Σκόρπιες σκέψεις του Α.Π. 2016 - Συναυλίες

1. Explosions: Λοιπόν, όταν όλο το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου τότε συμβαίνει η συναυλία εκείνης της Κυριακής. Χορτασμένοι από ποστ ροκ συναυλίες όλο το 2016 περιμέναμε ανέμελοι την λήξη της χρονιάς μέχρι που συνειδητοποίησαμε ότι είχαμε ακόμα 3 εισιτήρια στην τσέπη! Λίγος πανικός μέχρι να τα μετρήσουμε αλλά τελικά τα βρήκαμε. Την προηγούμενη μέρα ο έτερος Τσιπουροπότης εκ συμπρωτευούσης ορμώμενος δήλωσε λακωνικά “θα σας γαμήσουν” και “greet death”. Έπεσε μέσα βέβαια και στα δύο αν και για μένα το σύμπαν είχε ένα δωράκι. Το πρώτο τραγούδι ήταν λες και είχε γραφτεί εκείνη την στιγμή και ο τίτλος του ήταν Bald monkey we love you. Πέρασαν οι ώρες, πέρασαν και οι μέρες, οι μήνες και μας έμεινε μόνο αυτό να τους θυμόμαστε. 
2. Sigur Ros: Έγραψε κάποιος σε μια λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς, χωρίς την βροχή αυτή η συναυλία δεν θα ήταν η ίδια. Και όμως θα ισχυριστώ ότι η συναυλία, παραλίγο καλύτερη της χρονιάς, θα ήταν η ίδια ακόμα και αν λάμβανε μέρος στην λαχαναγορά του Ρέντη! Πρώτον, λόγω της έκστασης εκείνων των στιγμών δεν πρόσεξα καν τον Ουάου κεραυνό πάνω από την σκηνή και ούτε αν έπεφτε πάνω μου θα τον καταλάβαινα. Δεύτερον, όταν ο άλλος παίζει φιλαράκι το Glosoli μπροστά σου ζωντανά και τα σπάει με τρία άτομα μπάντα και λάχανα να βρέχει χέστηκα! Και τρίτο για να τελειώνω, δεν είχα μάτια, δεν είχα μύτη ούτε αίσθηση αφής, όρασης, όσφρησης. Ήμουν μόνο σώμα και ακοή. Ρυθμός και μουσική. Εγώ και αυτοί. 
3. PJ Harvey: Ας ξεκινήσουμε με μερικές γενικές σκόρπιες σκέψεις. Πόσο άσχημη είναι η PJ; Αν είστε πάνω από 35 (ανεξάρτητα το φύλλο) πόσο την έχετε ποθήσει τα τελευταία 20 χρόνια; Καταλάβατε τι θέλω να πω; Όχι; Ας το πάρω αλλιώς. Η Polly Jean ήρθε στην Αθήνα μετά από την κυκλοφορία του Hope six demolition project, που κατά γενική ομολογία ήταν ένας μέτριος δίσκος. Προσπάθησα να μην παρασύρθω φυσικά και κατάφερα να εκτιμήσω τον δίσκο αφού την είδα λάιβ. Στην συναυλία πήγαμε λίγο επιφυλακτικοί. Ήταν και εκείνη η παρουσία της στο Rockwave της Ριζούπολης πριν από χρόνια που μου έχει αφήσει ανοιχτές πληγές (κόκκινο φόρεμα με ηλεκτρική κιθάρα --και δεν βρίσκω τι είχα γράψει κάποτε στον Άγιο). Αλλά στην σκηνή εμφανίστηκε η ίδια η PJ! Ναι αυτή η ίδια που με σαγηνεύει κάθε μα κάθε φορά και το κατάφερε και πάλι. Με τα νέα της τραγούδια (ξέρω οι περισσότεροι βαρεθήκατε), με τα αριστουργήματα του Let England shake και τέλος με το μαύρο διάφανο και αρκούντως κοντό φόρεμα της και την θεατρική της παρουσία. Καταλάβατε τώρα; 
4. Mono: Κάπου διάβασα ότι οι Mono δεν έχουν παράξει τίποτα δικό τους τόσα χρόνια και παραμένουν μια σχεδόν cover band των μεγάλων ονομάτων του ποστ ροκ. Recoil, ignite λοιπόν για τις άπιστους και μιάμιση ώρα υποδειγματικού ποστ ροκ που σε αφήνει κάθιδρο και μαγεμένο από την μαεστρία και την επιμονή των Γιαπωνέζων να γράψουν ωραία μουσική. Ότι και να λένε οι ειδικοί… 
5. Ought: Πήγα και σε αυτούς τους αμούστακους Καναδούς ποστ πανκ μόνος μου (ναι θα σας καταγγείλω συντρόφοι Τσιπουροπότες) και πέρασα μια βραδιά μούρλια! Όχι ότι περίμενα να κάνουν κάτι καταπληκτικό στο λάιβ τους αλλά να είχα λιώσει τους δύο δίσκους και το EP τους και ήθελα να περάσω μια βραδιά με γνωστά απίθανα τραγούδια γεμάτα ενέργεια. Και αυτό έκανα επί μιάμιση ώρα στο σχεδόν γεμάτο ΑΝ χορεύοντας, κάνοντας χεντμπάνγκινγκ, σιγοτραγουδώντας. Έφυγα ιδρωμένος και με πόνους στο σώμα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; 

