No3 | Asunder, sweet and other distress by GY!BE

Δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι GYBE!  από την λίστα μου αλλά τρίτοι; Ναι με πόνο τους τοποθετώ τρίτους στην καρδιά μου (ή στα αυτιά μου καλύτερα;) για φέτος παρότι κατάφεραν πάλι να μας επιβάλουν τον ήχο τους από την αρχή της χρονιάς. Για τους φόβους, τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις από τον δίσκο έχω γράψει και εδώ επομένως επιστρέψτε αν θέλετε. 

Ο στόχος μου σήμερα είναι άλλος: Τα ενδιάμεσα drones του δίσκου Lamb's breath & Asunder sweet το πρώτο από τα οποία βρέθηκα να ακούω τελευταία σε μία εκπομπή του radiobubble: Το I can be a frog (Αναστενάρια) της Kika Loutsi. Και μου τα έσκασε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα drones των Godspeed ξεκίνησαν από τον προηγούμενο δίσκο και ήταν σε ξεχωριστό 7ιντσο αν και σύμφωνα με τις οδηγίες του γκρουπ έπρεπε να ακουστούν μετά από κάθε κομμάτι (βάλε βγάλε δηλαδή). What a pain in the ass!

Και έτσι τα συνδύασα με κάποιο τρελό τρόπο με το βιβλίο που διάβαζα πριν κανένα μήνα, το Κουτσό του Χούλιο Κορτάσαρ. Το μυθιστόρημα του Κορτάσαρ μπορείς να το διαβάσεις πολλές φορές και κάθε φορά να ανακαλύπτεις ένα νέο νόημα, κυριολεκτικά όμως γιατί εκτός από τον κυρίως κορμό έχει και άλλα εμβόλιμα κεφάλαια στο τέλος που μπορείς να τα διαβάσεις είτε με την σειρά που σου δίνει ο συγγραφέας είτε με άπειρους (;) δικούς σου συνδυασμούς. Τελικά η πραγματική αγαλλίαση μου σχετικά με το Κουτσό (Rayuela στα ισπανικά) είναι ότι εγώ ο αναγνώστης συμμετέχω στην δημιουργία του βιβλίου ή αν θέλετε στην μετατροπή του σε κάτι άλλο εντελώς δικό μου αλλά μπορώ επίσης να διαβάζω το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά και να γεννιέται κάτι καινούριο.

Τέλος, και για να μην σας κουράζω, η επίσημη σειρά ανάγνωσης που προτείνει ο Κορτάσαρ κάνει το βιβλίο ατελείωτο καθώς το τελευταίο κεφάλαιο παραπέμπει στο προτελευταίο και ούτω καθεξής. Κολλάει η βελόνα με λίγα λόγια όπως κολλάει και στο τέλος της πρώτης πλευράς του βινυλίου του Asunder στο "τέλος" του Lamb's breath. Στον δίσκο σε αντίθεση με το βιβλίο ο στόχος των Godspeed είναι συγκεκριμένος: Και τα 4 κομμάτια μουσικής αποτελούν για το συγκρότημα μία ολότητα και δεν μπορούν να ακουστούν ξεκομμένα το ένα από το άλλο. Επομένως μέχρι να αλλάξεις την πλευρά στο βινύλιο συνεχίζεις να ακούς αυτή την κιθαριστική βαβούρα του Lamb's breath. Όμως τι γίνεται αν αλλάξεις την σειρά των κομματιών στο Asunder... ή στο Allellujah...;

ΥΓ: Πέρασαν 5 χρόνια κιόλας από την τελευταία φορά που είδαμε τους GYBE! ζωντανά. Ήταν δύο μαγικές βραδιές στο Gagarin 205 στις 17 & 18 Δεκεμβρίου 2010.

Pee'd God returns

Όταν πρωτοάκουσα τον δίσκο δύο φορές στην γκάρντιαν πριν κυκλοφορήσει ομολογώ ότι φοβήθηκα. Φοβήθηκα το χειρότερο. Τι κι αν ο νέος δίσκος των Godspeed δεν είναι καλός; Πώς θα το αντιμετωπίσουμε αν δεν είναι τουλάχιστον τέλειος; Τι θα βάλω να ακούσει το παιδί; Τις περισσοτερες φορές οι ελπίδες μας διαψεύδονται με τον πιο τραγικό τρόπο, στην μουσική αυτο συμβαίνει στο 90% αυτών που ακούμε. Και οι αγαπητοί GYBE! (στο τέλος!) άνηκαν σε αυτό το 10% που ακούς και ξανακούς μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι δεν θα τους βαρεθείς ποτέ.  

