφαινόμενος, γιατρός στο επάγγελμα, όχι του σώματος αλλά των παθήσεων της μουσικής, πήγε ανυποψίαστος στην συναυλία των 65daysofstatic στην όμορφη μας πόλη και έφυγε αποσβολωμένος (το ίδιο φυσικά πάθανε και οι υπόλοιποι -απόδειξη τα δύο άρθρα στον Άγιο!). Τώρα κυκλοφόρησαν τον τελευταίο τους δίσκο, τον πρώτο από τότε που τους ξέρω, και είμαι πλέον έτοιμος να σας τον παρουσιάσω.

Καταρχάς ο τίτλος δεν μου αρέσει: Wild Light? Άγριο Φως; Τι εννοείς; Και πως να το εξηγήσεις χωρίς στίχους; Με την μουσική φυσικά. Θα σας έλεγα τώρα κάτι για τους Fly pan am αλλά μάλλον το ξέρετε (ή θα το κρατήσω για αργότερα). Τέλος πάντων, ο τίτλος άσχετος αλλά το εξώφυλλο πολύ καλό. Μία σύνθεση παράξενη αλλά μάλλον αντιπροσωπευτική του ήχου του άλμπουμ.
Ξεκινώντας, ο δίσκος μου θυμίζει αμέσως το Slow Focus των Fuck Buttons που κυκλοφόρησε μόλις 2-3 μήνες πριν. Οι 65daysofstatic αυξάνουν κατά πολύ το ηλεκρονικά παραγόμενο ήχο και τα φυσικά όργανα πέφτουν στο περιθώριο. Το Slow focus δεν είναι καθόλου άσχημο, αν σας έδωσα αυτή την εντύπωση, αντίθετα είναι από τους καλύτερους δίσκους της χρόνιας και "προχωρημένα" ποστ, αλλά παρότι μου αρέσει που οι FB το "πήγαν" εκεί δεν περιμένω από τους 65daysofstatic να πάρουν τον ίδιο δρόμο. Και δεν το κάνουν.
Άλλωστε οι FB κατάγονται από το Γούστερ και δημιουργήθηκαν στο Μπρίστολ (κεντρική και νότια Αγγλία) ενώ οι 65 στο Σέφιλντ (βόρεια). Θα μου πείτε τι στο διάολο λες;! και θα έχετε δίκιο. Απλά υποψιάζομαι και θέλω να γράψω αλλά χωρίς μεγάλη σιγουριά ότι στην βόρεια Αγγλία (Μάντσεστερ, Λίβερπουλ, Σέφιλντ, Γιορκ, Νιουκάστλ κτλ) έχουν μεγαλύτερη παράδοση στην κιθαριστική και heavy μουσική ενώ στην νότια κυριαρχεί η ηλεκτρονική. Το παραπάνω όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο ένας εκ των FB είναι φανατικός των Mogwai και ότι οι ίδιοι οι FB θεωρούνται -πλέον- οι βασιλιάδες του noise.
Το πάω μακριά και δεν ξέρω που θα με φτάσει. Το Wild light λοιπόν, ξεκινά να παίζει και με φοβίζει που η πλάστιγγα έχει γείρει προς τα ηλεκτρονικά. Ήδη το πρώτο τραγούδι Heat Death Infinity Splitter έχει κάνει την εμφάνιση του ως μπλουζάκι στην ιστοσελίδα του συγκροτήματος αλλά τουλάχιστον αυτό είναι μόνο μια εισαγωγή στον δίσκο και μία άσκηση ύφους περισσότερο. Το δεύτερο Prisms έγινε βίντεοκλιπ το οποίο μάλιστα επιλέχθηκε από τους εργαζόμενους στο vimeo.com ως ένα από τα καλύτερα της ιστοσελίδας (στο vimeo θα βρείτε και μερικά λόγια από τον σκηνοθέτη Matt Pearce για την λογική πίσω από το βίντεο.)
Και με το τρίτο κομμάτι The Undertow ξεκινούν κανονικά οι γνωστοί μας 65dos τον καλύτερο τους δίσκο μέχρι στιγμής. Οι κιθάρες είναι εδώ αν και λίγο πιο light από ότι στους προηγούμενους, ο ντράμερ είναι σε τοπ φόρμα και τα πρόσθετα ηλεκτρονικά κρουστά δίνουν στο συγκρότημα τον δικό του χαρακτηριστικό ήχο. Η διαφορά του δίσκου αυτού είναι ότι έχει πέσει λίγο η ένταση και ο ήχος, τα τραγούδια είναι πιο "εσωτερικά". Θα με παρεξηγήσατε πάλι γιατί είπα ότι ξεκινάει ο χαρακτηριστικός τους ήχος και είναι πιο light! Δεν εννοούσα βέβαια ότι οι 65 γίνανε ξαφνικά... Coldplay (όχι δα!) αλλά να, για παράδειγμα το Taipei ξεκινά σαν τραγούδι των Mogwai στην μετά Rock Action εποχή (ξέρετε με πιανάκι και προδέρμ) αλλά συνεχίζει με στοιβαρότητα και ταχύτητα ενώ το -αγαπημένο μου- Unmake the wild light (ναι, ξεχάστε τον τίτλο, απλά δεν το πιάνω) μπαίνει και νομίζεις ότι σε λίγα ακόρντα θα ξεκινήσει να τραγουδάει και ο Thom των Radiohead. Φυσικά ο Yorke χτυπιέται κάπου μπροστά από decks δίπλα τον Nigel ή πρωταγωνιστεί σε stop motion βίντεοκλιπ και ουδεμία σχέση έχει με τους 65. Ούτε βέβαια και το συγκρότημα μένει πολύ σε αυτό το μοτίβο -στο 1.5 λεπτό μια "κιθαριά" σπάει την radioheadίλα. Ακούστε το καλύτερα μόνοι σας:

Τέλος

***Λόγω του εκπληκτικού οίστρου του Δόκτωρος Χ. δεν μπόρεσε να χωρέσει όλα αυτά που είχε σκεφτεί για το πρώτο του κρείμενο στο βλογ αυτό!