Μπορείτε άραγε να βρείτε που είναι το Άγιο Τσιπουράκι;

Requiem for Mono of Japan

Οι Μόνο είναι χαρακτηριστικοί γιαπωνέζοι. Πρώτα ενθουσιάζονται με κάτι εξωτικό -για αυτούς- κυρίως από τον δυτικό πολιτισμό. Στην περίπτωση τους το ποστ ροκ των Μogwai. Στην αρχή το αντιγράφουν χωρίς αλλαγές ώστε να γίνουν κάτοχοι του πραγματικοί. Αν δεν κατέχεις κάτι ολοκληρωτικά δεν μπορείς ούτε να το αναπτύξεις ούτε να το καταστρέψεις. Μετά σιγά σιγά το αλλάζουν προσαρμόζοντας το στα μέτρα τους, στην φιλοσοφία τους, στην κάβλα τους. Και τέλος, ακούγοντας τους 20 χρόνια μετά στην ΑΘήνα με το Recoil, Ignite αναρωτιέσαι φωναχτά “Πόσο γαμάτε;!”

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να σκεφτώ μια πιο ρομαντική ιστορία στο ποστ ροκ από αυτή των Mono. Πριν το Hymn to the Immortal… δεν τους ήξερε κανείς ή μάλλον τους ξέρανε κάτι ποστροκάδες που αγαπούσαν να ακούν μογκουαικά ριφ παντού. Το Ηymn είναι μαγικό, αέρινο, κελαρυστό είναι εύθραυστο είναι η στιγμή που η μπάντα περίμενε σε όλη της την μουσική ζωή. Είναι το σημείο μηδέν, οι Μονo έχουν χαρακτηριστικό ήχο που δεν παραπέμπει σε κανέναν άμεσα. Από αυτό το σημείο υπάρχουν δύο δρόμοι: Να παραμείνουν οι Μόνο του Hymn ή να μας σκίσουν τα αυτιά και τις ποστροκ ψυχές με κάτι άλλο, κάτι αντιηρωικό.

Γι’ αυτό αγαπάμε τους Μόνο. Γιατί ο δύσβατος δρόμος της μουσικής δημιουργίας περνάει μέσα από αποτυχίες, πεσίματα, καταστροφές μέχρι να (-αν) φτάσει στην δεύτερη μαγική στιγμή που απογειώνει μπάντες, ακροατές, κριτικούς, τους πάντες. Και οι Μόνο μετά την αργή προσαρμογή στην ταμπέλα του Ηymn (πρέπει να το απολαύσεις) και την μικρή αποτυχία του Holy Ground και του For my parents αλλάζουν πάλι το χρακτηριστικό τρόπο με τον οποίο κουνιόμαστε εμείς οι ποστροκάδες με το Rays of Darkness. H σκοτεινιά του έχει μια δύναμη που σε παρασέρνει μαζί του στον Άδη να παρακαλέσεις μαζί με τον Ορφέα για την επιστροφή της Μούσα σου, ενώ ξέρεις εκ των προτέρων ότι θα γυρίσεις να κοιτάξεις πίσω. 