Έκανα λοιπόν τους φόβους μου γράμματα στο google doc για να τους ξορκίσω μαζί σας:

Φόβος 1ος: Κάπου κρυμμένο στο αυτοκίνητο έχω ένα σι ντι με την ζωντανή ηχογράφηση του 40λεπτου Behemoth! Βαρύ και ασήκωτο με σχεδόν καθόλου κορυφές και κοιλίες, χωρίς κορυφώσεις, ξεσπάσματα και σιωπές. Το είχα βαρεθεί. Και αυτός ο δίσκος υποτίθεται ότι είναι το ίδιο κομμάτι.

Φόβος 2ος: Μα είναι δυνατόν ο δίσκος να είναι μονός; 40 λεπτά μουσικής με 4 τίτλους- μέσος όρος δηλαδή 10’;! 6λεπτο κομμάτι; Μήπως δεν είναι οι Godspeed?!

Φόβος 3ος: Τι χέβι ήχος είναι αυτός; Γιατί μοιάζουν με God is an astronaut και τι θα πω τώρα στον JBuddha;

Τι περιμένουμε όμως ακριβώς από τους Godspeed; Παρά τις ευχές των ποστροκάδων τα συγκροτήματα που ακούμε να πειραματίζονται και στις συναυλίες και στους δίσκους, αυτό που κατάβαθα θέλουμε είναι απλά να λικνιστούμε με τον τόσο χαρακτηριστικό μας τρόπο στο ίδιο και γνωστό μοτίβο της μουσικής. Στην κριτική του pitchfork για το Asunder διαβάζω κάτι πολύ σωστό (η υπογράμμιση δική μου):

Change is not Godspeed’s way, but the other side of that coin is that, despite many imitators, there’s also nothing else out there that sounds quite like them.

Οι Godspeed λοιπόν είναι πρωτοπόροι by default! Και αυτό που κάνουν από την αρχή της μουσικής τους καριέρας (!) είναι να γράφουν και να παίζουν την μουσική ΤΟΥΣ, την μουσική που αυτοί πρώτοι έπαιξαν και κανείς άλλος παρά τους τόσους μιμητές/θαυμαστές δεν μπορεί να ακολουθήσει. Οι GYBE! δεν ανακάλυψαν κανένα νέο μουσικό είδος, γιατί τα μουσικά είδη γίνονται κτήμα και άλλων μουσικών. Η μουσική των GODSPEED YOU BLACK EMPEROR! δεν περιγράφεται. ακούγεται.

