Στον Πλανήτη Kappa

Ο Πλανήτης Kappa

Tracy!!! Tracy!!!... Έτσι, άνοιξα τα μάτια μου. Έτσι, με τη φωνή ενός μεθυσμένου και μάλλον τρελού τύπου. Δεν κατάλαβα που ήμουν, όμως δεν ήμουν σε κάποιο συνηθισμένο μέρος. Πρέπει να ήμουν σε άλλον πλανήτη… ναι έτσι έμοιαζε! Τσιμπιέμαι και ταυτόχρονα πιέζω τα μάτια μου να είναι κλειστά σαν να ήθελα να κάνω επανεκκίνηση στον εαυτό μου..

Ανοίγω τα μάτια μου ξανά και ο τρελός τύπος είναι μπροστά μου! Τα μαλλιά του είναι μπροστά στο πρόσωπό του και δεν μπορώ να διακρίνω τα χαρακτηριστικά του.

Γεια! μου λέει..

Είμαι ο Jim Morrison και είμαι νεκρός! Μήπως είσαι ο Lionel Richie;;... και φεύγει ξανά τρέχοντας σα να τον κυνηγούσε κάποιο φρικιό, φωνάζοντας ξανά και ξανά Tracy!!! Tracy!!!

Έχω μείνει άφωνος και προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει;;; που βρίσκομαι;;;

Που βρίσκομαι;;;; 

Αντιλαμβάνομαι πως όντως είμαι σε κάποιον άλλον πλανήτη. Αιθέρας μυρίζει παντού!

Ναι! Είμαι πολύ μακριά από το σπίτι μου…

Κοιτάζω γύρω, …πεντακάθαρα παρατηρώ άλλους πλανήτες και άστρα γύρω μου και στο βάθος βλέπω τον Ήλιο! Ναι! Τον Ήλιο που έκαιγε την κάθε μου ματιά όταν με θράσος τολμούσα να του ρίξω από μικρό παιδί!! Τώρα όμως είναι διαφορετικά! Τον κοιτάζω και τον χαίρομαι εύκολα! Τον χαζεύω!.. είναι τόσο όμορφος.. μου δίνει μία περίεργη αίσθηση … χαχαχα!!! Ρε είναι σα να μυρίζει φωνάζοντας! Με πιάνουν τα γέλια… έτσι… Για κάποιο λόγο είμαι χαρούμενος μέσα στην απορία και το χάσιμο που νιώθω…. Βρίσκομαι στο Star Wars ή στην Οδύσσεια του διαστήματος του Kubrick;;;!!!!

Τα μάτια μου ξεφεύγουν από τον Ήλιο και σα να ανοίγει το πλάνο του σκηνοθέτη, ανοίγει και το οπτικό μου πεδίο. Ένα κτίριο είναι πίσω μου και έχει κρεμασμένη μία σιδερένια ξεθωριασμένη ταμπέλα . Πάω πιο κοντά!.. Bar; Έλα ρε!; Τι γράφει;

Glasgow Mega Snake Bar

Καλά πως το σκέφτηκαν να ονομάσουν έτσι ένα bar; Μέχρι να το πω από μέσα μου είχα ήδη βρεθεί πίσω από την σιδερένια πόρτα του και κοίταζα τους θαμώνες. Πλησιάζω στη μπάρα και έρχεται κατευθείαν η barwoman. Είχε μακριά ξανθά μαλλιά, γλυκά χαρακτηριστικά και πάνω στο μέτωπό της είχε τατουάζ ένα ημιτονοειδές κύμα. Μου λέει.. γειά σου φίλε της νύχτας.. μιλάει μία περίεργη γλώσσα που μου εξήγησε ότι την λένε cody και για κάποιο λόγο την καταλάβαινα.

Την λένε Katrien… οι γονείς της, της είχαν πει ότι ζούσαν κάποτε σε μία πόλη;; χώρα;; που την έλεγαν Γαλλία, χωρίς να ξέρει ακριβώς που ήταν αυτή.

Μου δίνει ένα ποτό που το έλεγαν U-235 και μου λέει ότι δε μ’ έχει ξαναδεί στα μέρη τους. Τα μέρη τους… αλήθεια ποια είναι τα μέρη τους; Έχω παρασυρθεί με όλα αυτά και δε ρώτησα το πιο βασικό. Που βρίσκομαι;;; την ρωτάω … με κοιτάζει απορημένη, αλλά τελικά μου απαντάει…

Στον πλανήτη Kappa... μου λέει και γυρίζει δίπλα να εξυπηρετήσει τον τύπο με το καουμπόικο καπέλο που κάθεται δίπλα μου. Είχε το ψευδώνυμο Cpt. Meat και έλεγε ότι ήταν πρώην καουμπόης…χαχα!

Σιγά σιγά γνώρισα και τους άλλους θαμώνες που βρίσκονταν στο bar… Ήταν μία ομάδα από νέους ανθρώπους.. Ο plasmatroN που έφτιαχνε radar, ο bionic , ο demonic…ο coolverine που διάβαζε ένα περιοδικό με τίτλο: πως να γίνεις λυκάνθρωπος.. χαχα.. Εντάξει ξέρω ότι ακούγονται περίεργα όλα αυτά… αλλά και να ήταν τα τελευταία που είδα…

Μαζί με το ποτό U-235 που έπιναν, έτρωγαν όξινο φαγητό και είχαν μαζί τους γατονυχτερίδες για κατοικίδια!! 

Ο χώρος είχε πολλές μύγες που σε ενοχλούσαν διαρκώς..

Η μουσική δε!!.. Άκουγαν λευκό θόρυβο και το ονόμαζαν auto rock. Ο plasmatroN κατάλαβε ότι νιώθω ξαφνιασμένος με αυτό το είδος της μουσικής και μου είπε αστειευόμενος..

Χαρούμενα τραγούδια για χαρούμενους ανθρώπους ε;;;;; χαχαχα!!! Και άρχισε να γελάει μιας και το U-235 άρχισε να τον μεθάει αρκετά!

Ο bionic μου είπε ότι έτσι είναι από τότε που έχασε τον πατέρα του ένα καλοκαίρι στην αντίσταση.

Ποια αντίσταση; ...τον ρωτάω

Μη φωνάζεις!!!!! ...μου λέει..

Σκύβει και μου εξηγεί χαμηλόφωνα στο αυτί...

Στην αντίσταση κατά του Herod και του κόμματος του +the relic+!! Ήταν ένα κίνημα από ανθρώπους της πρωτεύουσας του πλανήτη της οποίας το όνομα είναι Moses. Το κίνημα ονομάστηκε Rock Action και οι άνθρωποί του εναντιώθηκαν πριν κάποια χρόνια στον δικτάτορα του πλανήτη Herod που παράνομα έχει παραμείνει στην εξουσία. Το κόμμα τους ονόμασε Αρουραίους της Πρωτεύουσας και αντιστάθηκαν στην έλλειψη ελευθερίας του λόγου και της ελεύθερης βούλησης, στα βασανιστήρια που βίωναν όσοι δεν δέχονταν το καθεστώς, στις άθλιες συνθήκες εργασίας και στους πολύ χαμηλούς μισθούς. Κύριο σύνθημά τους ήταν : Ελάτε να πεθάνουμε Νέοι!!! Αύριο τα παιδιά θα είναι σκελετάνθρωποι!!!.. εννοώντας χωρίς βούληση, χωρίς καρδιά, χωρίς ζωή, χωρίς μέλλον.

