#4DaysToGo: Nani by HYΛΔS

Το Nani, αχ αυτό το Nani. Όταν το πρωτοάκουσα δεν ενθουσιάστηκα και πολύ. Μάλλον φταίει το ότι το άκουσα στο αυτοκίνητο του ενός κιθαρίστα που ήταν παρκαρισμένο έξω από ένα τσιπουράδικο. Στο συγκεκριμένο όμως, όταν κυκλοφόρησε κανονικά, χρησιμοποίησα την μέθοδο gybe-piss-crowns. Η μέθοδος αυτή συνιστάται στο ότι ακούω το κομμάτι / δίσκο μέχρι να μου "τα σκάσει" (έτσι λέγεται το τελικό αποτέλεσμα) ή να μην μου πει τίποτα. Κενό. Δεν είναι καλό το τραγούδι. Στο piss crowns περίμενα αρκετές μέρες αλλά τελικά τα κατάφερα. Στο Nani ήρθε πιο νωρίς.

Ο Hylas στο διαμέρισμα του στην Αθήνα βλέπει ειδήσεις. Τι να πιστέψει; Την οργή που φουντώνει μέσα του ή το μίσος που σερβίρουν τα κανάλια;

Αυτό που βγάζει το 4ο κομμάτι του Athena είναι πολλά αντιφατικά συναισθήματα. Είναι γλυκό σαν νανούρισμα αλλά δεν είναι. Είναι οργισμένο σαν πολιτική πρόκληση αλλά όχι εξ ολοκλήρου. Είναι θλιμμένο σαν νανούρισμα θανάτου αλλά έχει και μια δύναμη ελπίδας, μια αισιοδοξία ότι η θλίψη συνοδεύεται και από οργή, από αποφασιστηκότητα.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι κριτική των στίχων (δεν έχει) αλλά της μουσικής. Οι HYΛΔS και οι παραγωγοί εχουν κάνει μια φοβερή δουλειά στην σύνθεση, το παίξιμο και τον ήχο. Το άλμπουμ ακούγεται ευχάριστα από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς κοιλιές, μουσικές ή άλλες. Έτσι κάθε φορά που ακούω το Nani αυτό γίνεται το αγαπημένο μου. Ξεκινάει απλά, ποστροκικά, μελαγχολικά, για να χτίσει σιγά σιγά μέχρι το ξέσπασμα και από εκεί οι εναλλαγές της μουσικής συνεδεύονται από τα ανάλογα συναισθήματα, πότε πόνος πότε οργή πότε αισιοδοξία. Πώς μπόρεσαν και χώρεσαν και τα φωνητικά προς το τέλος πάντα θα το έχω απορία και πάντα θα δακρύζω όταν τα ακούω. Αλλά περισσότερο τρελαίνομαι με την Α-Π-Ι-Σ-Τ-Ε-Υ-Τ-Η αλλαγή στο 3'55''! Και ξανά η ίδια στο 4'45''. Κάπου εκεί θα φανεί και μια επιρροή από Sabbath. Ακούστε υπέυθυνα!

Στον Πλανήτη Kappa

Ο Πλανήτης Kappa

Tracy!!! Tracy!!!... Έτσι, άνοιξα τα μάτια μου. Έτσι, με τη φωνή ενός μεθυσμένου και μάλλον τρελού τύπου. Δεν κατάλαβα που ήμουν, όμως δεν ήμουν σε κάποιο συνηθισμένο μέρος. Πρέπει να ήμουν σε άλλον πλανήτη… ναι έτσι έμοιαζε! Τσιμπιέμαι και ταυτόχρονα πιέζω τα μάτια μου να είναι κλειστά σαν να ήθελα να κάνω επανεκκίνηση στον εαυτό μου..

Ανοίγω τα μάτια μου ξανά και ο τρελός τύπος είναι μπροστά μου! Τα μαλλιά του είναι μπροστά στο πρόσωπό του και δεν μπορώ να διακρίνω τα χαρακτηριστικά του.

Γεια! μου λέει..

