26 αυγούστου 2011 ''αθήνα''

Σήκωσα το κεφάλι και ξύπνησα...

Το ζεστό αεράκι που έφερνε ο ανεμιστήρας μου ζητούσε να ανοίξω τα μάτια.

Το δέρμα φούσκωσε, τα αυτιά τεντώθηκαν και οι τρίχες άρχισαν να ανθίζουν πάλι, σα να μην είχα κοιμηθεί καθόλου.

Ο καναπές είναι γεμάτος τρίμματα καπνού, δύο ούζα τελειωμένα. Στο ένα χέρι ένα τσιγάρο, είναι ήδη αναμμένο, και το άλλο ψάχνει τον Μπουκόφσκι.

Μου έκανε καλή παρέα ο γέρος. Ίσως τα πάθη του με κάνανε να νιώθω ανώτερος,,, ίσως να τον συμπονώ,,,ίσως οι ιστορίες του να'ναι τόσο αληθινές που θέλω να του κάνω παρέα στην τελευταία σταγόνα του μπουκαλιού,,,ίσως να τον ζηλεύω,,,

Πάντα ασυνεπής στη ζωή και πάντα συνεπής στο αλκοόλ, στον έρωτα και στα σκυλίσια γαμήσια του,,,

Η Αθήνα τέλη Αυγούστου...αρχίζει και βρίσκει σιγά τους ρυθμούς της,,,,

ο συναγερμός που άφησε να βαράει ένας μαλάκας,,,

οι τρέντηδες που πηδιούνται με το αμάξι τους κάθε βράδυ (με τα καινούρια σαμπγουφερ να τραγουδάνε τη ύστατη στιγμή που ο κυρ Βαγγέλης θα τρομάξει από τον θόρυβο και με το άσπρο του βρακί θα σηκωθεί να πιεί ένα ποτήρι κρύο νερό),,,,

τα κοριτσάκια που θέλουν να πιάσουν ουρανό φορώντας τα ψηλοτάκουνά τους,,,

οι Δελτάδες που πίνουν τον καφέ τους στο διπλανό τυροπιτάδικο,,,

οι Πακιστανοί στα τζάμια μας,,

οι άστεγοι να ζητούν βοήθεια περνώντας από βαγόνι σε βαγόνι,,,

εσύ που είσαι εκεί,,,

κι εγώ,,, ακόμα εδώ...

Η Αθήνα είναι σκληρή πόλη για να ζεις,,,

έχει τους δικούς της κανόνες και τους δικούς της ρυθμούς.

Δεν συμμορφώνεσαι;

Αν δεν μπορέσεις να φύγεις, θα σου κρατάνε παρέα κάθε βράδυ οι ειδήσεις των 9.

Η ώρα είναι 2.30 τα ξημερώματα και προσπαθώ να ακούσω εμένα, μήπως και μου πω κάτι καινούριο,,,πάλι τα ίδια σκατά θα μου αραδιάσω.

το ούζο ξανατελειώνει και μαζί του οι τελευταίες όμορφες σκέψεις μου...

καληνύχτα,,,

ΒΑΡΕΘΗΚΑ!

Ε, λοιπόν, βαρέθηκα! Βαρέθηκα  να κάθομαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, βαρέθηκα να γράφω ημιτελή κείμενα στο πρόχειρο του μπλογκ και στο σημειωματάριο μου. Άκουσα το δίσκο 20 φορές, ξανά και ξανά με μια επιμονή που με εξέπληξε, τον αγόρασα και τον ξανάκουσα προσεκτικά διαβάζοντας τους στίχους λέξη λέξη και τέλος διάβασα και την κριτική του σε γνωστή ελληνική, μουσική ιστοσελίδα. Και μετά νευρίασα! Εκνευρίστηκα με τον 'κριτικό' που μνησίκακα βαθμολογεί το δίσκο με 2.5 αλλά και με τον εαυτό μου που δεν μπορεί να γράψει κάτι μετά από όλα αυτά. Σας υπόσχομαι αν αυτό το κείμενο βρει το δρόμο του στον παγκόσμιο ιστό θα το στείλω και στον lolek ή έστω στην εταιρεία του γιατί δεν του αξίζει ένα 2.5 και θέλω να το ξέρει!