Το Requiem from Hell παραπέμπει πάλι σε αυτή την σκοτεινή δύναμη αλλά δεν ήταν γραφτό του να επαναλάβει τα ίδια συναισθήματα με τον προκάτοχο του. Όταν ακούς ότι παραγωγός θα είναι ο Albini, εκτός από την γελοία σκέψη ότι όλοι είχαν τον Αμπίνι παραγωγό, ξέρεις βασικά ότι ο ήχος θα είναι σκληρός, άκαμπτος, ότι οι κιθάρες θα τα δώσουν όλα. Όποιος πέρασε από τα χέρια του, είτε το ήθελε είτε όχι, έκλεισε το μάτι του στο indie και το hardcore και οι Mono δεν είναι εξαίρεση.

Αν και όλος ο δίσκος είναι ένα σχεδόν ενιαίο έργο, μπορώ να τον χωρίσω σε τρία μέρη:

Πρώτο μέρος, Death in Rebirth + Stellar: Επιβεβαιώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι ο Τάκα ο οποίος έχει γράψει τον δίσκο μόνος του, έγραψε τραγούδια που επιβαλόταν να παράξει ο Αλμπίνι! Οι κιθάρες εδώ δεν αστειεύονται ούτε κλαψουρίζουν. Μπαίνουν σε πρώτο πλάνο από το ξεκίνημα (βέβαια αν δεν υπήρχαν οι ντράμερ θα σου έλεγα τι ποστ θα ακούγαμε τώρα) και ξέρεις ότι θα κρατήσουν την πρωτιά και θα ξεσπάσουν τόσο έντονα όσο ένα τσουνάμι στο Σινικό Τείχος! Και το κάνουν ακριβώς στο μέσο του κομματιού (ξεσπάνε) χωρίς όμως να έχεις την εντύπωση ότι τελειώσε κιόλας η αναμονή. Είναι αυτό το αίσθημα που οι κορυφαίοι μουσικοί του ποστ έχουν εφεύρει, που το κομμάτι αναπτύσεται σε πολλά επίπεδα και πολλά ξεσπάσματα τα οποία όμως δεν σε τελειώνουν αλλά συνεχίζουν την αναμονή. Θυμάμαι δύο περιστατικά: Με τον JB να περιμένουμε όλο αγωνία να κορυφωθεί το Storm και να λέμε κάθε λίγο “δεν φτάνει ρε φίλε!”. Και σε έναν γάμο όπου περιμένουμε το ζευγάρι να μπει με το Moya αλλά η τελική κορύφωση αργεί βασανιστικά και πέφτει εκεί που δεν την περιμένεις (ή έχεις κουραστεί να περιμένεις.) Έτσι εδώ ένα χαρακτηρικότερο κομμάτι αυτής της τεχνικής δημιουργίας αναμονής και κορύφωσης, το Death in Rebirth τα σπάει Αλμπινικά και ποστροκικά μέχρι να κορυφωθεί και να πέσει στο ξεκίνημα του χαμηλων τόνων Stellar, που είναι μεν ένα όμορφο ιντερλούδιο με έγχορδα και καμπανάκια, πιανάκια αλλά είναι ένα ενδιάμεσο κομμάτι μέχρι να ξεκινήσει το δεύτερο (και καλύτερο;) μέρος.

Δεύτερο μέρος, Requiem from Hell: Παλιά θυμάμαι μου άρεσαν (ακόμα δηλαδή μου αρέσουν) τα πολύ μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια ποστ ροκ. Ήμουν τόσο βλαμμένος με την διάρκεια που όταν αγόραζα ένα νέο σι ντι το πρώτο που κοίταζα ήταν τα λεπτά δίπλα στα τραγούδια για να διαλέξω το αγαπημένο μου. Όπως καταλαβαίνετε (αν εξαιρέσουμε τους GYBE!) το My father my king ήταν για πολλά χρόνια το αγαπημένο μου σι ντι. Όχι μόνο έγραφε την διάρκεια κάτω  από τον τίτλο αλλά ήταν 20:12!