Είμαι ο Jim Morrison και είμαι νεκρός! Μήπως είσαι ο Lionel Richie;;... και φεύγει ξανά τρέχοντας σα να τον κυνηγούσε κάποιο φρικιό, φωνάζοντας ξανά και ξανά Tracy!!! Tracy!!!

Έχω μείνει άφωνος και προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει;;; που βρίσκομαι;;;

Που βρίσκομαι;;;; 

Αντιλαμβάνομαι πως όντως είμαι σε κάποιον άλλον πλανήτη. Αιθέρας μυρίζει παντού!

Ναι! Είμαι πολύ μακριά από το σπίτι μου…

Κοιτάζω γύρω, …πεντακάθαρα παρατηρώ άλλους πλανήτες και άστρα γύρω μου και στο βάθος βλέπω τον Ήλιο! Ναι! Τον Ήλιο που έκαιγε την κάθε μου ματιά όταν με θράσος τολμούσα να του ρίξω από μικρό παιδί!! Τώρα όμως είναι διαφορετικά! Τον κοιτάζω και τον χαίρομαι εύκολα! Τον χαζεύω!.. είναι τόσο όμορφος.. μου δίνει μία περίεργη αίσθηση … χαχαχα!!! Ρε είναι σα να μυρίζει φωνάζοντας! Με πιάνουν τα γέλια… έτσι… Για κάποιο λόγο είμαι χαρούμενος μέσα στην απορία και το χάσιμο που νιώθω…. Βρίσκομαι στο Star Wars ή στην Οδύσσεια του διαστήματος του Kubrick;;;!!!!

Τα μάτια μου ξεφεύγουν από τον Ήλιο και σα να ανοίγει το πλάνο του σκηνοθέτη, ανοίγει και το οπτικό μου πεδίο. Ένα κτίριο είναι πίσω μου και έχει κρεμασμένη μία σιδερένια ξεθωριασμένη ταμπέλα . Πάω πιο κοντά!.. Bar; Έλα ρε!; Τι γράφει;

Glasgow Mega Snake Bar

Καλά πως το σκέφτηκαν να ονομάσουν έτσι ένα bar; Μέχρι να το πω από μέσα μου είχα ήδη βρεθεί πίσω από την σιδερένια πόρτα του και κοίταζα τους θαμώνες. Πλησιάζω στη μπάρα και έρχεται κατευθείαν η barwoman. Είχε μακριά ξανθά μαλλιά, γλυκά χαρακτηριστικά και πάνω στο μέτωπό της είχε τατουάζ ένα ημιτονοειδές κύμα. Μου λέει.. γειά σου φίλε της νύχτας.. μιλάει μία περίεργη γλώσσα που μου εξήγησε ότι την λένε cody και για κάποιο λόγο την καταλάβαινα.

Την λένε Katrien… οι γονείς της, της είχαν πει ότι ζούσαν κάποτε σε μία πόλη;; χώρα;; που την έλεγαν Γαλλία, χωρίς να ξέρει ακριβώς που ήταν αυτή.

Μου δίνει ένα ποτό που το έλεγαν U-235 και μου λέει ότι δε μ’ έχει ξαναδεί στα μέρη τους. Τα μέρη τους… αλήθεια ποια είναι τα μέρη τους; Έχω παρασυρθεί με όλα αυτά και δε ρώτησα το πιο βασικό. Που βρίσκομαι;;; την ρωτάω … με κοιτάζει απορημένη, αλλά τελικά μου απαντάει…

Στον πλανήτη Kappa... μου λέει και γυρίζει δίπλα να εξυπηρετήσει τον τύπο με το καουμπόικο καπέλο που κάθεται δίπλα μου. Είχε το ψευδώνυμο Cpt. Meat και έλεγε ότι ήταν πρώην καουμπόης…χαχα!

