Intro.
Βουτάω το δάχτυλο στην τούρτα ενώ περιμένω να σβήσω τα κεράκια μου. Πέφτω από το ποδήλατο, χτυπάω και με υποδέχεται η ζεστή αγκαλιά και το καθησυχαστικό βλέμμα της μάνας μου. Προσπαθώ να φτάσω τα πλατιά φύλλα της κληματαριάς καθώς ο ήλιος προβάλλει λαμπερός ανάμεσά τους και με τυφλώνει. Η δασκάλα μου τραβάει τη φαβορίτα επειδή έγραψα τη λέξη πλυντήριο «πληντύριο». Βλέπω τον παππού μου να ξεχειλίζει από χαρά όταν με ακούει να παίζω μουσική. Θέλω να πιω το γάργαρο παγωμένο νερό του Βοϊδομάτη. Κάνω κοπάνα από το σχολείο και καπνίζω το πρώτο μου τσιγάρο. Αγωνία και άγχος στα 18 μου, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Η εργασία στα εργαστήρια φυσικής περνάει σε δεύτερη μοίρα, γιατί σε πρώτη μοίρα έρχεται το The Wall, ένα τραγούδι του Παυλίδη και η ανυποχώρητη βαρεμάρα μου.
Στο ίδιο γνώριμο δωμάτιο, κάθομαι στο πάτωμα σε μια μαξιλάρα εδώ δίπλα στο καλοριφέρ και τη μίνι βιβλιοθήκη. Τα παντζούρια είναι κλειστά. Πάνω στη βιβλιοθήκη, που έχει θέση αποθηκευτικού χώρου, είναι ακουμπισμένη η τηλεόραση με τις κεραίες της κολλημένες με κολλητική ταινία. Δε γίνεται να μην τη σχολιάσω, αποτελεί για μένα την ψυχή του δωματίου. Το δωμάτιο τη χρειάζεται περισσότερο από την αφίσα του Bob Dylan από το tour του ‘91, τα αποξηραμένα τριαντάφυλλα, το καπέλο που είναι 
κρεμασμένο στον τοίχο, τη ζωγραφιά της ακουστικής κιθάρας και του ήλιου με τα σύννεφα και τα κύματα. Το πολυτιμότερο αντικείμενο εδώ μέσα είναι η μικρή Formenti με τις σπασμένες κεραίες της, εκεί δίπλα από τα φωτορυθμικά. «Μην πειράζεις τον διακόπτη! Τον έχω ρυθμίσει κατάλληλα ώστε να ακολουθούν τη μουσική όπως πρέπει!» είπε ο JBuddha.
Όχι, η Γη δεν είναι ένα ψυχρό νεκρό μέρος. Είναι ένας ζωντανός πλανήτης στον οποίο η ζωή αναπτύσσεται σε όλες τις εκφάνσεις της. Έχει χρώματα, γεύσεις, ένταση και μελωδίες μοναδικές. Όσοι δε ζείτε στη Γη, δεν ξέρετε τι χάνετε!