Με χαρά θυμήθηκα αυτή μου την μανία μόλις ανακάλυψα ότι το Requiem from Hell διαρκεί 17’ 48’’! Δεν είναι ότι δεν μου αρέσουν τα σύντομα ή κανονικά τραγούδια (όπως το So long, lonesome ή το San Pedro) αλλά πάντα πίστευα ότι στο ποστ ροκ για να ξεδιπλωθεί η μουσική και να κάνει όλα όσα θέλει η μπάντα πρέπει να πάει πιο μακριά. Στην περίπτωση των Mono και του Requiem τα πάντα πάνε κατ’ ευχή. Ξεκινάνε άτσαλα με τις κιθάρες, δίνοντας όμως μία ιδέα για το τι θα ακολουθλησει και το τέμπο μπάινει στα 5’ (!). Από εκείνο το σημείο και μετά μπορείς να απολαύσεις το ποστ ροκ στην πιο αγνή και όμορφη του μορφή, κιθάρες - τέμπο - ντραμς όλα χορεύουν σφιχταγκαλιασμένα παράγοντας μουσική που -πιστέψτε με- μπορείτε και να σιγοτραγουδήσετε στην δουλειά! 

Αυτό διαρκεί περίπου 4’.  Μετά ακολουθεί αυτό που ξεχωρίζει το ποστ ροκ από το ορχηστρικό indie. Για τρία λεπτά η κιθάρα του Τάκα κάνει 35χρονα αγοράκια/κοριτσάκια να ξεχνάνε ότι είναι ετερο- ή ομοφυλόφυλοι και να κουνιουνται ερωτικά όλοι μαζί με τον χαρακτηριστικό τρόπο. Και τέλος μακελειό! Όγκος, κιθάρες, μπάσο ντραμς σπάνε τα όρια της μουσικής για να επανέλθουν μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό το τελευταίο λεπτό στο ριφ που παίζανε στα 4 λεπτά ποστροκίλας. Μόλις τελειώσε το τραγούδι και ανατρίχιασα. Ποτέ δεν θα καταφέρω να βρω τις κατάλληλες λέξεις να περιγράψω τα συναισθήματα που μου δημιουργεί παρότι είναι τόσο έντονα.

Τρίτο μέρος, Ely’s Heartbeat + Last Scene: Το Ely’s Heartbeat έχει τόσο χαρακτηριστικό Monoήχο που είναι περιττό να το περιγράψω. Αυτός ο ήχος κιθάρας που βρίσκεται στο περιθώριο όταν ξεκινάει το τραγούδι, πίσω από τα ντραμς, θα έπρεπε να λέγεται Taka/Mono. Χαρακτηριστικό επίσης είναι και το Last Scene που κλείνει τον -σύντομο- δίσκο. Ξέρεις μετά το τέλος του ομώνυμου κομματιού ότι δεν περιμένεις (και δεν μπορείς να περιμένεις) άλλη κορύφωση στο άλμπουμ. Τα σχεδόν 18 λεπτά του Requiem είναι αυτό που περίμενες από τους Γιαπωνέζουν ποστροκάδες, τώρα πρέπει να το κλείνουν σιγά σιγά και το τελειώνουν πολύ όμορφα είναι η αλήθεια.

Επειδή το Requiem απλά γαμεί αυτό δεν σημαίνει ότι ο υπόλοιπος δίσκος είναι αμελητέος ή απλά συνοδευτικός στο τραγούδι αυτό. Αντίθετα, και θα το διακινδυνεύσω αν και είναι νωρίς, ίσως είναι ένας από του καλύτερους σίδκους όχι μόνο των Mono αλλά και του ποστ ροκ. Άλλωστε με την εμπορευματοποίηση του ήχου των Mogwai και την δεύτερη περίοδο των GYBE! Οι Mono είναι από τα πιο φορμαρισμένα ποστ ροκ συγκροτήματα αυτή την εποχή, παρέα με τους 65daysofstatic και τους Explosions in the sky.