Χρόνια η αντίσταση έδινε ελπίδα στον κόσμο και όλο και περισσότεροι έμπαιναν στο Rock Action να βοηθήσουν. Όμως το κόμμα έφτιαξε μία πολεμική μηχανή πολύ δυνατή που την ονόμασε Mr. Beast, που έριχνε ακτίνες θανάτου, και μετά από μία τελευταία μεγάλη μάχη στο Folk Death 95 νίκησε την αντίσταση. Ακόμα και σε δημόσιους χώρους και μαγαζιά, αντί για την επιγραφή emergency exit έχουν βάλει emergency trap για να θυμίζουν διαρκώς το πόσο επικίνδυνοι είναι οι αρουραίοι της πρωτεύουσας. Αλλά….

Αλλά Σατανά να φοβάσαι τους Mogwai….

Τι εννοείς; ..

Τίποτα… απλά... τίποτα δεν έχει τελειώσει..

Ε; γιατί το λες αυτό;

Τίποτα, τίποτα, πολλά είπα.. ας πιούμε καλύτερα…

Μόλις τσουγγρίσαμε τα ποτήρια μας, στην άκρη του μαγαζιού παρατήρησα ότι υπήρχε ένα πολύ περίεργο έπιπλο που έμοιαζε με πιάνο. Ρώτησα τον demonic τι είναι και μου είπε ότι είναι μουσικό όργανο που στα cody το λένε rano pano. Σηκώθηκα και πήγα προς τη μεριά του, ενώ με προσπέρασε ένα ρομπότ που τραγουδούσε και απλά δούλευε εκεί σκοτώνοντας όλες τις μύγες που είχε το bar…

Κάθισα και σιγά σιγά άρχισα να παίζω λίγες νότες στο περίεργο αυτό όργανο.
Ο plasmatroN μεθυσμένος φώναξε ..

Παίξε ένα βαλς για τον Aidan! Τον πατέρα μου! Τον βασιλιά μου!

Άρχισα να παίζω ένα απλό νανούρισμα που μου είχε μάθει η μητέρα μου. Το έλεγαν .. Πήγαινε με σε κάποιο όμορφο μέρος…

Τότε έρχεται και με σταματάει ο τρελός τύπος που πρωτοσυνάντησα..

Μου λέει ξανά…

Είμαι ο Jim Morrison και είμαι νεκρός!

Και εγώ του απαντώ..

Ξέρω ποιος είσαι, μα ποιος είμαι εγώ;;

Αφιέρωμα Mogwai : The beginning of post rock

Ναι έτσι ξεκίνησαν όλα, τουλάχιστον για μένα. Το 1997 που κυκλοφόρησε το young team, δεν ήξερα ούτε τους Slint, ούτε τους gybe!, ούτε τους talk talk τους Tortoise, τους dmst, eits, δεν ήξερα καν τον Γιάννη μου και τον Τάσο μου, ο Θανάσης άκουγε ακόμα (σε εκείνο το δωμάτιο της δόμπολης με τις φωτογραφίες του με σπασμένους καθρέφτες) Smiths, ο παππούς γκραντζ και το Μαντζάτο έπαιζε στις indie βραδιές του (κάθε Πέμπτη) τον πρώτο δίσκο των Closer και στις ελληνικές (κάθε Τρίτη) το βάλτε να πιούμε των διάφανων κρίνων (τα οποία είδαμε την ίδια χρονιά με 2500 δρχ εισιτήριο). Η χρονιά κατέληγε με τον υποφαινόμενο να κρασάρει την συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα στον Φρόντζο. 

Τα Γιάννενα ήταν όμορφα ειδικά για έναν Αθηναίο φοιτητή, οι παρέες λίγο πολύ είχαν κατασταλάξει, το τσίπουρο έρεε άφθονο αλλά εγώ ήθελα να γυρίσω πίσω. 

Κάπου εκεί οι Radiohead κυκλοφορούν τον γνωστό δίσκο που άλλαξε την indie μουσική και γέννησε τους Coldplay, και όλοι τρελαινόμαστε σκίζοντας τα πτυχία μας και πετώντας τα σουτιέν μας στον Thom και τον Johnny, ανήμποροι να διαχειριστούμε ότι ακούμε τον καλύτερο δίσκο της ιστορίας (μας). 

Εν τω μεταξύ, οι σχολές και τα σχολεία είναι σε καταλήψεις, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές απεργούν, εμένα έχει έρθει η σύνδεση μου από την κνε νέων Λιοσίων στα Γιάννενα (ενώ είχα ήδη διαγραφεί), και ξεκινά ο πρώτος διαγωνισμός ΑΣΕΠ. Το ξύλο πέφτει σύννεφο στα Γιάννενα και σε όλες τις πόλεις της χώρας, εγώ ψάρακας δίπλα στους πρωτοετείς, νέους συντρόφους μου, τον παππού, τον Θανάση, συντρόφοι για μια ζωή, τρέχω κάθε μέρα μακριά από τα γκλομπ αλλά πάντα ξαναγυρνάω να σπάσω τον κλοιό, το ξύλο αρχίζω να το συνηθίζω… Αυτά όμως είναι θέμα κάποιου άλλου βιβλίου. 

Αφού λοιπόν τον Σεπτέμβρη βγαίνει το OK Computer, ένα μήνα μετά κυκλοφορεί και το young team. Θυμήθηκα τώρα μόλις την σκηνή στην Αμελί που είναι στο μπάνιο και λέει ο αφηγητής, αυτή η μέρα θα της αλλάξει για πάντα την ζωή, ενώ από την τηλεόραση ακούγεται το νέο του θανάτου της Νταϊάνας, η Αμελί κοιτάει λίγο αλλά μετά βρίσκει ένα κουτάκι στα πλακάκια… 

Θα μπορούσα να πω μετά από αυτό ότι εκείνη την χρονιά ενώ όλοι μιλάγανε (παραληρούσανε;) για το goat εγώ άλλαζα την ζωή μου και τα μουσικά μου γούστα με το yt. Αλλά δεν μπορώ πραγματικά να το πω. Το ok computer μου άλλαξε την ζωή όπως και πολλών εκατομμυρίων μουσικόφιλων. Με μια ένσταση. Δεν άλλαξε ριζικά την συμπεριφορά μου προς την μουσική. Ακόμα και το 99 που είδα τους Radiohead ζωντανά στον Λυκαβηττό θεωρούσα τον Bends καλύτερο μάλλον από χαζομάρα). Ήξερα τι ήταν ικανοί να κάνουν και με εξέπληξε ευχάριστα αυτό το λευκό δισκάκι.

