(ποστ ροκ ποστ ροκ ποστ γράψε επιτέλους για ποστ ροκ που είναι η όπερα που πήγε η μουσική που αγαπάμε που χάθηκεο δρ χουτς γράψε κάτι γράψε γράψε)
2 λεπτά και 50 δεύτερα από την αρχή του δίσκου και η/οι μουσική/οί ξεσπάει/νε με αυτόν τον καθαρτικό -τόσο ποστροκ- τρόπο που με κάνει να αναριγώ από συγκίνηση / να σηκώνομαι για να χορέψω -ναι να χορέχω με τον παραδοσιακό μας τρόπο- να ζηλέψω που δεν είμαι και εγώ ανάμεσα τους / που δεν είμαι μια νότα από το κομμάτι να ξεσπάσω και να χάσω τα λογικά μου για μερικές στιγμές όπως τόσες φορές σε ανάλογα κρεσέντα, στο σπίτι, στο κλαμπ στο λάιβ.
δεν κρατάει ούτε δυό λεπτά το ξέσπασμα του First και χαμηλώνει κοφτά για να ακολουθήσει το 16λεπτο Companion με τα μη ηλεκτρικά έγχορδα να μοιάζει με ύμνο σε εκκλησία το πάσχα, με τις φωνές ικεσίας να ανεβαίνουν μαζί με μένα ως τον ουρανό - το σύμπαν - το άπειρο και μετά όλα μαζί, κιθάρες ήρεμες, έγχορδα, φωνές δεν ικετεύουν φτιάχνουν μελωδίες που ίσως κανένας δεν ακούσει και ποιος να το πει στον κόσμο, ακούστε! ακούστε! ακούστε! το αιώνιο πρόβλημα μας, πώς να σας κάνω να ακούσετε αυτή τη θεία μουσική; σταματάνε όλα, ξαναρχίζουν, σταματάνε ξανά, ξαναρχίζουμ με τα τύμπανα μαζί, για δεκαέξι λεπτά ξανά και ξανά, μαγεία, οι κιθάρες σηκώνονται μόνο, οι κιθάρες βρωμίζουν για λίγο με τα πετάλια τους μόνο, μόνο στον επίλογο, με αυτόν τον -ναι ρε σεις αυτόν- τον τόσο ποστροκ τρόπο για μία ακόμη φορά, και μπαίνουν και τα έγχορδα μαζί και όλο αυτό θυμίζει για λίγο, ελάχιστα Godspeed you Black emperor! αλλά δεν είναι, δεν θα μπορούσε...
Το Third γεφυρώνει την απόσταση από το Companion στο Emitter, όλα τα ενδιάμεσα κομμάτια για κάποιο λόγο είναι αριθμοί σαν να μη θέλει ο δημιουργός να τα ονομάσει (γιατί να το κάνει;) εκτός από λίγα, ελάχιστα, τέσσερα στο σύνολο, αλλά και οι αριθμοί ανάμεσα έχουν την σημασία τους, η μουσική δεν σταματάει πουθενά, δεν κωλώνει καθόλου, ρέει σαν ρυάκι γεννημένο από χιόνια μέσα στο καταχείμωνο, σαν το αίμα στις φλέβες μας, κόκκινο, σαν σαν σαν (ξέμεινα από λόγια)
Βάλτο, βάλτο δυνατά αυτό, είναι το Emitter, αλλάζει κάπως την φάση, ο ρυθμός γίνεται λίγο πιο επίμονος, πιο τζαζ, μπαίνει με μια πιο free jazz διάθεση με τα τύμπανα στο προσκήνιο, συνατά, με σαξόφωνο αντί για έγχορδα και οι κιθάρες, οι κιθάρες, αυτές οι κιθάρες είχαν μια έμπνευση για ένα ριφάκι απίστευτο, από τότε που το άκουσα μου κόλλησε, ότι και να κάνουν μετά τέλος, εμένα μου κόλλησε, το καλύτερο κομμάτι του χρόνου; δεν ξέρω, στα τρία λεπτά έχει κιόλας τελειώσει η καύλα, ούτε σαξόφωνο, ούτε τζαζ τύμπανα, ούτε αυτό το ριφάκι, σιωπή μόνο, έγχορδα, θέλει να το βάλεις δυνατά, άνοιξε το ακόμα λίγο, το ακούς, το ακούς που ανεβαίνει, το ακούς που εκρύγνηται, το ακούς ρε;!