Για κατακλείδα ας προσευχηθούμε όλοι στον Άγιο προστάτη των απανταχού ποστροκάδων και τσιπουρολάτρων να τους ξαναδούμε στην Αθήνα σύντομα γιατί μία φορά φέτος δεν είναι αρκετή.

2012: Οι καλύτεροι ποστ ροκ δίσκοι

Ήρθε ο καιρός να σας παρουσιάσω τα αγπημένα μου postrock άλμπουμ για το 2012

1. Godspeed you black emperor!  -- Allellujah! Don't Bend! Ascend!

 "Αλληλούια" αναφώνησαν όλοι μαζί οι μερικές χιλιάδες φανατικοί ποστροκάδες ένα πρωινό του Οκτώβρη όταν έμαθαν επιτέλους ότι οι Godspeed επιστρέφουν στη δισκογραφία. Είχε προηγηθεί η επανενεργοποίηση τους και πολλές συναυλίες, μία -ή μάλλον δύο- εξ'αυτών η αξέχαστη εμπειρία στο Gagarin τον Δεκέμβριο του 2011. Θα μου πείτε τώρα χρειάζονταν όλα αυτά; Ήταν απαραίτητο να επανενωθούν, να κάνουν τόσα λάιβ και να κυκλοφορήσουν νέα μουσική; Δεν ήταν αρκετός ο μύθος γύρω από την αναρχική κολλεκτίβα από το Μόντρεαλ που η ίδια δημιούργησε όλα τα προηγούμενα χρόνια αλλά έπρεπε να πάρουν το ρίσκο και να τον καταστρέψουν με έναν μέτριο δίσκο;

Δέκα χρόνια χωρίς Godspeed είναι πολλά. Πάρα πολλά. Ακούσαμε όλα τους τα τραγούδια χιλιάδες φορές. Βάλαμε το Moya να παίζει στο Σύνταγμα. Ήπιαμε εκατοντάδες λίτρα τσίπουρα και καπνίσαμε άπειρα τσιγάρα αναλύοντας αυτό το κρεσέντο και εκείνη την αλλαγή ρυθμού. Και μία μέρα (όμορφη ήταν; άσχημη; περιττό.) άνοιξα βιαστικά το πακέτο, έβγαλα το βινύλιο και το έβαλα στο πικάπ. Και άκουγα...

Λιώνοντας σε πικάπ και mp3 player το Mladic (το γνωστό μας Albanian) προσπάθησα με απελπισμένες και βιαστικές προσπάθειες να βρω αυτό το παλιό συναίσθημα, το ανατρίχιασμα σε κάθε ριφ, σε κάθε αλλαγή. Και μια μέρα εκεί που καθόμουν και διάβαζα ακούγοντας το ξανά και ξανά μου έσκασε σαν κρότου-λάμψης στα στενά της Ερμού. Για όσους, σαν και μας, παρακολουθούν τους Godspeed σαν ευαγγέλιο, τα κομμάτια του δίσκου ήταν πολύ γνωστά. Τα έχουμε ακούσει στις συναυλίες και στα bootleg που κυκλοφορούσαν με το σωρό σε διάφορες ιστοσελίδες. Τους υπόλοιπους τους ζηλεύω. Η μουσική τους χτίζεται πολύ πολύ αργά -έως και βαρετά για τους πολλούς- πάνω σε κιθαριστικά χαυνωτικά ριφ ή σε μελωδίες με βιόλα και βιολί. Οι κορυφώσεις αργούν βασανιστικά και για το μέσο αυτί, το εκπαιδευμένο στα σουξεδάκια των 3 λεπτών, δεν αξίζει τον κόπο να τις περιμένεις. Αλλά το ατού των Godspeed είναι το συναίσθημα. Είναι η απέραντη θλίψη για αυτά που ζούμε τώρα αλλά και η αισιοδοξία ότι μπορούμε να αλλάξουμε την ζωή μας και τις ζωές των ανθρώπων γύρω μας. 'Ετσι και σε αυτό το πόνημα τα ίδια συναισθήματα κυριαρχούν. Όταν και οι τρεις κιθάρες του συγκροτήματος μπαίνουν μαζί και παίζουν το ίδιο μοτίβο στο Mladic ξέρεις ότι η στιγμή που θα κορυφωθεί η μάχη στα αυτιά σου θα έχεις τις μουσικές αυτές. Στο τέλος του κομματιού ακούς χιλιάδες 'κατσαρολάκια' από τις διαδηλώσεις των φοιτητών του Μόντρεαλ για δωρεάν παιδεία. Δεν ξέρω πόσοι από τους φοιτητές αυτούς ακούγανε πριν Godspeed αλλα σίγουρα δεν υπάρχει πιο ταιριαστός φόρος τιμής στον αγώνα τους. Και αν η πρώτη πλευρά του βινυλίου σε ξεσηκώνει να κατέβεις στους δρόμους και να αντισταθείς η δεύτερη πλευρά, το suitably named We drift like worried fire, σε γεμίζει με αισιοδοξία για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Προχθές καθώς γυρνούσα σπίτι με το λεωφορείο μου ήρθε στο νου αυτή η φράση: Αν οι τοίχοι του Hotel2Tango είχαν φωνή θα σώπαιναν. Άντε τώρα να εξηγήσω τι σημαίνει...