Next time on St. Chipuro: Dr. Hooch writes about the upcoming -post-rock or not gigs- in Athens and the music behind the groups (he also comments on the concerts' press releases...) and starts his section Forgotten Post Rock Albums with a masterpiece of old times! Don't miss him!

Ο Άγιος (The Saint)

Απλά θέλω να σας πω πόσο αγαπώ τους Mode Plagal (και μην με ρωτήσετε "ποιοι είναι αυτοί"!)

Απλά θέλω να σας πω πόσο αγαπώ τους Mode Plagal. Η αφορμή για την εξομολόγηση μου είναι δύο αλλεπάλληλα χτυπήματα που δέχθηκα χθες. Καθώς έπινα τις Henniger μου (από το γνωστό περίπτερο στο Γκάζι) μέσα στην Τεχνόπολη, υπό τους ήχους των τραγουδιών του Γραμμένου (εξ Ιωαννίνων) και του Μπαλάφα (δεν γνωρίζω από που είναι) και περίμενα να εμφανιστούν οι Mode Plagal για να χορέψω ηπειρώτικα φανκ και μακεδονίτικη τζαζ σκέφτηκα ότι ήμουν μόνος. Ψέμα φυσικά. Ήταν μαζί μου η έγκυος γυναίκα "μου" (να το θέσω καλύτερα: η γυναίκα με την οποία αποφασίσαμε από κοινού να ζήσουμε μαζί και να φέρουμε στον κόσμο ένα παιδί) η οποία όμως μάλλον κουβαλήθηκε στο Γκάζι επτά μηνών έγκυος για να ξανακούσει τα Υπόγεια Ρεύματα. 

Επανέρχομαι μετά την φεμινιστική μου παρένθεση. I was sipping my second warm beer. The band was on stage trying to tune in. Ο γουέλ φακ ιτ! Αφού λοιπόν έπινα την δεύτερη μου μπύρα και βρισκόμουν στην τέταρτη φάση ιδρώτα (αυτό που οι άγγλοι αποκαλούν stench) ανέβηκε αυτή η γαμ@#$% μπάντα πάνω και ξεκίνησε με το Funky Vergina! Τίποτα δεν είναι πιο ωραίο με τόση ζέστη, υγρασία και σκόνη από την Αφρική, από το να ακούς macedonian funk/jazz πίνοντας μπύρα και καπνίζοντας τσιγάρα σκεφτόμουν. Εκτός ίσως από το να είναι η μπύρα παγωμένη και τα χαρτάκια του καπνού να έχουν το σωστό πλάτος συμπλήρωσα, πάντα αθόρυβα.

Τότε έρχεται μια πιο νέα παρέα, γνωστοί φίλων, και κάθεται για λίγο με τα γερόντια που χορεύουν (!) απολαμβάνοντας αυτή την μίξη ελληνικής παραδοσιακής μουσικής με φανκ και τζαζ. Η μία κοπέλα, προς έκπληξη του υποφαινόμενου, ξέρει την περί ου ο λόγος μπάντα. Σου αρέσουν; ρωτά. Τρελαίνομαι, απαντώ. Καλοί είναι αλλά κουράζουν, ανταπαντά. Ανήμπορος να πω κάτι καθώς η κούραση από την πρωϊνή δουλειά, το μεσημεριανό μάθημα και το χορό σταρτς το σινκ ιν, στρέφω το βλέμμα μου στο Θοδωρή Ρέλλο που παίζει έναν ηπειρώτικο σκοπό στο σαξόφωνο του. Η παρέα νέων απομακρύνεται μετά από λίγο.

Η δεύτερη μπύρα που ανέφερα πιο πάνω έχει γίνει κάτουρο (piss) και το πλάτος των χαρτακίων που χρησιμοποιώ για να στρίψω τσιγάρα είναι απελπιστικά μικρό. Η μπάντα όμως αγνοεί τα προαναφερθέντα, όπως και την σύντομη συνομιλία μου με την μικρά. Έτσι ο πόνος μου απαλύνεται καθώς το υγρό περνά από το στόμα στον οισοφάγο και ο καπνός γεμίζει τα (μαύρα) πνεμόνια μου. Ώσπου νιώθω χτύπημα στην πλάτη και γυρνώντας την κεφαλή αντικρίζω συνάδελφο από την εργασία μου. Πόση ευχαρίστηση, πόση λαχτάρα για μία ωραία και ενδιαφέρουσα συνομιλία, για την εύρεση κοινού δρόμου βρε αδερφέ! Και συ εδώ; ρωτώ χαμογελώντας. Ε, ναι, λαμβάνω ευχάριστον απάντηση. Θα ήρθες βέβαια για να δεις τους Mode Plagal. Δεν είναι φοβεροί; αποτείνω ερώτηση με προσμονή. Ποιους αυτούς; Δεν τους ξέρω καν! Για τον Μπαλάφα και τον Γραμμένο ήρθα... 

Η ήττα μου ήταν ολοκληρωτική. 

Καθώς η μπάντα αποχωρούσε σκεφτόμουν την άσχημη μοναξιά του μουσικού οπαδού. Φανταζόμουν την τετραμελή μπάντα στο ΟΑΚΑ με 50000 παραληρούντες οπαδούς να ζητάνε εν χορώ το Funky Vergina και να απαιτούν και τρίτο ανκόρ ώσπου με ξύπνησε η εισαγωγή της Ασημένιας Σφήκας.