Μαύροι Κύκνοι στην Λιοσίων Νο2

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν είναι καλύτερα να βλέπεις λάιβ τα αγαπημένα σου συγκροτήματα μία και μοναδική φορά ή περισσότερες. Και αν η μία φορά δεν είναι η καλή τους μέρα (συμβαίνει συχνά); Αν έχουν κυκλοφορήσει την δισκάρα τους αφού τους είδα εγώ; Αν δεν έρθουν άλλη φορά στην Ελλάδα; Πως ήταν λοιπόν η τρίτη φορά που είδες τους Swans Άτριχε μου Πίθηκε; Ομολογώ ότι αυτό

με τα πολλά ή λίγα λάιβ το σκέφτομαι από τότε που είδα δεύτερη φορά τους Swans και τώρα που τους άκουσα ξανά στο Gagarin η σκέψη επανήλθε πιο έντονη. Γιατί όταν πρωτοακούσαμε για τον Michael Gira και την παρέα του, όταν ευλαβικά ακούγαμε το The Seer και αυνανιζόμασταν σε κάθε αυλάκι του βινυλίου, όταν τελικά μάθαμε ότι θα έρθουν στο Fuzz στην Πειραιώς και πήραμε και τα εισιτηριάκια μας, ήμασταν ευτυχισμένοι. Ευτυχισμένοι και λίγο τρομαγμένοι, ή καλύτερα λίγο ανίδεοι. Βλέπετε δεν τους ξέραμε και από πριν, δεν είχαμε ξανακούσει, δεν είχαμε μάθει κάτι για αυτούς τόσα χρόνια που μεσουρανούσαν γαμούσαν στο ποστ-πανκ σύμπαν. Πήγαμε στην συναυλία τρομαγμένοι από τις φήμες (εντελώς αληθινές) ότι η ένταση του ήχου στις εμφανίσεις ήταν εκκωφαντική, φτάσαμε στον Ταύρο γνωρίζοντας μόνο το The Seer και κάνένα ακόμα κομμάτι από την παλιά εποχή.

Αλλά τελικά δεν έχουν σημασία οι φήμες και το επίπεδο γνώσης με μία τέτοια μπάντα που που βγαίνει στην σκηνή σαν τους Sonic Youth (θυμαστε εκείνη την εφιαλτική βραδιά στην Φρεαττύδα που η Κιμ άφησε το μπάσο για την τρίτη κιθάρα;) και όποιον πάρει ο Χάρος! Δεν έχει σημασία τι νομίζεις εσύ για τους Swans αλλά τι είναι έτοιμοι να σου δείξουν αυτοί πάνω στην σκηνή. Μία ζωντανή εμφάνιση είναι σαν μάχη εξουσίας. Εμείς το κοινό εναντίον της μπάντας. Ποιος θα υπερισχύσει; Ποιος θα έχει το πάνω χέρι για 1-2-3 ώρες; Ποιος έχει το πλεονέκτημα της έκπληξης; Οι καλύτερες συναυλίες φυσικά είναι αυτές στις οποίες δεν υπάρχει νικητής. Ισοπαλία. Αλλά για φτάσεις σε αυτό το επίπεδο, της ισοπαλίας, πρέπει η μπάντα να σε κυριεύσει για λίγο για να σε ανεβάσει στο επίπεδο της, στην σκηνή. Αυτό ακριβώς κάνουν, έκαναν για τρίτη φορά, οι Swans. Είναι κυριάρχοι. Ξεκινάει η συναυλία και πονάω φριχτά στον αυχένα, δεν μπορώ να κουνηθώ. Ο JB δίπλα μου είναι πτώμα από την κούραση. Μόνο μας όπλο για την ισοπαλία το Άγιο Τσιπουράκι που πηγαίνει από χέρι σε χέρι. Η μπάντα και ο Gira όπως πάντα εξουσιάζουν. Με τις θηριώδεις κιθάρες τους, την σχεδόν εκτός ορίων ένταση, την εξοργιστική ακρίβεια με την οποία είναι χτισμένη το χάος τους, με την απίστευτη ενέργεια του ντράμερ, τους ανυπέρβλητους ρυθμούς του μπάσου, την φασαρία (noise), τους παρανοϊκούς -σχεδόν- αμανέδες του Gira. 