μπαίνουν γέφυρες, αριθμοί, ο δίσκος είναι τόσο ηρεμος και τόσο συγκλονιστικός, fifth, wreath, seventh, όπερα, έγχορδα, μελωδίες, φωνές χωρίς λόγια, this is not your average post rock album sir, μπαίνει και το (υπέροχα βαφτισμένο) symmetry is dead, οργισμένο, διαφορετικό, in your face, ποστροκ παίζουμε ρε φίλε, τα σπάμε όποτε θέλουμε, είναι μικρό το κομμάτι, τελειώνει ο δίσκος, η έμπνευση, λίγο πιο γρήγορα ο ρυθμός, κάπως πιο σφριγηλές οι κιθάρες, άσε τα βοηθητικά όργανα απ'έξω, ΜΠΑΜ!, έτσι, έτσι έτσι, η συμμετρία πέθανε, εμείς ακόμα εδώ, ξέσπασμα, ησυχία, ηρεμία πριν την καταιγίδα, μπαμ! πάρτα, βάλτο πιο δυνατά, δεν πρόκειται να το ακούσεις λάιβ αυτό ποτέ, δεν τους ακούει κανείς αυτούς τους Μπριστολέζους, νάτο πάλι το ριφάκι, καταιγίδα, ninth και τέλος, ξανά από την αρχή τον δίσκο, από τον μάρτιο προσπαθώ να το γράψω αυτό το κείμενο και πάλι δεν τα κατάφερα, μάλλον είναι όνειρο ότι εγώ είμαι εδώ μπροστά σας και γράφω ενώ η μουσική βγαίνει από τα ηχεία μου, η μοσυική είναι μέσα μου και γράφει αυτή._
τις μουσικές που έχω ακούσει, οι ήχοι των fly pan am επιστρέφουν ξανά και ξανά στην ηχητική μου μνήμη χωρίς να χάσουν τίποτα από την φρεσκάδα τους, όπως ακριβώς επαναλαμβάνονται στους δίσκους τους τα ίδια μοτίβα. Και έτσι, το ομολογώ ότι μου είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω εδώ την μουσική τους ή ακόμα και τι είναι αυτή για μένα. Τους fly pan am τους γνωρίσαμε στο πικ της ποστ ροκ έκρηξης όταν τα ορχηστρικά αριστουργήματα της μεταροκ εποχής διαδεχόταν το ένα το άλλο. Παρότι και αυτοί είχαν με το ζόρι ενταχθεί λόγω cst και Καναδά, στην ποστροκ κοινότητα, με το πρώτο άκουσμα καταλάβαινες ότι κάτι διαφορετικό αλλά εξίσου σημαντικό συμβαίνει εδώ. Καταρχάς δεν υπάρχει πουθενά αυτή η μάλλον αυστηρή φόρμα του ποστ, που για να φτάσεις κάπου (κορύφωση, ξέσπασμα;) πρέπει να χτίσεις, άσχετο πως, το μονοπάτι σου. Αυτό έκαναν αριστουργηματικά οι gybe! και το ίδιο απέφυγαν επιμελώς οι fly pan am. Κατά κάποιο τρόπο οι fpa είναι για το ποστ ότι οι sonic youth για το ροκ· οι καταστροφείς του. Ακόμα και 15 σχεδόν χρόνια μετά την διάλυση τους, και τον νέο δίσκο τους, αυτό είναι εμφανές, παρότι δεν έχει μείνει τίποτα από το ποστροκ του 2005 για να διαλύσεις. Επέστρεψαν με το ίδιο attitude λες και δεν σταμάτησαν ποτέ να γράφουν μουσική, με την ίδια αβανγκαρντ αισθητική, την ίδια επιρροή από τους Καναδούς ποστροκερζ, την ίδια μανία για καταστροφή των στερεότυπων στον ήχο. Και αυτή η εμμονή με την καταστροφή και την δημιουργία δεν λαθεύει. 