Έρχομαι λοιπόν στο παρόν αφού ταξίδεψα νοερά στα 90s και τα φοιτητικά μου χρόνια. Το Asunder αποτελείται από ΕΝΑ μόνο 40λεπτο τραγούδι. Μην προσπαθήσετε να τα ξεχωρίσετε και να πείτε το πρώτο είναι ΟΚ και το τέταρτο σούπερ. Ακούστε το μονοκοπανιά και ξεχάστε τους διαχωρισμούς. Δεν πιστεύω κανείς από εσάς να ξέρει να μου πει τη σειρά των τραγουδιών στο Lift, όπου υπάρχει ένα σεντόνι με τα περιεχόμενα και τους τίτλους. 
Μετά την 10-15 ακρόαση ακόμα αναρωτιέμαι αν το 40λεπτο αυτό πόνημα είναι ότι καλύτερο έχουν γράψει ή το χειρότερο. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στο Asunder είναι ο χέβι ήχος, που όταν το πρωτοακούς νομίζεις ότι κάτι έχει η παραγωγή. Όμως οι GYBE! έχουν αποφασίσει εδώ και καιρό να βαρύνουν λίγο τον ήχο τους και δεν θα τους το κρατήσω μανιάτικο.
Το χαρακτηριστικό που με βάζει σε πολλές σκέψεις για το αν είναι το καλύτερο κομμάτι των Godspeed, είναι η δομή του δίσκου και τα drones στην μέση. Ξεκινάει με ένα χιτάκι για τους GYBE! -μόνο 10 λεπτά, με ριφάκι που σου μένει τυπωμένο στο μυαλό, ε, εντάξει θα μπορούσε να παιχτεί και στο ράδιο που λέει ο λόγος (σημ. Παίχτηκε ήδη στις Μουσικές Ανασκοπήσεις του radiobubble.gr)). Μέχρι και σόλο κιθάρας έχει το Peasantry και ακούω κάποια ανατολίτικη πινελιά, τι άλλο θέλετε;
 Ξαφνικά η μουσική σταματάει και το πρώτο μέρος του drone, ένας δεκάλεπτος βόμβος παίρνει τη θέση της. Το Lamb's breath δεν φαίνεται να έχει τίποτα να προσφέρει στα αυτιά μας, ούτε καν γέφυρα μπορεί να θεωρηθεί ανάμεσα στα άλλα κομμάτια. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο μου φέρνει στο μυαλό όχι κάποια άλλη μουσική αλλά την δυστοπική κοινωνία στην οποία ζούμε -και εμείς και οι GYBE! Μετά βέβαια από την κακόηχη, αβαν γκαρντ κοινωνία μας στην περίπτωση των Godspeed δεν θα μπορούσε παρά να ακολουθήσει η αντίδραση και το ανέβασμα στον ουρανό.
Το δεύτερο μέρος του δίσκου (το οποίο στο σι ντι δεν ξεχωρίζει αλλά στο βινύλιο στο τέλος της πρώτης πλευράς κολλάει η βελόνα σε έναν επαναλαμβανόμενο βόμβο μέχρι να την αλλάξεις) μοιάζει βγαλμένο από τα καλύτερα σεμινάρια εκμάθησης καναδικής ποστ ροκ μουσικής.  Από το σχεδόν σιωπηρό Lamb's breath που λες και δεν τελειώνει ποτέ περνάμε στο δεύτερο drone που μας προετοιμάζει σιγά σιγά για το φινάλε. 
Ναι, εκεί ξέρεις αγαπητέ φίλε τι θα ακολουθήσει, θα τα σπάσουνε! Το εκπληκτικό με τους Godspeed όμως είναι ότι ξέρεις τι θα γίνει, σε έχουν προετοιμάσει άλλωστε σε όλο το προηγούμενο 15λεπτο αλλά πως θα γίνει; Τέλος πάντων αυτό πρέπει να το έχετε ανακαλύψει ήδη. Οι κιθάρες αρχίζουν να παίρνουν μορφή αφού έχει δώσει το σύνθημα η Sophie Trudeau και τα ντραμς βάζουν το νερό στο αυλάκι. Χτίζουν χτίζουν και χτίζουν με τις κιθάρες και εκεί που περιμένεις να μπει η "όπερα" (όρος του JBuddha) σταματάνε το ανέβασμα. Στο αγαπημένο μου μέρος (βλέπε το διάγραμμα) ένα κιθαριστικό ριφ μπαίνει γέφυρα ανάμεσα σε όλο τον υπόλοιπο δίσκο και στο τελείωμα. Τελικά και αφού μας έχουν ήδη προετοιμάσει με τις χέβι κιθάρες που συνήθως παίζουν όλες μαζί το ίδιο ριφ τα σπάνε στα τελευταία λεπτά αφήνοντας μας κάθιδρους και ζαλισμένους να αναρωτιόμαστε ακόμα τι ειν' τούτο (φαντάσου τον εαυτό σου σε συναυλία).  
Σας έκανα ένα μικρό διάγραμμα για να καταλάβετε:

Συμπέρασμα: Από το 1997 που ακούω Godspeed έχω εκστασιαστεί απολαύσει και με τους 6 δίσκους τους (lp & ep) είτε από το πρώτο άκουσμα (ακόμα θυμάμαι τι ένιωσα όταν πρωτοάκουσα το Moya) είτε μετά από επαναλαμβανόμενες ακροάσεις. Παρότι συμφωνώ σε πολλά με τον Mark Richardson στο pitchfork δεν νομίζω καθόλου ότι οι GYBE! δεν άλλαξαν. Στο Asunder δεν ακούω τους God's Pee του Yanqui ή ακόμα ακόμα του Hallelluja. Τα αβαν γκαρ drones, ο χέβι ήχος στις κιθάρες εμένα που κοιμάμαι με το βινύλιο του Slow riot κάτω από το μαξιλάρι μου, με ξενίζουν. Αλλά γουστάρω ρε φίλε!


