η οδύσσεια ενός 'καθαρού',,,

το πως κατέληξα σαββάτο βράδυ να γυρνάω στα στενά του κέντρου μη ρωτήσεις...ηλίθια θα στο μεταφέρω,,ηλίθια θα συνεχίσω,,
το μόνο που γνώριζα είναι ότι δεν είχα σπίρτα να ανάψω το τσιγάρο....

όντας άσχετος προσανατολισμού βρέθηκα στην αγίου κωνσταντίνου, την οποία ανέβηκα

κίτρινο με φόβησε, κίτρινο με εκβίασε να συνεχίσω και να μην πάρω ταξί,,,είναι ήδη τρεις τα ξημερώματα...το μόνο που εν αγωνίως ζητούσα ήταν ένα πακέτο σπίρτα να ανάψω το τσιγάρο...
δίπλα μου κάθε έιδους εθνικότητα και οι πόρνες από μακριά να κοζάρουν διόλου διακριτικά,,,
εγώ ο 'καθαρός' είμαι μακριά από 'εκείνα'...
συνέχισα να περπατάω...

φτάνω στην ομόνοια και βρίσκω περίπτερο,,,ανάβω το πρώτο τσιγάρο
είμαι εκεί και σκέφτομαι με μισή ψυχή να συνεχίσω ως το σπίτι με τα πόδια,,,η άλλη μισή ήταν στου 'δημήτρη' την 'υπόγα'...

ρε μαλάκες είναι γκρίζα εκεί και το κίτρινο των φαναριών γίνεται σκοτάδι όταν με κοιτάει,,,

είπα να βάλω τα ακουστικά, να συνεχίσω το ταξίδι μου με τη μουσική,,,αλλά η πραγματικότητα είναι τόσο επιβλητική που δε χωράει μουσικότητα στον ρεαλισμό...

έχετε ακούσει τα ξημερώματα κόρνες από τα αυτοκίνητα;...μήπως όχι;

απλά όχι,,,

σιωπηλοί διαβάτες τα αυτοκίνητα,,,φωνακλάδες οι άνθρωποι που δίνουν την άισθηση της αυτοσυντήρησης και της εξαθλίωσης...
πιάνω το μέτωπο για μια στιγμή και συνεχίζω...

βλέπω μπροστά μου τρεις και δειλιάζω,,,αλλάζω σοκάκι,,,παράξενοι μου φαίνονται,,,σκληρό το πλακάκι όταν φοράς παπούτσι που δεν φορούν 'αυτοί'...

άλλαξα πολλές φορές πλευρά λες και πρόδινα την μία μαύρη σκιά στη άλλη,,,
πιάνω το μέτωπο και περπατώ,,,

θα στρίψω δεξιά...η ομόνοια δεν θα είναι καλή επιλογή να συνεχίσω...
η συνήθεια του να ακουώ μουσική πάντα στο δρόμο με κάνει να είμαι χαλαρός,,,κι εγώ δεν την ακολουθώ τώρα,,,αφουγκράζομαι πλήρως αυτό που σχηματίζεται μπροστά μου...
το στενό δεν έχει ούτε καν απόχρωση του κίτρινου, δίπλα μου εμφανίζονται 'διάφοροι' κι εγώ δεν έχω ούτε τη μουσική μου συντροφιά,,,
και ξαφνικά σκοτάδι,,,
καλώ ταξί εστινκτωδώς,,,κίτρινη σωτηρία,,,'ειρωνεία...'
ο 'καθαρός' θα παραμείνει ως έχει...

σταματάει η 'κούρσα' ενώ μπροστά βλέπω να κάθεται μία κοπέλα με βαμμένα ξανθά μαλλιά χωρίς να φαίνεται το πρόσωπό της,,,
''η κοπέλα είναι μαζί μου'',,,δηλώνει ο 'ταρίφας' πριν καν ο 'καθαρός' μου κώλος θρονιαστεί στα πίσω καθίσματα του skoda,,,

μπραχάμι του λέω,,,

έγινε,,,

ο 'ταρίφας' σε όλη τη διαδρομή έριχνε όχι κοφτές ματιές σ'εκείνη όπως συμβαίνουν στα παραδοσιακά μυθιστορήματα, αλλά ματιές 'Μπουκόφσκι'...
εγώ αμίλητος και 'καθαρός' ασπαζόμουν το φτηνό διάλογο που εκτειλισόταν στα μπροστινά καθίσματα...
η ρίζα του μαλλιού της ήταν μαύρη,,,είχε ξεβάψει το ξανθό τους χρώμα και το πρόσωπο της ήταν έτσι σκυμμένο που δεν σχηματιζόταν καθαρά από τον δεξί καθρέφτη,,,

μιλάει σπαστά ελληνικά

πιάνω το μετωπό μου...

μου έρχεται να φωνάξω,,,

αυτός συνεχίζει να την κοιτάει,,, σαν λάφυρο...
δε μου δίνει σημασία,,,είμαι ο 'καθαρός'...