να 'τανε η ζήλια ψώρα!

Μου αρέσει ο Λόλεκ, μου άρεσε από τον πρώτο δίσκο (Alone), αλλά όχι τόσο όσο τώρα μετά τον Αχινό. Τον προτιμώ από την Μόνικα (θα μπορούσα να είχα γίνει και εγώ 'κακός' αλλά απλά δεν ασχολούμαι), την οποία αντέγραψε η Polly Jean σύμφωνα με άλλον 'κριτικό' του εν λόγω σάιτ, τον The Boy, τους Film, και πολλούς άλλους που δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί δεν μου έκαναν και πολύ εντύπωση. Πραγματικά νομίζω ότι τον λατρεύω πια, με το πάθος που μπορεί να λατρέψει κάποιος τον Μάλαμα (πριν καιρό) ή τον Matt Elliott (για πάντα)! Και οι λόγοι είναι οι εξής (έτσι ξερά, σταράτα): Πρώτον, γιατί έκανε το μεγάλο άλμα από τους αγγλικούς στους ελληνικούς στίχους και δεύτερον, γιατί είναι ωμός, ευθύς, ντόμπρος και στους στίχους του και στη μουσική του. 

Δεν θα το υπεραναλύσω -είπαμε έκανα 1-2 μήνες να δημοσιεύσω κάτι, απλά σηκωθείται και αγοράστε τον κωλοδίσκο και ακούστε τον. Μια δυο τρεις δεν με νοιάζει αρκεί να είναι περισσότερες απ'ότι τον άκουσε ο 'κριτικός' μας. 

Για όλα αυτά αδιαφορώ αφήστε με να είμαι αληθινός να είμαι κανενός

Ευχαριστώ.

 ΥΓ '...να είμαι κανένας' άκουσαν στο mic.gr μετά από την ενδελεχή ακρόαση του δίσκου. ούτε ρίμα δεν κάνει! έλεος!

η οδύσσεια ενός 'καθαρού',,,

το πως κατέληξα σαββάτο βράδυ να γυρνάω στα στενά του κέντρου μη ρωτήσεις...ηλίθια θα στο μεταφέρω,,ηλίθια θα συνεχίσω,,
το μόνο που γνώριζα είναι ότι δεν είχα σπίρτα να ανάψω το τσιγάρο....

όντας άσχετος προσανατολισμού βρέθηκα στην αγίου κωνσταντίνου, την οποία ανέβηκα

κίτρινο με φόβησε, κίτρινο με εκβίασε να συνεχίσω και να μην πάρω ταξί,,,είναι ήδη τρεις τα ξημερώματα...το μόνο που εν αγωνίως ζητούσα ήταν ένα πακέτο σπίρτα να ανάψω το τσιγάρο...
δίπλα μου κάθε έιδους εθνικότητα και οι πόρνες από μακριά να κοζάρουν διόλου διακριτικά,,,
εγώ ο 'καθαρός' είμαι μακριά από 'εκείνα'...
συνέχισα να περπατάω...

φτάνω στην ομόνοια και βρίσκω περίπτερο,,,ανάβω το πρώτο τσιγάρο
είμαι εκεί και σκέφτομαι με μισή ψυχή να συνεχίσω ως το σπίτι με τα πόδια,,,η άλλη μισή ήταν στου 'δημήτρη' την 'υπόγα'...

ρε μαλάκες είναι γκρίζα εκεί και το κίτρινο των φαναριών γίνεται σκοτάδι όταν με κοιτάει,,,

είπα να βάλω τα ακουστικά, να συνεχίσω το ταξίδι μου με τη μουσική,,,αλλά η πραγματικότητα είναι τόσο επιβλητική που δε χωράει μουσικότητα στον ρεαλισμό...

έχετε ακούσει τα ξημερώματα κόρνες από τα αυτοκίνητα;...μήπως όχι;

απλά όχι,,,

σιωπηλοί διαβάτες τα αυτοκίνητα,,,φωνακλάδες οι άνθρωποι που δίνουν την άισθηση της αυτοσυντήρησης και της εξαθλίωσης...
πιάνω το μέτωπο για μια στιγμή και συνεχίζω...