Σιγά σιγά γνώρισα και τους άλλους θαμώνες που βρίσκονταν στο bar… Ήταν μία ομάδα από νέους ανθρώπους.. Ο plasmatroN που έφτιαχνε radar, ο bionic , ο demonic…ο coolverine που διάβαζε ένα περιοδικό με τίτλο: πως να γίνεις λυκάνθρωπος.. χαχα.. Εντάξει ξέρω ότι ακούγονται περίεργα όλα αυτά… αλλά και να ήταν τα τελευταία που είδα…

Μαζί με το ποτό U-235 που έπιναν, έτρωγαν όξινο φαγητό και είχαν μαζί τους γατονυχτερίδες για κατοικίδια!! 

Ο χώρος είχε πολλές μύγες που σε ενοχλούσαν διαρκώς..

Η μουσική δε!!.. Άκουγαν λευκό θόρυβο και το ονόμαζαν auto rock. Ο plasmatroN κατάλαβε ότι νιώθω ξαφνιασμένος με αυτό το είδος της μουσικής και μου είπε αστειευόμενος..

Χαρούμενα τραγούδια για χαρούμενους ανθρώπους ε;;;;; χαχαχα!!! Και άρχισε να γελάει μιας και το U-235 άρχισε να τον μεθάει αρκετά!

Ο bionic μου είπε ότι έτσι είναι από τότε που έχασε τον πατέρα του ένα καλοκαίρι στην αντίσταση.

Ποια αντίσταση; ...τον ρωτάω

Μη φωνάζεις!!!!! ...μου λέει..

Σκύβει και μου εξηγεί χαμηλόφωνα στο αυτί...

Στην αντίσταση κατά του Herod και του κόμματος του +the relic+!! Ήταν ένα κίνημα από ανθρώπους της πρωτεύουσας του πλανήτη της οποίας το όνομα είναι Moses. Το κίνημα ονομάστηκε Rock Action και οι άνθρωποί του εναντιώθηκαν πριν κάποια χρόνια στον δικτάτορα του πλανήτη Herod που παράνομα έχει παραμείνει στην εξουσία. Το κόμμα τους ονόμασε Αρουραίους της Πρωτεύουσας και αντιστάθηκαν στην έλλειψη ελευθερίας του λόγου και της ελεύθερης βούλησης, στα βασανιστήρια που βίωναν όσοι δεν δέχονταν το καθεστώς, στις άθλιες συνθήκες εργασίας και στους πολύ χαμηλούς μισθούς. Κύριο σύνθημά τους ήταν : Ελάτε να πεθάνουμε Νέοι!!! Αύριο τα παιδιά θα είναι σκελετάνθρωποι!!!.. εννοώντας χωρίς βούληση, χωρίς καρδιά, χωρίς ζωή, χωρίς μέλλον.

Χρόνια η αντίσταση έδινε ελπίδα στον κόσμο και όλο και περισσότεροι έμπαιναν στο Rock Action να βοηθήσουν. Όμως το κόμμα έφτιαξε μία πολεμική μηχανή πολύ δυνατή που την ονόμασε Mr. Beast, που έριχνε ακτίνες θανάτου, και μετά από μία τελευταία μεγάλη μάχη στο Folk Death 95 νίκησε την αντίσταση. Ακόμα και σε δημόσιους χώρους και μαγαζιά, αντί για την επιγραφή emergency exit έχουν βάλει emergency trap για να θυμίζουν διαρκώς το πόσο επικίνδυνοι είναι οι αρουραίοι της πρωτεύουσας. Αλλά….

Αλλά Σατανά να φοβάσαι τους Mogwai….

Τι εννοείς; ..

Τίποτα… απλά... τίποτα δεν έχει τελειώσει..

Ε; γιατί το λες αυτό;

Τίποτα, τίποτα, πολλά είπα.. ας πιούμε καλύτερα…

Μόλις τσουγγρίσαμε τα ποτήρια μας, στην άκρη του μαγαζιού παρατήρησα ότι υπήρχε ένα πολύ περίεργο έπιπλο που έμοιαζε με πιάνο. Ρώτησα τον demonic τι είναι και μου είπε ότι είναι μουσικό όργανο που στα cody το λένε rano pano. Σηκώθηκα και πήγα προς τη μεριά του, ενώ με προσπέρασε ένα ρομπότ που τραγουδούσε και απλά δούλευε εκεί σκοτώνοντας όλες τις μύγες που είχε το bar…

Κάθισα και σιγά σιγά άρχισα να παίζω λίγες νότες στο περίεργο αυτό όργανο.
Ο plasmatroN μεθυσμένος φώναξε ..