Αλλά - και τώρα μπαίνουμε στο θέμα μας - το Mogwai fear Satan (τυχαίο παράδειγμα;) άλλαξε τον τρόπο που ακούω μουσική, την μουσική που ακούω, την εμμονή μου με τους στίχους, την νέα μου εμμονή με τον ήχο που δημιουργεί τους στίχους που απουσιάζουν. Οι Mogwai δεν έπαιξαν καν τις καλύτερες κιθάρες, τότε στα μέσα προς τέλη των 90ιζ ακούγαμε Sonic Youth, dinosaur Jr, Pixies και Pavement, τι να κλάσει ο Stuart και η παρέα του! Αλλά τις παίζανε διαφορετικά, ελεγειακά, επικά, προγκρεσιβικά, ωμά και λυρικά μαζί, για αυτό τον λόγο το είδος ονομάστηκε ποστ ροκ, γιατί ήταν ροκ της πιο πωρωτικής φύσης κιόλας, αλλά δεν ήταν το ροκ που είχαμε συνηθίσει. 

Στο young team οι Mogwai ήταν αμούστακα παιδιά που χρησιμοποιούσαν ψευδώνυμα τύπου plasmatron και αυτό φαίνεται στην ωμότητα και αμεσότητα των συνθέσεων τους. Φαίνεται στο καυλωτικό Like Herod (τόσο καυλωτικό είναι το κομμάτι αυτό που στο dvd Burning βάλανε μόνο το ξέσπασμα του), στο Katrien, στο with portfolio το οποίο ξεκινάει μελωδικά με πιάνο για να καταστραφεί μετά από τα κύματα της κιθάρας, φαίνεται στο Summer (priority version) και ακόμα φαίνεται και στο Mogwai fear Satan, το οποίο θα έπρεπε να παίζει από τα μεγάφωνα του Σέλτικ Παρκ στα Ολντ Φιρμ ντέρμπι της Γλασκώβης και αγκαλιασμένοι καθολικοί και προτεστάντες να χορεύουν με τον παραδοσιακό σκωτσέζικο ποστ ροκ τρόπο.

Όμως το YT δεν είναι ένα αριστούργημα μόνο λόγω της νεανικής ορμής και έμπνευσης των Mogwai αλλά και για την ωριμότητα και πρωτοτυπία που κάνει τον δίσκο να ακούγεται ολόκληρος και αμάσητος. Το Tracy, το Radar maker, το cheery wave… δεν είναι χαρακτηριστικά κομμάτια ποστ ροκ, ούτε καν ροκ αλλά - πλέον - είναι τόσο χαρακτηριστικά Mogwai. Μπορεί το Come on die young να είναι καλύτερο, μπορεί το Batcat και το Glasgow megasnake να είναι κομματάρες, ίσως το my father my king να δημιουργήθηκε μια βραδιά που έπιναν ουίσκι με τον Aidan στο μπαρ του NICENSLEAZY αλλά, αλλά λέω, το είδος μουσικής ποστ ροκ των Mogwai, ο μύθος της μπάντας από την Γλασκώβη και ο παραδοσιακός τρόπος των ποστροκάδων γεννήθηκαν 21 χρόνια πριν, Οκτώβρη του 1997, έναν μόλις μήνα μετά την κυκλοφορία του καλύτερου δίσκου όλων των εποχών. 

Και - να πω αυτό που ήθελα να πω από την αρχή αλλά πρόσθεσα σάλτσες - το Mogwai fear Satan πόσο Γαμάτο κομμάτι είναι; Από τότε που το πρωτάκουσα το μακρινό 1998 έχει γίνει η μουσική εμμονή μου. 20 χρόνια μετά ακόμα πάνω τον εαυτό μου να σιγομουρμουρίζει ένα τραγούδι το οποίο δεν έχει στίχους, παίζουν μόνο κιθάρες μπάσο και τύμπανα και διαρκεί 16 λεπτά. Αλλά μέσα σε αυτά τα δεκαέξι λεπτά υπάρχε όλη η ουσία του ποστ ροκ. Το MFS είναι ο λόγος που είμαι ποστροκάς, η αιτία που ακούω σήμερα όλα αυτά που ακούω. Την προηγούμενη φορά που τους είδαμε ζωντανά ζήτησα από τους συντρόφους μου να με αποκυρήξουν όταν σταματήσω να χοροπηδάω επί 16+ λεπτά. Αυτό θα αργήσει πολύ μάλλον. Πρώτον γιατί όταν το ακούω χορεύω ακόμα και στο σαρδελοκούτι του 040 και δεύτερον γιατί θέλω να τους ακούσω ακόμα πολλές φορές παρέα με την συντροφιά του Αγίου και όχι μονο.

2014: Τα καλύτερα (;), του Άτριχου Π.

Τελείωσε και το 2014 με δάκρυα στα μάτια των ποστροκάδων (συνεχίζουν άραγε να λικνίζονται με τον τόσο χαρακτηριστικό τους τρόπο;) Όχι όχι δεν ήταν η καλύτερη χρονιά μας, δεν επανασυνδέθηκαν οι Fly pan am μελοποιώντας κείμενα του Μπαλζάκ, δεν κυκλοφόρησε η Constellation το κύκνειο άσμα των GYBE! (το θαυμαστικό στο τέλος λέμε!) διάρκειας 3 ωρών και 43 λεπτών, δεν έπαιξαν οι Do Make Say Think ολόκληρο το Goodbye enemy airship… στον Λυκαβηττό… Αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Ακούμε και άλλη μουσική!

Όπως όμως με πληροφορεί ο Μαρκ (ο Ζούκεμπεργκ ντε!) ο Άγιος έχει 125 ολόκληρες μέρες να ποστάρει οτιδήποτε στο μπλογκ του! Όχι ότι τον διαβάζει και κανένας δηλαδή αλλά να η φωνή του ποστ ροκ σιώπησε. Λιγόστεψε το τσίπουρο ή πίκρισε κάπως; Μήπως ήταν πολλά τα γράδα φέτος; Ατόνησαν οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες της θρησκευτικής φράξιας λειτουργών του Αγίου Τσιπουρακίου;

Ο Άγιος, εν γράδο αδερφοί τσιπουροποτες/ποστροκάδες, με κοιτάει επιτιμητικά μέσα από το διάφανο μπουκάλι όπου περνά μαρτυρικά τον βίο του. Άτριχε τέκνον μου, σταματήσατε να με δοξάζεται; Που είναι η λατρεία προς το καλό Τσίπουρο και το κυνήγι για τον τέλειο μεζέ; Που είναι το πάθος για την ανακάλυψη της όμορφης μουσικής και ο πόθος για γράψιμο; Τι να του απαντήσω;

Τα καλύτερα (;) του 2014 κατά τον Άτριχο Π.