Τέλος, αφου πιστευω ότι σας έπεισα ότι ο δίσκος αξίζει πολυ παραπάνω από 7,6 που του εβαλε το pitchfork και είμαι σιγουρος ότι μετά από 10-15 ακροασεις 3-4 από εσάς θα τον λατρέψετε (ειδικά το ξέσπασμα στο Piss Crowns…), θέλω να επισημάνω ένα μάλλον μειονέκτημα. Όλοι οι δισκοι των Godspeed από το F♯A♯∞ (1997) ως το 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! (2012) είναι συνδεδεμένοι ή προπαγανδιζουν κάποιο πολιτικό σκοπό ή καυτηριάζουν κάποια γεγονότα. Το Lift είναι γεματο με παραπομπές στους τίτλους και επομένως και στην μουσική (όπως περίτρανα αποδεικνύει το World police and friendly fire) ενώ το Yanqui UXO είναι καθαρά πολιτικο (09-15-00, rockets fall on rocket falls). Στο Asunder αυτή η ευθεία πολιτική καταγγελία, η σύνδεση μουσικής και πολιτικής, φαίνεται να λείπει. Λέω φαίνεται γιατί δεν υπάρχει to your face  όπως προηγουμένως. Υπάρχει βέβαια το αφισάκι που έρχεται με το βινύλιο με αναποδογυρισμένη την καναδική σημαία και το “We love you so much our country is fucked”. Ας ειναι όμως. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε ή θα τα προσθέσουμε μόνοι μας.

2012: Οι καλύτεροι ποστ ροκ δίσκοι

Ήρθε ο καιρός να σας παρουσιάσω τα αγπημένα μου postrock άλμπουμ για το 2012

1. Godspeed you black emperor!  -- Allellujah! Don't Bend! Ascend!

 "Αλληλούια" αναφώνησαν όλοι μαζί οι μερικές χιλιάδες φανατικοί ποστροκάδες ένα πρωινό του Οκτώβρη όταν έμαθαν επιτέλους ότι οι Godspeed επιστρέφουν στη δισκογραφία. Είχε προηγηθεί η επανενεργοποίηση τους και πολλές συναυλίες, μία -ή μάλλον δύο- εξ'αυτών η αξέχαστη εμπειρία στο Gagarin τον Δεκέμβριο του 2011. Θα μου πείτε τώρα χρειάζονταν όλα αυτά; Ήταν απαραίτητο να επανενωθούν, να κάνουν τόσα λάιβ και να κυκλοφορήσουν νέα μουσική; Δεν ήταν αρκετός ο μύθος γύρω από την αναρχική κολλεκτίβα από το Μόντρεαλ που η ίδια δημιούργησε όλα τα προηγούμενα χρόνια αλλά έπρεπε να πάρουν το ρίσκο και να τον καταστρέψουν με έναν μέτριο δίσκο;

Δέκα χρόνια χωρίς Godspeed είναι πολλά. Πάρα πολλά. Ακούσαμε όλα τους τα τραγούδια χιλιάδες φορές. Βάλαμε το Moya να παίζει στο Σύνταγμα. Ήπιαμε εκατοντάδες λίτρα τσίπουρα και καπνίσαμε άπειρα τσιγάρα αναλύοντας αυτό το κρεσέντο και εκείνη την αλλαγή ρυθμού. Και μία μέρα (όμορφη ήταν; άσχημη; περιττό.) άνοιξα βιαστικά το πακέτο, έβγαλα το βινύλιο και το έβαλα στο πικάπ. Και άκουγα...