Παίξε ένα βαλς για τον Aidan! Τον πατέρα μου! Τον βασιλιά μου!

Άρχισα να παίζω ένα απλό νανούρισμα που μου είχε μάθει η μητέρα μου. Το έλεγαν .. Πήγαινε με σε κάποιο όμορφο μέρος…

Τότε έρχεται και με σταματάει ο τρελός τύπος που πρωτοσυνάντησα..

Μου λέει ξανά…

Είμαι ο Jim Morrison και είμαι νεκρός!

Και εγώ του απαντώ..

Ξέρω ποιος είσαι, μα ποιος είμαι εγώ;;

Pee'd God returns

Όταν πρωτοάκουσα τον δίσκο δύο φορές στην γκάρντιαν πριν κυκλοφορήσει ομολογώ ότι φοβήθηκα. Φοβήθηκα το χειρότερο. Τι κι αν ο νέος δίσκος των Godspeed δεν είναι καλός; Πώς θα το αντιμετωπίσουμε αν δεν είναι τουλάχιστον τέλειος; Τι θα βάλω να ακούσει το παιδί; Τις περισσοτερες φορές οι ελπίδες μας διαψεύδονται με τον πιο τραγικό τρόπο, στην μουσική αυτο συμβαίνει στο 90% αυτών που ακούμε. Και οι αγαπητοί GYBE! (στο τέλος!) άνηκαν σε αυτό το 10% που ακούς και ξανακούς μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι δεν θα τους βαρεθείς ποτέ.  

Έκανα λοιπόν τους φόβους μου γράμματα στο google doc για να τους ξορκίσω μαζί σας:

Φόβος 1ος: Κάπου κρυμμένο στο αυτοκίνητο έχω ένα σι ντι με την ζωντανή ηχογράφηση του 40λεπτου Behemoth! Βαρύ και ασήκωτο με σχεδόν καθόλου κορυφές και κοιλίες, χωρίς κορυφώσεις, ξεσπάσματα και σιωπές. Το είχα βαρεθεί. Και αυτός ο δίσκος υποτίθεται ότι είναι το ίδιο κομμάτι.

Φόβος 2ος: Μα είναι δυνατόν ο δίσκος να είναι μονός; 40 λεπτά μουσικής με 4 τίτλους- μέσος όρος δηλαδή 10’;! 6λεπτο κομμάτι; Μήπως δεν είναι οι Godspeed?!

Φόβος 3ος: Τι χέβι ήχος είναι αυτός; Γιατί μοιάζουν με God is an astronaut και τι θα πω τώρα στον JBuddha;

Τι περιμένουμε όμως ακριβώς από τους Godspeed; Παρά τις ευχές των ποστροκάδων τα συγκροτήματα που ακούμε να πειραματίζονται και στις συναυλίες και στους δίσκους, αυτό που κατάβαθα θέλουμε είναι απλά να λικνιστούμε με τον τόσο χαρακτηριστικό μας τρόπο στο ίδιο και γνωστό μοτίβο της μουσικής. Στην κριτική του pitchfork για το Asunder διαβάζω κάτι πολύ σωστό (η υπογράμμιση δική μου):

Change is not Godspeed’s way, but the other side of that coin is that, despite many imitators, there’s also nothing else out there that sounds quite like them.

Οι Godspeed λοιπόν είναι πρωτοπόροι by default! Και αυτό που κάνουν από την αρχή της μουσικής τους καριέρας (!) είναι να γράφουν και να παίζουν την μουσική ΤΟΥΣ, την μουσική που αυτοί πρώτοι έπαιξαν και κανείς άλλος παρά τους τόσους μιμητές/θαυμαστές δεν μπορεί να ακολουθήσει. Οι GYBE! δεν ανακάλυψαν κανένα νέο μουσικό είδος, γιατί τα μουσικά είδη γίνονται κτήμα και άλλων μουσικών. Η μουσική των GODSPEED YOU BLACK EMPEROR! δεν περιγράφεται. ακούγεται.