(*Χωρίς βαθμολογική σειρά)

Brian Eno & Karl Hyde - High life

Μαθαίνω από έγκυρες πηγές (ο φαντασμένιος είναι) ότι ο Karl Hyde είναι στους Underworld. Που να το ξερω ο καημένος -όμως αυτή η πληροφορία κάνει τον δίσκο ακόμα πιο ενδιαφέρον. Τώρα βέβαια θα μου πείτε τον Eno που τον ξέρω τι κατάλαβα; Να σας πω την αλήθεια είχα κάποτε κάτι δίσκους του με πιάνο (μάλλον τους έχω ακόμα ντράπηκα να τους σβήσω) που ανάθεμα με αν τους άκουσα ποτέ. Το High Life όμως έχει κάτι που με κέρδισε από την αρχή. Νόμιζα ότι ήταν φανκ, μετρά συνειδητοποίησα ότι έχει μια ηλεκτρονική τρέλα, μια ρυθμική ανωμαλία να το πω; Δεν τα περίμενα αυτά από τον Eno αλλά από τον Hyde ίσως...

Jack White - Lazaretto

Η κιθάρα του κύριου Γουάιτ δεν χρειάζεται συστάσεις. Δεν μου αρέσουν τα κλασικά σόλο κιθάρας αλλά απ ‘ ότι φαίνεται ούτε τον Τζακ τον ενθουσιάζουν. Έτσι φτάσαμε σε αυτό το σόλο δισκάκι του που ναι μεν αλλά. Αλλά τι ρε παιδιά; Θα τρελαθούμε τελείως; Τι είναι να μην σας αρέσει; Μήπως είναι πολύ εμπορικός; Μην είναι τα ριφ που κολλάνε και τα σιγοτραγουδάς όλη μέρα στη δουλειά; Ή λες να μην μας ικανοποιεί αυτός ο φανταστικός ήχος της κιθάρας του; Τέλος, δεν είναι άραγε ο μεγαλύτερος σε πωλήσεις βινυλίων δίσκος του 2014;

Παρένθεση με δίσκο που δεν θα μπει στα καλύτερα επειδή ακολουθεί δίσκος που είναι στα καλύτερα και τον έβγαλε η Constellation: OXI (κατηγορηματικά) οι Mogwai δεν είναι σε αυτή την ανασκόπηση. Ή μάλλον είναι αλλά για τους λάθος λογους. Διαβάζω κατά την διάρκεια της blogovision την 20άδα του Φαντασμένιου με μεγάλη προσοχή μπας και βγάλω κανένα λαβράκι και φθάνοντας στο φανταενα παθαίνω έμφραγμα. Ρε λες; Να το ξανακούσω; Να μου την βγαίνει εμένα ο Φαντασμένιος από τα δεξιά χωρίς φλας; Αλλά ΟΧΙ (κατηγορηματικά) ρε Φαντασμένιε, ρε τσόγλανε Stuart, εγώ το έχω βάλει το δισκάκι επανειλλημένα στο ριπίτ, εγώ ρε καθίκια ότι έχετε βγάλει το ακούω σαν να είναι ο τελευταίος δίσκος που θα ακούσω, και ΟΧΙ (κατηγορηματικά) το Rave Tapes δεν μπορώ παρά να το χαρακτηρίσω την μεγαλύτερη απογοήτευση της χρονιάς. Ναι το Hexon Bogon είναι συμπυκνωμένη γνωση ποστ ροκ σε 2’30”, ναι το Medecine for regret είναι γαμώ αλλά πάντα θα πατάω forward στο Remurdered, και για τον υπόλοιπο δίσκο δεν έχω να πω τίποτα.

Για να τελειώνω: Οι Mogwai κάνανε την επανάσταση στην μουσική τους στα Rock Action & Mr. Beast και τα σπάσανε! Αλλά από εκεί και έπειτα κλαίω (κυριολεκτικά).

Last Ex - Last Ex

Πόσοι δίσκοι ποστ ροκ υπάρχουν στους αγαπημένους μου του 2014; ΜΗΔΕΝ! Πόσοι δίσκοι της Constellation υπάρχουν; ΔΥΟ! Τι έγινε ρε παιδιά; Λοιπόν με αυτούς εδώ οι Καναδοί χτύπησαν φλέβα χρυσού. Σου λένε άμα είναι να περιμένουμε εμείς πότε θα βγάλουν δίσκο οι GYBE! (το θαυμαστικό στο τέλος πάντα) σωθήκαμε! Έτσι λοιπόν οι Last Ex είναι παιδιά της νοοτροπίας της Constellation και παίζουν ψυχεδέλεια όπως δεν την έχετε ακούσει εν έτει 2014. Σταματήστε να ψάχνετε δακρυσμένοι βιογραφικά στοιχεία και αρτγουορκ των Fly pan am στην ιστοσελίδα της και ακούστε το ντεμπούτο τους.

Mohammad - Zo Rel Do

Παίζουν αβαν γκαρντ. Είναι έλληνες. όχι όχι. πάμε ξανά.

Είναι έλληνες. Παίζουν αβαν γκαρντ. μμμ όχι.

Απλά και κατανοητά: Έχετε ακούσει τις Ανάσες των λύκων; Όχι; Σταματήστε να διαβάζετε εδώ. Τις έχετε ακούσει; Νικος Βελιώτης. Τον αναγνωρίζετε; Ε ειναι στους Μοhammad! Bιολοντσέλα, βιόλες, μπάσα, βιολί καταλαβαίνετε για τι μουσική πρόκειται και εχουν και ένα επιπλέον μειονέκτημα: Δεν έβαλαν τον Αγγελάκα να γράψει κανένα στίχο. Εκτος αυτού μέσα στο 2014 κυκλοφόρησαν 2 δίσκους από την “τριλογία που εξερευνά τους ήχους της γεωγραφικής περιοχής 34°Ν - 42°Ν & 19°Ε - 29°Ε” (μην το ψάξετε καν.) Τι να πω; Απλά διάλεξα τον συγκεκριμένο και πρώτο μέρος της τριλογίας γιατί είναι λίγο πιο βατο από το Lamnè Gastama και περιέχει και μια διασκευή (οΘντκ) του παραδοσιακού Σαμαρίνα! Κατά τα άλλα, παίζουν αβάν γκαρντ και είναι έλληνες.

Ought - More than any other day

και άλλοι της Constellation! Ποστ ροκ; Όχι βέβαια! Κάτι περίεργο με λευκαδίτικες μαντινάδες παιγμένες σε τσέμπαλο; Χαχαχαχαχα! Όχι. Απλό, λιτό χιλιοπαιγμένο indie rock. Και; Τι ακόμα δεν τους έχεις ακούσει; Βούιξε ο τόπος!