Σε τραβάνε κάτι αόρατα χέρια και σε τοποθετούν πάνω στην σκηνή. Τέρμα ο πόνος, τέρμα η κούραση, τέρμα το τσίπουρο. Καληνύχτα

Μαύροι Κύκνοι στην Λιοσίων

Από εκείνη την στιγμή που ακούσαμε το The Seer και συνειδητοποιήσαμε ότι ο Michael Gira ήταν ειλικρινής όταν έλεγε ότι αυτόν τον δίσκο τον ετοίμαζε 35 χρόνια (αυτή την αίσθηση ότι οι συνθέσεις έχουν δουλευτεί για πολλά χρόνια μέχρι να φτάσουν στα αυτιά μου δεν θα την ξεχάσω ποτέ) γίναμε φανατικοί οπαδού των Swans. Όχι δεν τους ακούγαμε στην ποστ-πανκ εποχή ούτε έχουμε τίποτα παλιά βινύλια στην φτωχή δισκοθήκη μας. Είμαστε η γενιά των 90ιζ που έκλαψε όταν πέθανε ο Κομπέιν (και μαζί του το γκραντζ) και η οποία μεγάλωσε με indie, lo-fi και ποστ ροκ. Ενίοτε και με τέκνο.

Αλλά ξέρουμε να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και είμασταν παρόντες σε εκείνη την περίεργη μαγιάτικη βραδιά το 2013, λίγο φοβισμένοι είναι η αλήθεια, όταν μας ταξίδεψ- fuck! Οι swans δεν ταξιδεύουν κανέναν, δεν μαγεύουν τα πλήθη με τις μελωδίες τους ούτε παίζουν μπεστ οβ συναυλίες. Οι Swans σε αρπάζουν από τον λαιμό με την ένταση του ήχου τους, σε βουτάνε από τα μαλλιά με την τελειότητα των συνθέσεων τους και σε αποτελειώνουν με την ανεπανάληπτη ενορχήστρωση τους και την χαοτική πειθαρχία τους πάνω στην σκηνή.

Φυσικά ότι και να πω δεν μπορώ να σας πείσω να έρθετε αύριο στην τρίτη συναυλία των Swans (την τρίτη που έχουμε παρακολουθήσει εμείς δηλαδή) αλλά ξέρω έναν καλό τρόπο να σας καταφέρω. Καταρχάς αν ακούσετε το The Seer φτάνει και περισσεύει. Μόλις χθες έπεισα έναν φίλο που δεν τους ήξερε βάζοντας του εν μέσω παιδικών ουρλιαχτών να ακούσει το ομώνυμο τραγούδι. Επιπλέον πάρτε μία μικρή γεύση από το τι πρόκειται να συμβεί αύριο. Τα λέμε εκεί. Α, και μην ξεχάσετε μπαμπάκια για τα αυτιά και τσίπουρο!

Τιριρά

Παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό παίξτε αυτό
Το παίξανε Τάσο πρώτο πρώτο και φώναζα όχι πρώτο όχι πρώτο όχι πρώτο σαν να μην ήμουν έτοιμος - όχι δεν ήμουν - γιατί δεν ήμουν; πες κάτι που ήσουν χθες; εκεί που είσαι σήμερα πες κάτι οτιδήποτε χαιρέτα τον θάνατο τι; χαιρέτα τον θάνατο, άτριχε μου πίθηκε οκέι θυμάσαι που έγραφα στιχάκια από ονόματα μουσικών στο τετράδιο της κβαντομηχανικής και τα έπαιρνες μαζί σου και την επόμενη μέρα τα έκανες ήχους; ε, θυμάσαι; όχι θυμάμαι μόνο τους ήχους που επιστρέφουν με δύναμη από το παρελθόν θυμάσαι; όχι θυμάμαι ότι έγραφα στιχάκια από ονόματα μουσικών και το χαμόγελο σου 