2. Dirty Three -- Toward the low sun

Ο δικός μου αγαπημένος ποστ ροκ δίσκος του 2012 -αν έλειπε το Allellujah!- είναι το νέο άλμπουμ των Warren Ellis (βιολί), Jim White (ντραμς) και Mick Turner (κιθάρα). Ο πρώτος είναι γνωστός από την συνεργασία του με τους Bad Seeds του Nick Cave, με τον οποίο μάλιστα κυκλοφόρησε το 2013 το soundtrack του Lawless. Οι Dirty 3 όμως καμία σχέση δεν έχουν με την μυστικιστική εμπορικότητα του Cave. Δεν θα συνεργάζονταν με την Kylie και μάλλον θα προτιμούσαν την δική μας Αρλέτα (έχουν διασκευάσει άλλωστε το Μια φορά θυμάμαι) ή τον επίσης δικό μας Ψαραντώνη. Η ομοιότητα άλλωστε του Ellis με τον κρητικό λυράρη είναι εξωφρενική!
Στο Toward the low sun συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν στους προηγούμενους δίσκους. Οι κιθάρες και τα ντραμς δημιουργούν μία ατμόσφαιρα όπου το βιολί μπορεί ελεύθερα να περπατήσει. Αλλά αυτή η ατμόσφαιρα δεν αποτελείται από το κλασικό rhythm section -μάλλον το αντίθετο. Γι'αυτό σ'αυτό τον δίσκο η μουσική των Dirty 3 πλησιάζει περισσότερο την avant garde παρά το post rock. Αλλά ποιος νοιάζεται;

3. Swans -- The Seer

Οι Swans είναι παλιές καραβάνες της μουσικής αλλά δεν έπαιζαν πάντα post rock. Όπως μαθαίνω διαβάζοντας διάφορες ιστοσελίδες, έχουν ηχογραφήσει μερικούς εκπληκτικούς δίσκους κατά τη διάρκεια των δεαετιών του 80 και του 90. Αλλά φυσικά ξεπήδησαν από την Νέα Υόρκη των αρχών του 1980 και ποστροκάδες τότε δεν υπήρχαν. Εκείνη την εποχή λοιπόν στο Μεγάλο Μήλο μπορούσες να είσαι είτε με τους punk είτε με τους ...Sonic Youth. Οι Swans επέλεξαν τους δεύτερους (έπαιξαν μάλιστα και μαζί τους) και εντάχθηκαν στο no wave κίνημα που θεωρήθηκε αντίδραση στο νεοϋορκέζικο πανκ.  Το επιθετικό, βασισμένο σε άγρια κρουστά, art-noise-rock των Swans συνεχίστηκε για δύο δεκαετίες, ενώ το συγκρότημα "τιμωρούσε" τους θαυμαστές του που το ακολουθούσαν στις συναυλίες με την βίαιη μουσική του σε εξωφρενικές εντάσεις πάνω στην σκηνή.