βλέπω μπροστά μου τρεις και δειλιάζω,,,αλλάζω σοκάκι,,,παράξενοι μου φαίνονται,,,σκληρό το πλακάκι όταν φοράς παπούτσι που δεν φορούν 'αυτοί'...

άλλαξα πολλές φορές πλευρά λες και πρόδινα την μία μαύρη σκιά στη άλλη,,,
πιάνω το μέτωπο και περπατώ,,,

θα στρίψω δεξιά...η ομόνοια δεν θα είναι καλή επιλογή να συνεχίσω...
η συνήθεια του να ακουώ μουσική πάντα στο δρόμο με κάνει να είμαι χαλαρός,,,κι εγώ δεν την ακολουθώ τώρα,,,αφουγκράζομαι πλήρως αυτό που σχηματίζεται μπροστά μου...
το στενό δεν έχει ούτε καν απόχρωση του κίτρινου, δίπλα μου εμφανίζονται 'διάφοροι' κι εγώ δεν έχω ούτε τη μουσική μου συντροφιά,,,
και ξαφνικά σκοτάδι,,,
καλώ ταξί εστινκτωδώς,,,κίτρινη σωτηρία,,,'ειρωνεία...'
ο 'καθαρός' θα παραμείνει ως έχει...

σταματάει η 'κούρσα' ενώ μπροστά βλέπω να κάθεται μία κοπέλα με βαμμένα ξανθά μαλλιά χωρίς να φαίνεται το πρόσωπό της,,,
''η κοπέλα είναι μαζί μου'',,,δηλώνει ο 'ταρίφας' πριν καν ο 'καθαρός' μου κώλος θρονιαστεί στα πίσω καθίσματα του skoda,,,

μπραχάμι του λέω,,,

έγινε,,,

ο 'ταρίφας' σε όλη τη διαδρομή έριχνε όχι κοφτές ματιές σ'εκείνη όπως συμβαίνουν στα παραδοσιακά μυθιστορήματα, αλλά ματιές 'Μπουκόφσκι'...
εγώ αμίλητος και 'καθαρός' ασπαζόμουν το φτηνό διάλογο που εκτειλισόταν στα μπροστινά καθίσματα...
η ρίζα του μαλλιού της ήταν μαύρη,,,είχε ξεβάψει το ξανθό τους χρώμα και το πρόσωπο της ήταν έτσι σκυμμένο που δεν σχηματιζόταν καθαρά από τον δεξί καθρέφτη,,,

μιλάει σπαστά ελληνικά

πιάνω το μετωπό μου...

μου έρχεται να φωνάξω,,,

αυτός συνεχίζει να την κοιτάει,,, σαν λάφυρο...
δε μου δίνει σημασία,,,είμαι ο 'καθαρός'...

περνάμε μπροστά από τον 'αγ.ιωάννη' στο ν.κόσμο
κάνει το σταυρό του,,,
πιάνω το μέτωπό μου,,,
έχω ιδρώσει,,,

πιάνω το μέτωπο μου,,,
νιώθω δειλός,,,

πιάνω το μέτωπο μου,,,

σταματάει μποροστά στην 'παναγίτσα',,,η κοπέλα ούτε καν σηκώνει το κεφάλι της να δει ποιός είμαι,,,πως μοιάζω, αλλά πατάει το κουμπί του ταξίμετρου, σαν μελετημένη υπάλληλος του 'ταρίφα',,,υπάρχει 'πουτάνα' οικειότητα στην ατμόσφαιρα...
πιάνω το μέτωπο μου...
δίνω τα λεφτά,,,
κατεβαίνω από το κίτρινο ταξί σε απόχρωση του γκρίζου...

προχωρώ προς το σπίτι 'καθαρός' και νικημένος..
είμαστε 'δύο' στο βήμα πια..
εγώ κι η σκιά μου συντροφιά...

όσο προχωράω η σκιά μου με αφήνει και πιο πίσω...
γίνεται μεγάλη και λιγότερη μαύρη...σα να με εγκαταλείπει πίσω της με τα κατακάθεια...
κι εγώ ,,, ο 'καθαρός' τρέχω κι είναι εύκολο να αγγίξω το μαύρο της, μόνο να την προφτάσω δεν μπορώ ...