Λιώνοντας σε πικάπ και mp3 player το Mladic (το γνωστό μας Albanian) προσπάθησα με απελπισμένες και βιαστικές προσπάθειες να βρω αυτό το παλιό συναίσθημα, το ανατρίχιασμα σε κάθε ριφ, σε κάθε αλλαγή. Και μια μέρα εκεί που καθόμουν και διάβαζα ακούγοντας το ξανά και ξανά μου έσκασε σαν κρότου-λάμψης στα στενά της Ερμού. Για όσους, σαν και μας, παρακολουθούν τους Godspeed σαν ευαγγέλιο, τα κομμάτια του δίσκου ήταν πολύ γνωστά. Τα έχουμε ακούσει στις συναυλίες και στα bootleg που κυκλοφορούσαν με το σωρό σε διάφορες ιστοσελίδες. Τους υπόλοιπους τους ζηλεύω. Η μουσική τους χτίζεται πολύ πολύ αργά -έως και βαρετά για τους πολλούς- πάνω σε κιθαριστικά χαυνωτικά ριφ ή σε μελωδίες με βιόλα και βιολί. Οι κορυφώσεις αργούν βασανιστικά και για το μέσο αυτί, το εκπαιδευμένο στα σουξεδάκια των 3 λεπτών, δεν αξίζει τον κόπο να τις περιμένεις. Αλλά το ατού των Godspeed είναι το συναίσθημα. Είναι η απέραντη θλίψη για αυτά που ζούμε τώρα αλλά και η αισιοδοξία ότι μπορούμε να αλλάξουμε την ζωή μας και τις ζωές των ανθρώπων γύρω μας. 'Ετσι και σε αυτό το πόνημα τα ίδια συναισθήματα κυριαρχούν. Όταν και οι τρεις κιθάρες του συγκροτήματος μπαίνουν μαζί και παίζουν το ίδιο μοτίβο στο Mladic ξέρεις ότι η στιγμή που θα κορυφωθεί η μάχη στα αυτιά σου θα έχεις τις μουσικές αυτές. Στο τέλος του κομματιού ακούς χιλιάδες 'κατσαρολάκια' από τις διαδηλώσεις των φοιτητών του Μόντρεαλ για δωρεάν παιδεία. Δεν ξέρω πόσοι από τους φοιτητές αυτούς ακούγανε πριν Godspeed αλλα σίγουρα δεν υπάρχει πιο ταιριαστός φόρος τιμής στον αγώνα τους. Και αν η πρώτη πλευρά του βινυλίου σε ξεσηκώνει να κατέβεις στους δρόμους και να αντισταθείς η δεύτερη πλευρά, το suitably named We drift like worried fire, σε γεμίζει με αισιοδοξία για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Προχθές καθώς γυρνούσα σπίτι με το λεωφορείο μου ήρθε στο νου αυτή η φράση: Αν οι τοίχοι του Hotel2Tango είχαν φωνή θα σώπαιναν. Άντε τώρα να εξηγήσω τι σημαίνει...

2. Dirty Three -- Toward the low sun

Ο δικός μου αγαπημένος ποστ ροκ δίσκος του 2012 -αν έλειπε το Allellujah!- είναι το νέο άλμπουμ των Warren Ellis (βιολί), Jim White (ντραμς) και Mick Turner (κιθάρα). Ο πρώτος είναι γνωστός από την συνεργασία του με τους Bad Seeds του Nick Cave, με τον οποίο μάλιστα κυκλοφόρησε το 2013 το soundtrack του Lawless. Οι Dirty 3 όμως καμία σχέση δεν έχουν με την μυστικιστική εμπορικότητα του Cave. Δεν θα συνεργάζονταν με την Kylie και μάλλον θα προτιμούσαν την δική μας Αρλέτα (έχουν διασκευάσει άλλωστε το Μια φορά θυμάμαι) ή τον επίσης δικό μας Ψαραντώνη. Η ομοιότητα άλλωστε του Ellis με τον κρητικό λυράρη είναι εξωφρενική!
Στο Toward the low sun συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν στους προηγούμενους δίσκους. Οι κιθάρες και τα ντραμς δημιουργούν μία ατμόσφαιρα όπου το βιολί μπορεί ελεύθερα να περπατήσει. Αλλά αυτή η ατμόσφαιρα δεν αποτελείται από το κλασικό rhythm section -μάλλον το αντίθετο. Γι'αυτό σ'αυτό τον δίσκο η μουσική των Dirty 3 πλησιάζει περισσότερο την avant garde παρά το post rock. Αλλά ποιος νοιάζεται;

3. Swans -- The Seer

Οι Swans είναι παλιές καραβάνες της μουσικής αλλά δεν έπαιζαν πάντα post rock. Όπως μαθαίνω διαβάζοντας διάφορες ιστοσελίδες, έχουν ηχογραφήσει μερικούς εκπληκτικούς δίσκους κατά τη διάρκεια των δεαετιών του 80 και του 90. Αλλά φυσικά ξεπήδησαν από την Νέα Υόρκη των αρχών του 1980 και ποστροκάδες τότε δεν υπήρχαν. Εκείνη την εποχή λοιπόν στο Μεγάλο Μήλο μπορούσες να είσαι είτε με τους punk είτε με τους ...Sonic Youth. Οι Swans επέλεξαν τους δεύτερους (έπαιξαν μάλιστα και μαζί τους) και εντάχθηκαν στο no wave κίνημα που θεωρήθηκε αντίδραση στο νεοϋορκέζικο πανκ.  Το επιθετικό, βασισμένο σε άγρια κρουστά, art-noise-rock των Swans συνεχίστηκε για δύο δεκαετίες, ενώ το συγκρότημα "τιμωρούσε" τους θαυμαστές του που το ακολουθούσαν στις συναυλίες με την βίαιη μουσική του σε εξωφρενικές εντάσεις πάνω στην σκηνή.