Το μόνο που θυμάμαι φυσικά είναι στιγμές, φλασιές, οι Exposions in the Sky τα σπάνε στην σκηνή, ξεκινάει το τραγούδι που περίμενα να παίξουν όσο κανένα άλλο αλλά η δύναμη του με χτύπησε στα μούτρα σαν παγωμένος βοριάς, το ζευγαράκι μπροστά χαμουρεύεται ενώ οι κιθάρες λυσσάνε, το ζευγαράκι φεύγει από μπροστά μου γιατί οι κιθάρες ακόμα λυσσάνε τρομακτικά, ένα μπουκαλάκι τσίπουρο που αδειάζει πολύ γρήγορα, πόνος στον σβέρκο, ιδρώτας στους κροτάφους μου, δίπλα μου ο JB συγχρονίζεται, πίσω μου ο Θ. χάνεται, κραυγές στα ξεσπάσματα των κομματιών, μία από αυτές είναι δική μου, τα πόδια μου αφήνουν το έδαφος, τα πόδια μου προσγειώνονται, κλείνω τα μάτια αλλά δεν πέφτει σκοτάδι, οι κιθάρες -θεέ μου- ακόμα λυσσάνε, κάποιος πάνω στην σκηνή παίζει πιάνο, κάποιος στην σκηνή παίζει ντέφι με τέτοιο πάθος χτυπώντας το στο πάτωμα, γύρω μου όλοι είναι εκστασιασμένοι ή απλά έκλεισα τα μάτια και το φαντάζομαι, νιώθω τρίχρονο παιδί που ακούει πρώτη φορά την λιλιπούπολη, να και το greet Death, που είσαι Τάσο, που είσαι Αντώνη, Άκη, Άρη, μπαίνει και το τιριρά* και αν οι δίσκοι σας είναι δροσεροί καταρράκτες που μας ξεδιψάνε, τα λάιβ σας είναι ωκεανοί όπου βουτάμε διψασμένοι και βγαίνουμε γλείφοντας το αλάτι το κολλημένο στα κορμιά μας.

Η παντοκρατορία! του Θεού...

η παντοκρατορία του Θεού!...

...ήταν η έκφραση που κατέληγε σχεδόν κάθε μάθημα στο βιβλίο των θρησκευτικών και που μου έχει μείνει μέχρι και σήμερα,,πρόσφατα μου ξαναήρθε στο μυαλό...

περίεργος πρόλογος,,, (το ξέρω)

όλα άρχισαν στα Γιάννενα,,,('The Dead Flag Blues' - http://www.brainwashed.com/godspeed/deadmetheney/monologues/deadflag.htm)
εκεί γνώρισα τα μέλη που απαρτίζουν το 'άγιο τσιπουράκι' και από τότε δημιουργήθηκε και κάτι ακόμα κοινό...

καλοκαίρι του 2008 και από πάνω μου κάθε βράδυ βλέπω ένα μεταλλικό διχτυωτό σχήμα και ένα στρώμα που στηρίζεται εκεί με ζωγραφιές, συνθήματα, άλλοτε και κοριούς,,,έτσι για να σπάνε τη μονοτονία...
εκεί ο 'αυτοκράτορας' με τη μελωδία του Μάνου σα νανούρισμα (east hastings), μου έδινε θέση στο δοξάρι για να ταξιδέψω. να τρυπήσω τα πλέγματα που υπήρχαν παντού, να αισθανθώ το γλυκό αίμα που περνά από την καρδιά κι όχι τον βαρύγδουπο χτύπο της που πάντα με προδίδει...