Έρχομαι λοιπόν στο παρόν αφού ταξίδεψα νοερά στα 90s και τα φοιτητικά μου χρόνια. Το Asunder αποτελείται από ΕΝΑ μόνο 40λεπτο τραγούδι. Μην προσπαθήσετε να τα ξεχωρίσετε και να πείτε το πρώτο είναι ΟΚ και το τέταρτο σούπερ. Ακούστε το μονοκοπανιά και ξεχάστε τους διαχωρισμούς. Δεν πιστεύω κανείς από εσάς να ξέρει να μου πει τη σειρά των τραγουδιών στο Lift, όπου υπάρχει ένα σεντόνι με τα περιεχόμενα και τους τίτλους. 
Μετά την 10-15 ακρόαση ακόμα αναρωτιέμαι αν το 40λεπτο αυτό πόνημα είναι ότι καλύτερο έχουν γράψει ή το χειρότερο. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στο Asunder είναι ο χέβι ήχος, που όταν το πρωτοακούς νομίζεις ότι κάτι έχει η παραγωγή. Όμως οι GYBE! έχουν αποφασίσει εδώ και καιρό να βαρύνουν λίγο τον ήχο τους και δεν θα τους το κρατήσω μανιάτικο.
Το χαρακτηριστικό που με βάζει σε πολλές σκέψεις για το αν είναι το καλύτερο κομμάτι των Godspeed, είναι η δομή του δίσκου και τα drones στην μέση. Ξεκινάει με ένα χιτάκι για τους GYBE! -μόνο 10 λεπτά, με ριφάκι που σου μένει τυπωμένο στο μυαλό, ε, εντάξει θα μπορούσε να παιχτεί και στο ράδιο που λέει ο λόγος (σημ. Παίχτηκε ήδη στις Μουσικές Ανασκοπήσεις του radiobubble.gr)). Μέχρι και σόλο κιθάρας έχει το Peasantry και ακούω κάποια ανατολίτικη πινελιά, τι άλλο θέλετε;
 Ξαφνικά η μουσική σταματάει και το πρώτο μέρος του drone, ένας δεκάλεπτος βόμβος παίρνει τη θέση της. Το Lamb's breath δεν φαίνεται να έχει τίποτα να προσφέρει στα αυτιά μας, ούτε καν γέφυρα μπορεί να θεωρηθεί ανάμεσα στα άλλα κομμάτια. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο μου φέρνει στο μυαλό όχι κάποια άλλη μουσική αλλά την δυστοπική κοινωνία στην οποία ζούμε -και εμείς και οι GYBE! Μετά βέβαια από την κακόηχη, αβαν γκαρντ κοινωνία μας στην περίπτωση των Godspeed δεν θα μπορούσε παρά να ακολουθήσει η αντίδραση και το ανέβασμα στον ουρανό.
Το δεύτερο μέρος του δίσκου (το οποίο στο σι ντι δεν ξεχωρίζει αλλά στο βινύλιο στο τέλος της πρώτης πλευράς κολλάει η βελόνα σε έναν επαναλαμβανόμενο βόμβο μέχρι να την αλλάξεις) μοιάζει βγαλμένο από τα καλύτερα σεμινάρια εκμάθησης καναδικής ποστ ροκ μουσικής.  Από το σχεδόν σιωπηρό Lamb's breath που λες και δεν τελειώνει ποτέ περνάμε στο δεύτερο drone που μας προετοιμάζει σιγά σιγά για το φινάλε. 
Ναι, εκεί ξέρεις αγαπητέ φίλε τι θα ακολουθήσει, θα τα σπάσουνε! Το εκπληκτικό με τους Godspeed όμως είναι ότι ξέρεις τι θα γίνει, σε έχουν προετοιμάσει άλλωστε σε όλο το προηγούμενο 15λεπτο αλλά πως θα γίνει; Τέλος πάντων αυτό πρέπει να το έχετε ανακαλύψει ήδη. Οι κιθάρες αρχίζουν να παίρνουν μορφή αφού έχει δώσει το σύνθημα η Sophie Trudeau και τα ντραμς βάζουν το νερό στο αυλάκι. Χτίζουν χτίζουν και χτίζουν με τις κιθάρες και εκεί που περιμένεις να μπει η "όπερα" (όρος του JBuddha) σταματάνε το ανέβασμα. Στο αγαπημένο μου μέρος (βλέπε το διάγραμμα) ένα κιθαριστικό ριφ μπαίνει γέφυρα ανάμεσα σε όλο τον υπόλοιπο δίσκο και στο τελείωμα. Τελικά και αφού μας έχουν ήδη προετοιμάσει με τις χέβι κιθάρες που συνήθως παίζουν όλες μαζί το ίδιο ριφ τα σπάνε στα τελευταία λεπτά αφήνοντας μας κάθιδρους και ζαλισμένους να αναρωτιόμαστε ακόμα τι ειν' τούτο (φαντάσου τον εαυτό σου σε συναυλία).  
Σας έκανα ένα μικρό διάγραμμα για να καταλάβετε:

Συμπέρασμα: Από το 1997 που ακούω Godspeed έχω εκστασιαστεί απολαύσει και με τους 6 δίσκους τους (lp & ep) είτε από το πρώτο άκουσμα (ακόμα θυμάμαι τι ένιωσα όταν πρωτοάκουσα το Moya) είτε μετά από επαναλαμβανόμενες ακροάσεις. Παρότι συμφωνώ σε πολλά με τον Mark Richardson στο pitchfork δεν νομίζω καθόλου ότι οι GYBE! δεν άλλαξαν. Στο Asunder δεν ακούω τους God's Pee του Yanqui ή ακόμα ακόμα του Hallelluja. Τα αβαν γκαρ drones, ο χέβι ήχος στις κιθάρες εμένα που κοιμάμαι με το βινύλιο του Slow riot κάτω από το μαξιλάρι μου, με ξενίζουν. Αλλά γουστάρω ρε φίλε!


Τέλος, αφου πιστευω ότι σας έπεισα ότι ο δίσκος αξίζει πολυ παραπάνω από 7,6 που του εβαλε το pitchfork και είμαι σιγουρος ότι μετά από 10-15 ακροασεις 3-4 από εσάς θα τον λατρέψετε (ειδικά το ξέσπασμα στο Piss Crowns…), θέλω να επισημάνω ένα μάλλον μειονέκτημα. Όλοι οι δισκοι των Godspeed από το F♯A♯∞ (1997) ως το 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! (2012) είναι συνδεδεμένοι ή προπαγανδιζουν κάποιο πολιτικό σκοπό ή καυτηριάζουν κάποια γεγονότα. Το Lift είναι γεματο με παραπομπές στους τίτλους και επομένως και στην μουσική (όπως περίτρανα αποδεικνύει το World police and friendly fire) ενώ το Yanqui UXO είναι καθαρά πολιτικο (09-15-00, rockets fall on rocket falls). Στο Asunder αυτή η ευθεία πολιτική καταγγελία, η σύνδεση μουσικής και πολιτικής, φαίνεται να λείπει. Λέω φαίνεται γιατί δεν υπάρχει to your face  όπως προηγουμένως. Υπάρχει βέβαια το αφισάκι που έρχεται με το βινύλιο με αναποδογυρισμένη την καναδική σημαία και το “We love you so much our country is fucked”. Ας ειναι όμως. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε ή θα τα προσθέσουμε μόνοι μας.