Φυσικά διαλύθηκαν κάπου μέσα στα 90s. Το 2009 όμως, ο κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνθέτης τους Michael Gira τους επανένωσε και κυκλοφόρησαν 3 δίσκους. Ο τρίτος, The Seer, για τον οποίο ο Gira ισχυρίστηκε ότι τον έφτιαχνε 30 χρόνια (!), είναι για κριτικούς και λάτρεις της μουσικής ο καλύτερος post rock δίσκος του 2012!

Μιλάμε εδώ για 2 ώρες μουσικής, όπου οι Swans πραγματικά μεγαλουργούν. Δεν έχω καταλάβει ακόμα ποιο είναι το concept που συνδέει όλα τα κομμάτια του δίσκου αυτού, σίγουρα όμως υπάρχει κάτι κάτω από την μουσική και τους στίχους. Η αίσθηση πάντως είναι ότι όντως χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να δημιουργηθεί αυτό το έπος, όχι μόνο επειδή είναι δίωρο αλλά επίσης γιατί η ενορχήστρωση και οι αλλαγές στο ύφος είναι τόσο περίπλοκα που αναρωτιέσαι πόσο χρόνο χρειάστηκαν στο στούντιο!

Φυσικά είναι αδύνατο να περιγράψω εδώ την μουσική του δίσκου αυτού σε δυο αράδες. Κλασικίζει όσον αφορά τις αναφορές του στο ποστ ροκ όμως οι "γέροι" Swan φέρνουν μαζί τους την ιστορία τους στο post punk για να βγει τελικά ένα περίεργο μείγμα. Το σίγουρο είναι ότι οι δύο ώρες μουσικής δεν σε κουράζουν καθόλου (γελάστε όσο θέλετε) αντίθέτως μάλιστα ο δίσκος νομίζω ότι δεν ακούγεται τμηματικά παρότι υπάρχουν τέσσερα τραγούδια άνω των 20 λεπτών.

4. Mono -- For my parents

Επανέρχονται με νέο δίσκο και οι γιαπωνέζοι ατμοσφαιροποιοί τους οποίους άργησα να εκτιμήσω. Το (καλύτερο) music player που χρησιμοποιώ στα Ubuntu (guayadeque το όνομα του) επέμενε κάποια περίοδο να με επιπλήττει για την απαξίωση μου προς τους Mono βάζοντας το Ashes in the snow να παίζει κάθε φορά που άκουγα ποστ ροκ. Το ίδιο έκαναν κατ'επανάληψη και οι γνωστοί στο κοινό του Αγίου JBuddha & tissaris ώσπου έμαθα το μάθημα μου. 

Το For my parents δεν είναι ο χειρότερος δίσκος των Mono όπως ισχυρίστηκαν μερικοί του διαδικτύου αλλά δυστυχώς δεν είναι και ο καλύτερος. Δεν θα βρείτε εδώ κάτι το καινούριο ή κάτι που θα προσθέσει στην μουσική σας παιδεία ιδιαίτερα αλλά όπως και να το κάνουμε οι γιαπωνέζοι ξέρουν να γαργαλάνε τα αυτάκια μας. Το μοτίβο είναι δοκιμασμένο. Γράφουμε τις ονειρικές μας μουσικές (στίχοι γιοκ) που αναφέρονται και οδηγούν τη σκέψη σε μαγευτικά τοπία της Ιαπωνίας (και όχι μόνο) με κατάλευκα χιόνια και απόκρημνες βουνοκορφές και εκτελούμε τα κομμάτια με τη συνοδεία μίας ωραίας ορχήστρας εγχόρδων. Το έχουν δοκιμάσει το έχουν πετύχει, το έχουμε απολαύσει, γιατί λοιπόν να τους αρνηθούμε μία επανάληψη; Δεν είναι και τόσο άσχημο τελικά να ξαναγυρνάς για λίγο στα προηγούμενα...

*Λέιπουν: Το Valtari των Sigur Ros, οι οποίοι ξέχασαν τι σημαίνει ποστ ροκ και πρωτότυπη δημιουργία, και το  A Wrenched Virile Lore το νέο ρεμίξ αλμπουμ των Mogwai που ακούγεται καλό αλλά δεν έχω προλάβει ακόμα να το ακούσω με προσοχή. Θα επανέλθουμε...