21-10-09...
παίρνει σώμα το 'άγιο τσιπουράκι' και στις 30-10-09 δημιουργείται το blog (http://agiotsipouraki.blogspot.com/2009/10/chatters-messenger.html).
δε θυμάμαι ούτε μία φορά που να μην αναφέραμε το συγκρότημα από τον Καναδά στις μεταξύ μας συζητήσεις...('bbf3' - http://www.brainwashed.com/godspeed/deadmetheney/monologues/bbf3.htm)

απρίλης 2010...διαμαρτυρία αδιόριστων εκπαιδευτικών (διάρκειας σχεδόν μιας εβδομάδας) έξω από τη βουλή... ακούγεται από τα μεγάφωνα μίας πρόχειρα στημένης μικροφωνικής ένα κομμάτι,,,,

ήταν το (Moya),,,

συννεφιασμένο μεσημέρι και από τα σκαλάκια της πλατείας Συντάγματος εμφανίζεται ο άτριχος πίθηκος. ο φορητός υπολογιστής του ήταν εκεί για να υπάρχει πάντα μουσική κατά τη διάρκεια των ημερών της διαμαρτυρίας. κι αφού είπαμε τα νέα της ημέρας καταλήξαμε στο τί μουσική θα βάλουμε...
οι ματιές μας καρφώθηκαν στο 'κομμάτι' και ευθυγραμμίστηκαν συνοδευόμενες από μια γκριμάτσα χαμόγελου και επιβεβαίωσης..
τα λεπτά κυλούν κι εμείς χαμένοι κοιτάμε τα αμάξια και έναν κόσμο που τρέχει να προλάβει κάτι,,
'08.28' και η βουλή αρχίζει να λιώνει μπροστά μας, οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων συνοδεύουν τις βίαιες κιθάρες και τα τύμπανα βεβηλώνουν κάθε βήμα των ανθρώπων,,,
η μουσική ήταν παντού σε τέτοιο όγκο, που μόνο τα σύννεφα της έβαζαν όρια...

φθινόπωρο 2010 και η είδηση έπεσε σαν κεραυνός,,,
στα τέλη της χρονιάς θα παίξουν στην Αθήνα! (static)

δεκέμβρης 2010 και αρχίσαμε να μετράμε αντίστροφα,,,(sleep)

κι έφτασε η μέρα,,,το 'άγιο τσιπουράκι'(atrihos pithikos-tissaris-jbuddha) είχε μαζευτεί από νωρίς στο σπίτι του άτριχου πίνοντας τσίπουρο Βοτονοσίου και ακούγοντας όπερα (http://agiotsipouraki.blogspot.com/2010/12/blog-post.html),,,
λίγες ώρες αργότερα έφτασε αεροπορικώς και το 4ο μέλος (Γιαούρτι με μέλη) από τη Θεσσαλονίκη...(world police and friendly fire)



το gagarin ήταν κατάμεστο,,,δεν μπορούσες πραγματικά να κουνηθείς
ένας βόμβος ακούγεται για αρκετή ώρα..''γεύση''..
η μπάντα βγαίνει με τα 8 άτομα ίσα που να φαίνονται στη σκηνή, ενώ από πίσω η προβολή βίντεο αρχίζει,,(albanian)
δεν προσπαθούσες να δεις την μπάντα,,,δεν είχε νόημα,,,
τα μάτια κ τα αυτιά ήταν 'ένα', όταν η μουσική κ η εικόνα γίνονταν κύμα που το αντιλαμβανόσουν σαν μία 'πληρότητα' που σε περιέβαλε.
ο κόσμος αν και στριμωγμένος και ιδρωμένος δεν έβγαζε ούτε ψίθυρο σε μία συναυλία που κράτησε 2,5 ώρες!

σκυμμένα πρόσωπα, ματιές που στόχευαν τις κιθάρες, ξωτικά να παίζουν βιολί, κορμιά που τρέμανε και ο παντοκρατορικός* ήχος των godspeed you!black emperor μας αγκάλιαζε όλους!!!

*(αν κάποιοι δεν καταλαβαίνουν τί εννοώ ας ακούσουν αυτό,,,http://www.youtube.com/watch?annotation_id=annotation_390821&v=5eZ_TgE3x_A&feature=iv και στο 10ο λεπτό απλά δυναμώστε την ένταση...) (storm)

θα μπορούσα να βρω και να ανεβάσω φωτογραφίες της μπάντας από το live αλλά προτίμησα να βάλω κάποιες που είμαστε εμείς,,,
εκεί δεν πήγαμε για να διασκεδάσουμε,,,πήγαμε για να γιορτάσουμε!!!....