Όπως και αν ακούγεται είναι ο καινούριος δίσκος των Mogwai, του δόκτορος Χουτς

Καμιά φορά αρχίζω να αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που έκανε τους Mogwai την πιο αναγνωρίσιμη και πιο εμπορική (ίσως μετά τους Sigur Rós) μπάντα του ποστ ροκ. Μην είναι οι θορυβώδεις και εκστατικές κιθάρες του Batcat ή του Glasgow Megasnake; Μήπως γουστάρω πιο πολύ τις μελωδικές τους ανησυχίες και προσπάθειες όπως τα Friend of the Night και Take me somewhere nice (κάποια γνωστή γνωστού κάποτε το χαρακτήρισε "χουχουλιάρικο"). Πιο πιθανό να είναι η επαναληπτική, ρυθμική και θορυβώδης (πάλι) μανία στα Mogwai fear satan και My father my king. Αλλά δεν ξεχνώ τα ήρεμα, πιο εσωτερικά σάουντρακ Zidane & Les revenants ή εκείνο το παράξενο EP πριν δύο χρόνια που έμοιαζε με μουσική δωματίου φτιαγμένη στην Γλασκώβη. Τελικά, μηπώς είναι όλα αυτά μαζί και η αναμονή για ακόμα περισσότερη ποικιλία; Μετά καθώς περπατώ στο δρόμο με τα ακουστικά στα αυτιά και τον Aidan να τραγουδάει με αυτή την ανεπανάληπτα σκοτσέζικη προφορά του, ξεχνιέμαι στις σκέψεις μου και στις κιθάρες και δεν βρίσκω τι είναι αυτό το κάτι. Αλλά σίγουρα υπάρχει.

Καθώς προσπαθώ να βρω αυτό το κάτι έχοντας μπροστά μου αραδιασμένα όλα τα cd των Γλασκοβέζων παρατηρώ το ταλαιπωρημένο κόκκινο δισκάκι μου Young Team όπου αντί για ονόματα οι Mogwai έχουν επιλέξει να εμφανιστούν με τα ψευδώνυμα της εφηβείας τους: bionic, Cpt. Meat, DEMONIC, pLasmatroN, +the relic+. Ο πρώτος τους δίσκος μεγάλης διάρκειας κυκλοφόρησε το 1997 όταν ήταν 20άρηδες. Πριν από αυτό είχαν ήδη κυκλοφορήσει μερικά διαμαντάκια σε σινγκλ και ΕΡ (βλέπε Ten Rapid). Ήμουνα νιος και γέρασα λέει μία ελληνική παροιμία. Από την ωμή δύναμη του YT μέχρι το Rave Tapes, από την φασαριόζικη αυθάδεια των 20 χρόνων τους και των ξεκουρδισμένων κιθάρων τους στην καλοζυγισμένη ισορροπία ανάμεσα σε κιθάρες, πλήκτρα, ηλεκτρονικά, πιάνο και φωνητικά (πειραγμένα ή όχι) είναι πολλά τσιγάρα δρόμος. 

Θαυμάζω λοιπόν τους Mogwai, όπως και να ακούγεται αυτός ο δίσκος, για πολλά πράγματα. Γιατί είναι τρελοί Star Wars φαν, γιατί στο ATP Festival που *"διευθύνανε"* έβαλαν προβολές των ταινιών του Kubrick, γιατί στην ιστοσελίδα τους είχαν λινκ για την αντίστοιχη των Arab Strap με υποσημείωση enjoy their happy lyrics, γιατί στην συναυλία τους στο Civic Hall του Wolverhampton κάπου στα 2000s αναφωνούσα σε κάθε κομμάτι "το αγαπημένο μου!" μέχρι που μπήκαν οι πρώτες νότες του Mogwai Fear Satan.

Ότι και νά'ναι είναι Mogwai ρε φίλε! 

Ο δρ Χουτς με την φανέλα της Celtic 

στην συναυλία των Mogwai στην 

Αθήνα 2 χρόνια πριν (21/1/2012)