Swans - To be kind

Τα έχουμε ξαναπεί, μεγαλη αγάπη. Όχι από παλιά (γιατί είναι παμπάλαιοι) αλλά να μωρέ από το The Seer που τους έμαθε όλος ο κόσμος -και καλά έκανε. Δεν είναι βέβαια The Seer το To be kind (πως θα μπορούσε άλλωστε;) αλλά δεύτερη χρονιά με σπουδαίο δίσκο είναι καλό δεν είναι; Ας μην πω τίποτα για τον δίσκο, έτσι κι αλλιώς είναι απερίγραπτος. Ας πούμε για τα λάιβ. Πήγαμε που λέτε ανήξεροι εμείς οι καρδινάλιοι του Αγίου να τους δούμε την πρώτη φορά, κόσμος πολύς είχε μαζευτεί, ανάμεσα τους μοδάτοι τύποι που πάνε σε όλες τις ιν συναυλίες, χίπστερζ, το κακό συναπάντημα και κάτι παλιά πανκιά που τους ήξεραν από το 80! Ξεκίνησαν οι Swans το σετ χτίζανε χτίζανε και χτίζανε το τραγούδι, ξεσπούσε, τρελαινόντουσαν οι μουσικοί, τραγουδούσε, ούρλιαζε ψυθίριζε, απάγγελνε ο Gira, ο ήχος στα όρια της κώφωσης, ψάχναμε εμείς να βρούμε τα τραγούδια σε ποιον δίσκο, ψάχναμε να βρούμε κάτι, τον εαυτό μας ρε αδερφέ που κολλάει εκεί μέσα, χτυπιόμασταν καμιά φορά, κοιτάζαμε απορημένοι καμιά άλλη, δώστου ο αρκούδος Thor των Shearwater χωρίς μπλούζα έπαιζε από γκονγκ μέχρι ηλεκτρικό βιολί, μας αποχαιρέτησαν μετά από ένα περιέργο κομμάτι και αυτό ήταν. Χάσατε είναι η αλήθεια.

The Bug - Angels & devils

Ο Bug από την άλλη εμφανίστηκε κουκουλωμένος (hoodies can be goodies) πριν τους Swans στην Ιερά Οδό με τα μπλιμπλίκια του σε ένα τραπέζι και άρχισε και αυτός να μας βαράει με την απερίγραπτη (ξανά) μουσική του δυνατά και επίμονα. Παίζει ένα είδος που νομίζω ευδοκιμεί κυρίως στην Αγγλία, όπου οι επιρροές από την κοινότητα της Καραιβικής γεννάνε κάτι εντελώς καινούριο που δεν είναι βέβαια ρέγκε ούτε νταμπ αλλά είναι φανερό ότι κάπου εκεί φτάνουν οι ρίζες του. Γι’αυτό και τα φωνητικά που έχει σε πολλά τραγούδια έχουν εκείνη την παράξενη υπόνοια ότι ο ράπερ ή (αν θες να το παραξηλώσεις) τραγουδιστής είναι Βρετανός μεν αλλά. Είχε βέβαια πολλά χρόνια να βγάλει δίσκο αλλά εκείνο το skeng μου είχε καρφωθεί στο μυαλό -και τι να πεις γι'αυτό εδώ που συμμετέχουν (featuring) οι ανεξήγητοι Death Grips.

Timber Timbre - Hot dreams

Τούτοι εδώ είναι οι Last Ex με διαφορετικό όνομα, σε διαφορετική εταιρεία και -το σπουδαιότερο! με διαφορετική μουσική. Αλήθεια σας λέω. Έχουν ως γραμμή τα μπλουζ αλλά λίγο πιο ήσυχα θα έλεγα και πιο αντιεμπορικά. Δεν τα σπάνε σαν τους Black Keys γιατί δεν θέλουν, έχουν άλλο συγκρότημα να το κάνει αυτό. Πολλοί θα διαφωνήσουν με αυτή την επιλογή μου αλλά εμένα μου αρέσει πάρα πολύ και τους ακούω ευλαβικά (αλήθεια δεν έβαλα τον γιο μου να το γράψει αυτό!)

Παρένθεση για τους Radiohead που σύμφωνα με πληροφορίες έχουν μπει στο στούντιο και ακόμα να βγουν την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές: Που είναι ο δίσκος του Thom Yorke που μας τσαμπούναγες ένα ωραίο πρωί στο facebook ότι τι ωραία είναι να ξυπνάς και να σε περιμένει νέα μουσική από τον Thom; Σε πόσους από εσάς άρεσε ο τελευταίος δίσκος των Radiohead; Με ερώτηση θα απαντήσεις; Στον εαυτό μου απαντάω οπότε: Πόσοι από εσάς αγοράσατε το διπλό διάφανο βινύλιο με την εφημερίδουλα;

Περυσι περιπου τέτοια εποχή σας έπρηζα πάλι με τα καλύτερα του Χουτς για το 2013 (έχω μια συνέπεια). Είχα τότε δύο κορυφαίες κατηγορίες: Καλύτερο Ποστροκ δίσκο & Καλύτερο δίσκο (να πω εδώ ότι ένα χρόνο μετά μετανιώνιω που δεν έβαλα τότε τους 65daysofstatic ως τον καλυτερο δίσκο γενικά). Φέτος τα ψέματα τελείωσαν γιατί δεν χαλάω τα μεγκαμπάιτς του ίντερνετ μου για ποστροκ δίσκο του 2014. Αλλά ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο και αποφασισμένος για τον αγαπημένο μου δίσκο άκουσα να ξανακούω, να κόβω και να προσθέτω τους δίσκους που είχα ακούσει και -ω τι έκπληξη- δεν είμαι πια και τοσο σίγουρος για την πρωτιά.

Απο τη μία, η μεγάλη μου μεταστροφή και αγάπη για το χιπ χοπ τα τελευταία χρόνια: Θυμάστε άραγε τι έγραφε ο Άτριχος Π. πέρυσι; 

Τέλος, η αργή αλλά ευχάριστη και δημιουργική εξερεύνηση μου της ραπ μουσικής (ακόμα προσπαθώ να ανακαλύψω τους πρώτους δημιουργούς από την δεκαετία του 1990) με έφερε αντιμέτωπο με τον El-P (από το El Producto) πρώην των αγαπημένων Company Flow και κατά συνέπεια με την φετινή του συνεργασία με τον Killer Mike, τους Run the jewels ντε! 

Ε, λοιπόν αυτοί οι τρελοί ράπερ El-P & Killer Mike που μπήκαν στα 10s από την πίσω πόρτα με το R.A.P. Music κατέκτησαν την πολυσχιδή χιπ χοπ σκηνή με το RTJ2. Όπου συμμετέχει ο Zac de la Rocha αλλά ως λούπα! Πιστέψτε με είναι ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς (μέχρι τον επόμενο…)

Από την άλλη, ένας δίσκος που τον άκουσα, μου άρεσε πολύ, τον πρότεινα στους αδερφούς Τσιπουροπότες, τον άκουσαν, τους άρεσε και μετά τον ξεχάσαμε. Αλλά δεν ξεχνιέται. Ακούγοντας ξανά το Lost in the dream στο αυτοκίνητο και στο 040 (κυρίως) δεν ένιωσα μόνο μία αγαλλίαση από την απίστευτης ομορφιάς μουσική δημιουργία αλλά κυρίως μία χαρά για την απλότητα και την συνέχεια της μουσικής. Τι παίζουν οι War on drugs; Τίποτα περίεργο, πρωτότυπο ή επιτηδευμένο; Όχι βέβαια! Απλό, αγνό pop-rock φίλοι Τσιπουρολάτρες! Ακούστε το -καλύτερο τραγούδι του 2014-  Red Eyes στο οποίο κάποια στιγμή ο τραγουδιστής με μια κραυγή σαν να μας προτρέπει να τους ακολουθήσουμε στο ξέσπασμα που έπεται και δακρύστε…