γύρισα το κλειδί της πόρτας και η ψεύτικη ασφάλειά της με αγκάλιασε...
άνοιξα το ψυγείο να δω τί υπάρχει,,,κι ο εαυτός μου ήταν κατεψυγμένος εκεί...

Εμείς, οι αμετανόητοι τσιπουροπότες και ηχολάτρες, θα συνεχίσουμε να ακούμε αυτόν τον καναδοεβραίο που ίδρυσε τους Godspeed...!, τους Silver Mt. Zion, και το Hotel2Tango studio! Ορκιζόμαστε στον Άγιο ότι δεν θα στερέψει ποτέ η δίψα μας για μουσική που δεν χαλιναγωγείται από πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρείες, που δεν γλείφει τα αυτάκια κυβερνήσεων ούτε ξεπουλιέται για μερικά δολλάρια στις διαφημιστικές εταιρείες και τους εντολοδόχους τους. Που δεν κρύβεται πίσω από μπράβους και μέσα σε λιμουζίνες. Που σκάβει με τα νύχια της νέους κακοτράχαλους χωματόδρομους εκεί που οι λεωφόροι της μουσικής βιομηχανίας βρίσκουν αδιέξοδα. Που υμνεί τον αγώνα των λαών για αυτοδιάθεση και δημοκρατία, τον αγώνα για λαϊκή εξουσία, που καταδικάζει όλους τους καταπιεστικούς μηχανισμούς, τον πόλεμο και τα βασανιστήρια. Δεν θα στερέψει ποτέ η δίψα μας για τους μουσικούς που αντιστέκονται και γνωρίζουν ότι ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει με τη μουσική!

EFRIM MANUEL MENUCK - Plays "High Gospel" [preview] by Constellation Records

Vow Of Silence

Εισπνοή, κουβέντες ακατανόητες και τις περισσότερες φορές λανθασμένα κατανοητές χρόνια πολλά τώρα το σύννεφο που διατηρεί τη συνοχή της ανισορροπίας η οποία διέπει τις κουβέντες μας και πόσο μάλλον την ατμόσφαιρα και τα όντα γύρω από αυτές σιγά σιγά διαλύεται και μέσα από την ομίχλη φαίνονται μορφές όμορφες αλλά πάνω απ’ όλα αληθινές που πλέον καταλαβαίνω τι μας λένε και άθελά μου φέρνω στο νου τις εικόνες και τις στιγμές που ζήσαμε μαζί σε πόλεις πλατείες σπίτια θάλασσες νησιά ουρανούς τραγούδια σκοτεινά μελωδικά μαγαζιά και ποτάμια στα οποία πετάξαμε σε τυλιγμένα χαρτάκια τις σκέψεις τους προβληματισμούς και τις ευχές μας και τώρα έχουν γίνει ξανά δέντρα ψηλά στα οποία σκαρφάλωνε η φίλη μας που το σπίτι της τόσα χρόνια ήταν καταφύγιο κάθε ώρα κάθε μέρα πριν φύγουμε για να ζωγραφίσουμε με νερωμένες μπογιές μεθυσμένες και εύθυμες νύχτες πολλές φορές οδηγώντας χωρίς προορισμό σε ένα δρόμο χωρίς ουρανό μόνο και μόνο για να φτάσουμε εκεί πάνω να μπορέσουμε να αντικρίσουμε τα θολά φώτα που τρεμόπαιζαν αλλά ποτέ δεν έσβηναν και δε θα σβήσουν συνθέτοντας έναν πίνακα παραδόξως τόσο καθαρό αξίας ανεκτίμητης στον οποίο βουτάμε σχεδόν κάθε μέρα έστω και για ένα δευτερόλεπτο τη σκέψη μας και αυτός είναι ένας από τους πιο ισχυρούς δεσμούς δεδομένης της απροσδιοριστίας μας και της ανισορροπίας η οποία δεν παύει ακόμα και σήμερα να υπάρχει και να ορίζει την επικοινωνία μας, εκπνοή.