10 + 10 Post Rock Albums That I Love

Ξεκινώντας το δίμηνο αφιέρωμα στο ταχυδρομικό ροκ (το post rock στην πραγματικά σημαίνει 'μετα ροκ' αλλά σε ένα απολαυστικό άρθρο πριν καμιά δεκαριά χρόνια στην εφημερίδα των Ιωαννίνων, Φυλλάδα, εγώ και ο δάσκαλος μου στο είδος Νίκος Τσιγαρέσκου, χρησιμοποιήσαμε για πρώτη και τελευταία φορά τον όρο ταχυδρομικό...) οφείλω να ξεκαθαρίσω μερικές σκέψεις μου. Πρώτον, η λίστα είναι σε τυχαία σειρά εκτός του γεγονότος ότι ο δίσκος των Godspeed είναι ο τελευταίος που θα παρουσιάσω. Οι προτιμήσεις φυσικά είναι αυστηρά προσωπικές τόσο για το 'top 10' όσο και για τους 10 έξτρα δίσκους που αποφάσισα να συμπεριλάβω ως 'αουτσάιντερ'. Δεύτερον, αυτή τη φορά δεν γράφω μόνο για τον εαυτό μου γι' αυτό σας παρακαλω σεβαστείτε τον κόπο μου αλλά πολύ περισσότερο σεβαστείτε το ταλέντο των μουσικών που θα εκθειάσω στα επόμενα άρθρα. 

Αφιέρωμα

Άγιο Τσιπουράκι

 Το ακλόνητο φαβορί

 Οι Pink Floyd είναι οι πατεράδες, οι Sonic Youth έδειξαν το δρόμο και οι Slint ήταν το πρώτο συγκρότημα post rock (αν και το όνομα χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για τους Laika). Όταν όμως το είδος περάσει στην ιστορία και μπει ως λήμμα στις μουσικές εγκυκλοπαίδειες του μέλλοντος το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα θα είναι (ναι!) οι Explosions In The Sky! Μακρόσυρτα κιθαριστικά θέματα, μελωδίες, βρωμιά, ξεσπάσματα, ντράμμερ που να μπορεί να προλάβει τους υπόλοιπους και κομμάτια δεκάλεπτα. Τι άλλο χρειάζεται ένας ποστροκάς για να λικνιστεί με τον χαρακτηριστικό του τρόπο; Απολύτως τίποτα. Σύμφωνα με τον jbuddha το Six Days At The Bottom Of The Ocean είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ. Και δεν θα διαφωνήσω. Το The Earth Is Not A Cold Dead Place ακούγεται μονορούφι. Δεν υπαρχει ούτε μια αδύνατη στιγμή στα 45 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα του. Κάθε φορά που το ακούω μου έρχεται να κλάψω, όχι γιατί είναι βουτηγμένο στη θλίψη ή τίποτα τέτοιο αλλά γιατί περικλείει μέσα του όλες τις ποστ ροκ στιγμές που έζησα απο το 1998 και μετά. Το ψάξιμο για cd στο Metropolis της Πανεπιστημίου (τότε είχε κατηγορία ποστ), τον Θανάση Μήνα και το Ποπ & Ροκ, τη συναυλία των GYBE! στο Ρόδον...

...και το αουτσάιντερ

Όταν ένα γκρουπ αποτελείται αποκλειστικά από τρεις μπασίστες και η μουσική του είναι το αντίστοιχο της ζωγραφικής του αμερικάνου ιμπρεσσιονιστή mark rothko τότε δεν έχει καμιά φιλοδοξία να βρίσκεται στο top 10 κάποιου μουσικού αφιερώματος. Στο in the pulse of an artery οι rothko χρησιμοποιούν κιθάρα σε ένα κομμάτι και πλήκτρα σε άλλα δύο. Ο δίσκος διαρκεί 27 λεπτά περίπου. Κάθε κομμάτι ξεκινάει από ένα 'φτωχό' ριφάκι μπάσου και εξελίσεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Η μαγεία του (και η θέση του σε αυτό το αφιέρωμα) είναι ότι παρά τη φαινομενική απλότητα και ασυναρτησία των συνθέσεων, σε καθηλώνει. Τουλάχιστον εμένα. Τίποτα το κλασικό δεν θα βρείτε στο in the pulse..., όλα αποδομούνται. Ακόμα και τα υποφερτά riffάκια των μπάσων ξεφτίζουν σε κάτι ασυνάρτητο. Όταν τελειώνει ο δίσκος και συνειδητοποιώ ότι μου αρέσει σε κάθε άκουσμα ακόμα πιο πολύ, απορώ με τον εαυτό μου.

ήταν μια ακόμα παραγωγή του 

άγιου