Όπως και αν ακούγεται είναι ο καινούριος δίσκος των Mogwai, του δόκτορος Χουτς

Καμιά φορά αρχίζω να αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που έκανε τους Mogwai την πιο αναγνωρίσιμη και πιο εμπορική (ίσως μετά τους Sigur Rós) μπάντα του ποστ ροκ. Μην είναι οι θορυβώδεις και εκστατικές κιθάρες του Batcat ή του Glasgow Megasnake; Μήπως γουστάρω πιο πολύ τις μελωδικές τους ανησυχίες και προσπάθειες όπως τα Friend of the Night και Take me somewhere nice (κάποια γνωστή γνωστού κάποτε το χαρακτήρισε "χουχουλιάρικο"). Πιο πιθανό να είναι η επαναληπτική, ρυθμική και θορυβώδης (πάλι) μανία στα Mogwai fear satan και My father my king. Αλλά δεν ξεχνώ τα ήρεμα, πιο εσωτερικά σάουντρακ Zidane & Les revenants ή εκείνο το παράξενο EP πριν δύο χρόνια που έμοιαζε με μουσική δωματίου φτιαγμένη στην Γλασκώβη. Τελικά, μηπώς είναι όλα αυτά μαζί και η αναμονή για ακόμα περισσότερη ποικιλία; Μετά καθώς περπατώ στο δρόμο με τα ακουστικά στα αυτιά και τον Aidan να τραγουδάει με αυτή την ανεπανάληπτα σκοτσέζικη προφορά του, ξεχνιέμαι στις σκέψεις μου και στις κιθάρες και δεν βρίσκω τι είναι αυτό το κάτι. Αλλά σίγουρα υπάρχει.

Καθώς προσπαθώ να βρω αυτό το κάτι έχοντας μπροστά μου αραδιασμένα όλα τα cd των Γλασκοβέζων παρατηρώ το ταλαιπωρημένο κόκκινο δισκάκι μου Young Team όπου αντί για ονόματα οι Mogwai έχουν επιλέξει να εμφανιστούν με τα ψευδώνυμα της εφηβείας τους: bionic, Cpt. Meat, DEMONIC, pLasmatroN, +the relic+. Ο πρώτος τους δίσκος μεγάλης διάρκειας κυκλοφόρησε το 1997 όταν ήταν 20άρηδες. Πριν από αυτό είχαν ήδη κυκλοφορήσει μερικά διαμαντάκια σε σινγκλ και ΕΡ (βλέπε Ten Rapid). Ήμουνα νιος και γέρασα λέει μία ελληνική παροιμία. Από την ωμή δύναμη του YT μέχρι το Rave Tapes, από την φασαριόζικη αυθάδεια των 20 χρόνων τους και των ξεκουρδισμένων κιθάρων τους στην καλοζυγισμένη ισορροπία ανάμεσα σε κιθάρες, πλήκτρα, ηλεκτρονικά, πιάνο και φωνητικά (πειραγμένα ή όχι) είναι πολλά τσιγάρα δρόμος. 

Θαυμάζω λοιπόν τους Mogwai, όπως και να ακούγεται αυτός ο δίσκος, για πολλά πράγματα. Γιατί είναι τρελοί Star Wars φαν, γιατί στο ATP Festival που *"διευθύνανε"* έβαλαν προβολές των ταινιών του Kubrick, γιατί στην ιστοσελίδα τους είχαν λινκ για την αντίστοιχη των Arab Strap με υποσημείωση enjoy their happy lyrics, γιατί στην συναυλία τους στο Civic Hall του Wolverhampton κάπου στα 2000s αναφωνούσα σε κάθε κομμάτι "το αγαπημένο μου!" μέχρι που μπήκαν οι πρώτες νότες του Mogwai Fear Satan.

Ότι και νά'ναι είναι Mogwai ρε φίλε! 

Ο δρ Χουτς με την φανέλα της Celtic 

στην συναυλία των Mogwai στην 

Αθήνα 2 χρόνια πριν (21/1/2012)

Η Πρώτη Απόσταξη...

..ήταν όνειρο! Μέσα στην σκοτεινή παγωνιά της Πίνδου οι πρώτες σταγόνες του Αγίου άρχιζαν να στάζουν πολύ πολύ αργά. Το πρώτο ποτηράκι προσφέρθηκε -αφού πρώτα δοκιμάστηκε- από τους γεροντότερους της τσιπουροσύναξης. 23 γράδα μαγείας. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Σιγά σιγά ο Άγιος άρχισε να επιταχύνει, το κρύο να τρυπάει, τα ποτηράκια να αδειάζουν. Τα πνεύματα άρχιζαν να ανάβουν και τα κλαρίνα μας τρύπαγαν τ' αυτιά. Τα καζάνια γέμιζαν γρήγορα και άδειζαν βασανιστικά αργά, οι γεροντότεροι αποσύρθηκαν στην ζεστασιά του σπιτιού και οι νέοι, άμαθοι καθώς ήταν στην 'διαδικασία' αυτή, παρέμειναν μαζεμένοι γύρω από την μοναδική φωτιά, σφίγγοντας πάνω στα ξυλιασμένα κορμιά τους τα βαριά μπουφάν τους.

Έτσι ξεκίνησε στην ουσία το Άγιο μας Τσιπουράκι κάπου στα βουνά των Ιωαννίνων. Το Τσίπουρο που έσταξε τελικά ήταν λιγοστό αλλά καλό (έφτασε μέχρι τα 18 γράδα) και ακόμα λιγότεροι αυτοί που τελικά θα το γευτούν. Του χρόνου ίσως τα πάμε καλύτερα, αλλά το 2011 ήταν σημαδιακή χρονιά.