Φυσικά διαλύθηκαν κάπου μέσα στα 90s. Το 2009 όμως, ο κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνθέτης τους Michael Gira τους επανένωσε και κυκλοφόρησαν 3 δίσκους. Ο τρίτος, The Seer, για τον οποίο ο Gira ισχυρίστηκε ότι τον έφτιαχνε 30 χρόνια (!), είναι για κριτικούς και λάτρεις της μουσικής ο καλύτερος post rock δίσκος του 2012!

Μιλάμε εδώ για 2 ώρες μουσικής, όπου οι Swans πραγματικά μεγαλουργούν. Δεν έχω καταλάβει ακόμα ποιο είναι το concept που συνδέει όλα τα κομμάτια του δίσκου αυτού, σίγουρα όμως υπάρχει κάτι κάτω από την μουσική και τους στίχους. Η αίσθηση πάντως είναι ότι όντως χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να δημιουργηθεί αυτό το έπος, όχι μόνο επειδή είναι δίωρο αλλά επίσης γιατί η ενορχήστρωση και οι αλλαγές στο ύφος είναι τόσο περίπλοκα που αναρωτιέσαι πόσο χρόνο χρειάστηκαν στο στούντιο!

Φυσικά είναι αδύνατο να περιγράψω εδώ την μουσική του δίσκου αυτού σε δυο αράδες. Κλασικίζει όσον αφορά τις αναφορές του στο ποστ ροκ όμως οι "γέροι" Swan φέρνουν μαζί τους την ιστορία τους στο post punk για να βγει τελικά ένα περίεργο μείγμα. Το σίγουρο είναι ότι οι δύο ώρες μουσικής δεν σε κουράζουν καθόλου (γελάστε όσο θέλετε) αντίθέτως μάλιστα ο δίσκος νομίζω ότι δεν ακούγεται τμηματικά παρότι υπάρχουν τέσσερα τραγούδια άνω των 20 λεπτών.

4. Mono -- For my parents

Επανέρχονται με νέο δίσκο και οι γιαπωνέζοι ατμοσφαιροποιοί τους οποίους άργησα να εκτιμήσω. Το (καλύτερο) music player που χρησιμοποιώ στα Ubuntu (guayadeque το όνομα του) επέμενε κάποια περίοδο να με επιπλήττει για την απαξίωση μου προς τους Mono βάζοντας το Ashes in the snow να παίζει κάθε φορά που άκουγα ποστ ροκ. Το ίδιο έκαναν κατ'επανάληψη και οι γνωστοί στο κοινό του Αγίου JBuddha & tissaris ώσπου έμαθα το μάθημα μου. 

Το For my parents δεν είναι ο χειρότερος δίσκος των Mono όπως ισχυρίστηκαν μερικοί του διαδικτύου αλλά δυστυχώς δεν είναι και ο καλύτερος. Δεν θα βρείτε εδώ κάτι το καινούριο ή κάτι που θα προσθέσει στην μουσική σας παιδεία ιδιαίτερα αλλά όπως και να το κάνουμε οι γιαπωνέζοι ξέρουν να γαργαλάνε τα αυτάκια μας. Το μοτίβο είναι δοκιμασμένο. Γράφουμε τις ονειρικές μας μουσικές (στίχοι γιοκ) που αναφέρονται και οδηγούν τη σκέψη σε μαγευτικά τοπία της Ιαπωνίας (και όχι μόνο) με κατάλευκα χιόνια και απόκρημνες βουνοκορφές και εκτελούμε τα κομμάτια με τη συνοδεία μίας ωραίας ορχήστρας εγχόρδων. Το έχουν δοκιμάσει το έχουν πετύχει, το έχουμε απολαύσει, γιατί λοιπόν να τους αρνηθούμε μία επανάληψη; Δεν είναι και τόσο άσχημο τελικά να ξαναγυρνάς για λίγο στα προηγούμενα...

*Λέιπουν: Το Valtari των Sigur Ros, οι οποίοι ξέχασαν τι σημαίνει ποστ ροκ και πρωτότυπη δημιουργία, και το  A Wrenched Virile Lore το νέο ρεμίξ αλμπουμ των Mogwai που ακούγεται καλό αλλά δεν έχω προλάβει ακόμα να το ακούσω με προσοχή. Θα επανέλθουμε...