Καταρχάς οι Radiohead κυκλοφόρησαν νέο δίσκο! Διαβάζοντας την λιτή ανακοίνωση τους στο blog Dead Air Space έμεινα άναυδος. Ακούγοντας τον δεν είχα λόγια να τον περιγράψω. Ο JBuddha μου είπε απλά 'τον ντράμμερ τι τον έκαναν;'. Αλλά δεν είμαι άνθρωπος που τα παρατάω εύκολα. Συνέχισα να ακούω το King of Limbs ώσπου να το σιχαθώ ή να καταλάβω τι τους χτύπησε. Δεν κατάφερα τίποτα. Απλή αδιαφορία. Απλά απέτυχαν (για μένα) σε ότι ήθελαν να κάνουν. Δεν τους κατηγορώ. Δεν θα σταματήσω να τους ακούω. Έχω συνηθίσει σε κάθε δίσκο τους να περιμένω την έκπληξη, το αναπάντεχο, το τέλειο και μέχρι τώρα δεν είχα απογοητευθεί. Διαβάζω τελευταία τις ανασκοπήσεις της χρονιάς σε διάφορα περιοδικά και ιστοσελίδες και ανακαλύπτω ότι ο δίσκος άρεσε τελικά σε κόσμο και σε δισκοκριτικούς. Φιγουράρει συνήθως στις τελευταίες θέσεις τις 20άδας. Αλλά είναι αρκετό αυτό για ένα συγκρότημα που είχε δύο δίσκους στις δύο πρώτες θέσεις των καλύτερων την δεκαετία του '90 και δύο-τρεις δίσκους στην καλύτερη 10άδα της δεκαετίας του 2000;

Για να αλλάξουμε τελείως θέμα και να προχωρήσουμε στην δική μου ανασκόπηση, το 2011 όπου και να πήγα για να πιω ένα ποτό και να ακούσω και λίγη μουσική, ήταν της μοδός να παίζονται μουσικές όλου του κόσμου και ιδιαίτερα της βαλκανικής χερσονήσου που η μουσική της παράδοση είναι τόσο πλούσια. Αλλά πουθενά -μα πουθενά!- δεν άκουσα έστω και ένα τραγούδι από την ελληνική λαϊκή παράδοση και την μοντέρνα εκδοχή της! Λες και οι Ιταλοί Modena City Ramblers, με το left-irish punk τους (!) ή οι Bandista με την τουρκική εκδοχή τους είναι ότι καλύτερο έχουμε να ακούσουμε (και είναι πολύ καλοί μην με παρεξηγήσετε!). Πηγαίνοντας, λοιπόν, για να μπω στο ψητό, δύο φορές για να δω τους Mode Plagal περίμενα όχι μόνο η μπάντα να τα σπάει σε κάθε κομμάτι (κάτι το οποίο απέδειξαν περίτρανα) αλλά και να την υποδεχθούν με παροξυσμό οι ακροατές! Αλλά φευ! Στο μεν Half Note, όπου έπαιζαν μόνοι τους, οι πελάτες είναι πρώτα πελάτες και μετά μουσικόφιλοι και αδιαφόρησαν επιδεικτικά για την μπάντα, στο δε φεστιβάλ του συνασπισμού οι Mode Plagal βγήκαν απλώς για να προθερμάνουν τον κόσμο για την κύρια ατραξιόν της ημέρας! Οι μόνοι που ενθουσιάστηκαν με το παραδοσιακό macedonian/epirus funk ήταν -ποιοι άλλοι;- εγώ και ο JB... Τι μελοποιημένους στίχους του Μποστ παίξανε, τι ηπειρώτικα με τζαζ σόλο, τι funky vergina -της παναγιάς τα μάτια και τα βυζιά παίζανε οι κωλόγεροι πάνω στη σκηνή και στο τέλος φύγανε άρον άρον για να μην χάσουμε ούτε λεπτό από τον Χ. Ευτυχώς που υπάρχει και η Μόνικα...

Μπακ ον τρακ τώρα, ο μεγάλος χαμένος της χρονιάς ήταν φυσικά ο Lolek! 'Αλήθεια; Τι έκανε δηλαδή αυτός το 2011; Έβγαλε δίσκο; Σοβαρά; Πότε;'. Τι τον ήθελες ρε καημένε Λόλεκ τον ελληνικό το στίχο; Έχεις ακούσει ποτέ στο Γκάζι ή στου Ψυρρή ελληνικά; Κάτι τρελοί γέροι σαν τον Αγγελάκα, τον Σαδίκη και τον Θανάση τραγουδάνε ακόμα σε αυτή τη γλώσσα. Και από μουσική... Παιδικά ξεσπάσματα της κιθάρας, εφηβικά ντραμς για μεγάλωσε λίγο! Άντε γιατί θα στείλουμε τους Ατενίστας να σε τακτοποιήσουν. 'Πλάκα κάνεις άτριχε!'. Τι να σας πω. Ακόμα κι εγώ σταμάτησα να ακούω τον Αχινό μετά από λίγο σαν για να επιβεβαιώσω το mic.gr που τον έθαψε. Αλλά σοβαρά τώρα είναι ένας δίσκος γεμάτος παιδική αθωότητα και εφηβική οργή -σχεδόν στρατευμένος θα τολμούσα να πω. Αν τον είχα γράψει εγώ θα έβαζα τον ευατό μου ολόγυμνο στο εξώφυλλο, όχι για να σοκάρω αλλά για να τονίσω αυτήν τραγική ειλικρίνεια. Τελικά είναι ένας από τους (ελληνικούς) δικούς μου δίσκους της χρονιάς.
Όπως είναι άλλωστε και ο Ελάχιστος Εαυτός του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Τι άλλο πρέπει να κάνει δηλαδή ο άνθρωπος για να εμφανιστεί στο Έχει γούστο της ΝΕΤ ή ακόμα και στο Mega Star; Είναι ο καλύτερος συνθέτης και στιχουργός της εποχής μας και ακόμα δεν έχει μελοποιήσει κανένα ποίημα. Τα έχω ξαναγράψει παλιότερα σε αυτό εδώ το μπλογκ για τον δίσκο αλλά θα ήθελα να σταθώ στο αγαπημένο μου τραγούδι. Απολαύστε στίχο...

Ρώτησα τον σκύλο μου τον Ρίβα άμα νοιώθει
Έλληνας, αυτόχθονας ή κάτι σχετικό
Εκείνος χασμουρήθηκε, επέστρεψε στον ύπνο
κι η ανάσα του ήταν όμορφη σαν κύμα στον γιαλό
Εο! Γαμώ το φασισμό


Γυρνώ στην άγρια ροδιά και τη ρωτώ τα ίδια
αν Ελληνίς αισθάνεται λουσμένη από το φως
"Πήρα τη σκυτάλη για ζωή, για θάνατο σκυτάλη"
μου απαντάει ο κόκκινος, στα κλώνια της, ανθός
Έο! Σαπίλα ο φασισμός

Δεν έχω να πω κάτι άλλο, θα ήταν περιττό.

Επιστροφή στο διεθνές ρεπερτόριο και συγκεκριμένα στο πολυαγαπημένο και παρεξηγημένο μας ποστ-ροκ. Οι Explosions in the sky είναι αυτό που θα ονόμαζα κλασικό ποστ! Όχι επειδή είναι γερόλυκοι και ξεκίνησαν να παίζουν αρκετά νωρίς αλλά επειδή η μουσική τους ήταν, είναι και μάλλον θα εξακολουθήσει να ηχεί σαν το πιο απτό παράδειγμα ποστ μουσικής. Απτόητοι λοιπόν από την παρακμή του είδους και την αποστροφή των περισσότερων γκρουπ προς αυτό κυκλοφόρησαν άλλο ένα κλασικό δείγμα ποστροκιάς, το Take care Take care Take care. Δεν είναι φυσικά ο καλύτερος δίσκος που έχουμε ακούσει ακόμα και από τους Explosions ούτε φιλοδοξεί να γίνει κάτι τέτοιο. Αλλά ρε παιδί μου αν δεν ήταν και αυτοί πως θα συνεχίζαμε να λικνιζόμαστε με τον πλέον παραδοσιακό τρόπο των ποστ-ροκάδων; 

Σε αντίθεση φυσικά με τους επίσης κλασικο-ποστ-ροκάδες Mogwai οι οποίοι μέσα στο 2011 κυκλοφόρησαν ένα LP και ένα EP έτσι για να δείξουν ότι δεν τα παρατάνε τόσο εύκολα. Με το Hardocore will never die but you will (το οποίο περιέχει μερικές όμορφες φωτογραφίες της σκοτεινής Γλασκώβης) φαίνεται ότι οι thirty something ποστ-ροκάδες προσπαθούν να ξορκίσουν τα φαντάσματα της νιότης τους και να δημιουργήσουν έναν νέο ήχο που να ταιριάζει καλύτερα στην εποχή μας. Αυτό είναι εν πολλοίς και το μειονέκτημα του δίσκου. Ένας άγχος των Mogwai να πειραματιστούν με τον ήδη πρωτοποριακό ήχο τους και να το πάνε ένα βήμα παραπέρα. Όμως εγώ ξανακούγοντας τους δίσκους τους έναν προς έναν σε αναμονή της φθινοπωρινής συναυλίας τους στην Αθήνα (που αναβλήθηκε) ανακάλυψα ότι το μεγάλο άλμα οι Mogwai το έχουν κάνει πολύ νωρίτερα. Το Rock action του 2001 είναι ο αριστουργηματικός επαναπροσδιορισμός της μουσικής τους ταυτότητας και ένας από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών. Μην αγχώνεστε σύντροφοι, το ξέρουμε ότι μπορείτε!

Να δούμε και κάτι τελείως διαφορετικό αλλά εξίσου καλό; Θα μου επιτρέψετε παρότι ποστ-ροκάς να λικνιστώ λίγο και με τον παραδοσιακό τρόπο των ράπερ. Οι The Roots λοιπόν κυκλοφόρησαν μόλις τον ν-οστό δίσκο τους με το όνομα Undun. Δεν είναι βέβαια οι παραδοσιακοί ράπερ διότι είναι καλύτεροι στη ζωντανή ηχογράφηση, σε στούντιο ή σε συναυλία. Και ο καινούριος τους δίσκος το αποδεικνύει περίτρανα έχοντας συνδυάσει ροκ όργανα με τζαζ και σόουλ περάσματα, γυναικείες ερμηνείες αναμεμιγμένες με το γνωστό μας ραπάρισμα. Ακόμα και εμένα που οι χιπ-χοπ γνώσεις μου περιορίζονται σε μερικά ονόματα από Λος Άντζελες και Νέα Υόρκη τα τραγούδια τους με ξένισαν αρκετά στην αρχή. Με πείσανε όμως ότι το χιπ-χοπ δεν σημαίνει απαραίτητα ασταμάτητη μπουρδολογία για σκοτωμούς και γκάνγκστερς ή για ημιγυμνες γκόμενες με τεράστια οπίσθια που λικνίζονται συνεχώς! Δεν σημαίνει επίσης απαραίτητα ηλεκτρονικούρα και μπιτ που σου ματώνει τα αυτιά (όχι ότι είναι άσχημο) αλλά μπορεί και πρέπει τελικά να συμπεριλαμβάνει σχεδόν όλα τα είδη μουσικής.

Σας έχω ήδη κουράσει πολύ και δεν ξέρω καν πόσοι θα έχετε αντέξει μέχρι αυτό το σημείο. Ας είναι, δεν είμαι και πολύ απαιτητικός. Ο δίσκος που πραγματικά λάτρεψα το 2011 και άκουσα πάρα πάρα πολλές ώρες δεν φιγουράρει στα τοπ 10 των έγκριτων μουσικών περιοδικών και ιστοσελίδων. Δεν είναι και κανένας φοβερός δίσκος αν το καλοσκεφτώ. Αλλά να ρε γαμώτο, καιρό είχα να ακούσω έναν τόσο χαρούμενο και ξεσηκωτικό δίσκο που να με κάνει να χαίρομαι ακόμα και την στιγμή που πηγαίνω στη δουλειά ή αμέσως αφού έχω ακούσει το The Broken Man του Matt Elliott! Ναι, είναι το El Camino των The Black Keys που με συντρόφευε σχεδόν σε όλες τις ώρες της μετακίνησης μου σπίτι-δουλειά δουλειά-σπίτι και δεν έχω βαρεθεί να ακούω ακόμα. Ορισμένες φορές μάλιστα έπιασα τον εαυτό μου να σιγοτραγουδάει με σπουδή τους απλούς τους στίχους μέσα στο 040. Είναι ένας δίσκος έξω καρδιά που θα μπορούσε να ξεποδαριάσει οποιοδήποτε πλήθος μουσικόφιλων το ακούσουν ζωντανά ή στη διαπασών. Αχ θεούλη μου κάνε να τους δούμε φέτος στην Αθήνα... 

Και έφτασα επιτέλους στο κυρίως πιάτο. Αλλά πρώτα ας ψωνιστώ λίγο και εγώ. Σας τα έλεγα ή όχι; 9 Μάρτη 2011. Μήπως θυμάστε; Μπα που να θυμάστε. Όταν κυκλοφόρησε ο συγκεκριμένος δίσκος και άρχισα να τον ακούω ξανά και ξανά την ξαναερωτεύθηκα. Όχι ότι σταμάτησα ποτέ να την ποθώ αλλά κάθε καινούρια της μουσική με φέρνει πιο κοντά. Έχω σταματήσει πια να την συγκρίνω με την Patti Smith γιατί την έχει ξεπεράσει προ πολλού. Η PJ Harvey δεν είναι η καλύτερα γυναίκα συνθέτης, στιχουργός και τραγουδίστρια της εποχής της απλά. Ξεχάστε το φύλο. Η PJ Harvey είναι η PJ Harvey. Το ασχημόπαπο. Ο πιο σέξι άνθρωπος στη σόουμπιζ. Το τελευταίο ζωντανό ρόδο. 

***

Αυτό είναι το πρώτο μέρος της ανασκόπησης του 2011. Έπονται και άλλα ενδιαφέροντα κειμενάκια με συναυλίες, βιβλία, κινηματογραφικά έργα και φυσικά αυτό που όλοι περιμένετε, τον νέο δίσκο του Μιχάλη Ρακιντζή που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2011 -νομίζετε ότι το ξέχασα;

Όσον αφορά το Άγιο Τσιπουράκι μπορείτε να το βρείτε (αν ψάξετε) στο facebook (http://on.fb.me/rYB1kQ), στο twitter (https://twitter.com/agiotsipouraki) και στο youtube (http://bit.ly/sHnlus). Αλλά κυρίως μπορείτε να μας βρείτε εδώ και να διαβάσετε τις βλακείες που γράφουμε ή ακόμα να γράψετε και σεις κάποιο ηλίθιο κείμενο!