περνάμε μπροστά από τον 'αγ.ιωάννη' στο ν.κόσμο
κάνει το σταυρό του,,,
πιάνω το μέτωπό μου,,,
έχω ιδρώσει,,,

πιάνω το μέτωπο μου,,,
νιώθω δειλός,,,

πιάνω το μέτωπο μου,,,

σταματάει μποροστά στην 'παναγίτσα',,,η κοπέλα ούτε καν σηκώνει το κεφάλι της να δει ποιός είμαι,,,πως μοιάζω, αλλά πατάει το κουμπί του ταξίμετρου, σαν μελετημένη υπάλληλος του 'ταρίφα',,,υπάρχει 'πουτάνα' οικειότητα στην ατμόσφαιρα...
πιάνω το μέτωπο μου...
δίνω τα λεφτά,,,
κατεβαίνω από το κίτρινο ταξί σε απόχρωση του γκρίζου...

προχωρώ προς το σπίτι 'καθαρός' και νικημένος..
είμαστε 'δύο' στο βήμα πια..
εγώ κι η σκιά μου συντροφιά...

όσο προχωράω η σκιά μου με αφήνει και πιο πίσω...
γίνεται μεγάλη και λιγότερη μαύρη...σα να με εγκαταλείπει πίσω της με τα κατακάθεια...
κι εγώ ,,, ο 'καθαρός' τρέχω κι είναι εύκολο να αγγίξω το μαύρο της, μόνο να την προφτάσω δεν μπορώ ...

γύρισα το κλειδί της πόρτας και η ψεύτικη ασφάλειά της με αγκάλιασε...
άνοιξα το ψυγείο να δω τί υπάρχει,,,κι ο εαυτός μου ήταν κατεψυγμένος εκεί...

Εμείς, οι αμετανόητοι τσιπουροπότες και ηχολάτρες, θα συνεχίσουμε να ακούμε αυτόν τον καναδοεβραίο που ίδρυσε τους Godspeed...!, τους Silver Mt. Zion, και το Hotel2Tango studio! Ορκιζόμαστε στον Άγιο ότι δεν θα στερέψει ποτέ η δίψα μας για μουσική που δεν χαλιναγωγείται από πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρείες, που δεν γλείφει τα αυτάκια κυβερνήσεων ούτε ξεπουλιέται για μερικά δολλάρια στις διαφημιστικές εταιρείες και τους εντολοδόχους τους. Που δεν κρύβεται πίσω από μπράβους και μέσα σε λιμουζίνες. Που σκάβει με τα νύχια της νέους κακοτράχαλους χωματόδρομους εκεί που οι λεωφόροι της μουσικής βιομηχανίας βρίσκουν αδιέξοδα. Που υμνεί τον αγώνα των λαών για αυτοδιάθεση και δημοκρατία, τον αγώνα για λαϊκή εξουσία, που καταδικάζει όλους τους καταπιεστικούς μηχανισμούς, τον πόλεμο και τα βασανιστήρια. Δεν θα στερέψει ποτέ η δίψα μας για τους μουσικούς που αντιστέκονται και γνωρίζουν ότι ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει με τη μουσική!

EFRIM MANUEL MENUCK - Plays "High Gospel" [preview] by Constellation Records

Vow Of Silence

Εισπνοή, κουβέντες ακατανόητες και τις περισσότερες φορές λανθασμένα κατανοητές χρόνια πολλά τώρα το σύννεφο που διατηρεί τη συνοχή της ανισορροπίας η οποία διέπει τις κουβέντες μας και πόσο μάλλον την ατμόσφαιρα και τα όντα γύρω από αυτές σιγά σιγά διαλύεται και μέσα από την ομίχλη φαίνονται μορφές όμορφες αλλά πάνω απ’ όλα αληθινές που πλέον καταλαβαίνω τι μας λένε και άθελά μου φέρνω στο νου τις εικόνες και τις στιγμές που ζήσαμε μαζί σε πόλεις πλατείες σπίτια θάλασσες νησιά ουρανούς τραγούδια σκοτεινά μελωδικά μαγαζιά και ποτάμια στα οποία πετάξαμε σε τυλιγμένα χαρτάκια τις σκέψεις τους προβληματισμούς και τις ευχές μας και τώρα έχουν γίνει ξανά δέντρα ψηλά στα οποία σκαρφάλωνε η φίλη μας που το σπίτι της τόσα χρόνια ήταν καταφύγιο κάθε ώρα κάθε μέρα πριν φύγουμε για να ζωγραφίσουμε με νερωμένες μπογιές μεθυσμένες και εύθυμες νύχτες πολλές φορές οδηγώντας χωρίς προορισμό σε ένα δρόμο χωρίς ουρανό μόνο και μόνο για να φτάσουμε εκεί πάνω να μπορέσουμε να αντικρίσουμε τα θολά φώτα που τρεμόπαιζαν αλλά ποτέ δεν έσβηναν και δε θα σβήσουν συνθέτοντας έναν πίνακα παραδόξως τόσο καθαρό αξίας ανεκτίμητης στον οποίο βουτάμε σχεδόν κάθε μέρα έστω και για ένα δευτερόλεπτο τη σκέψη μας και αυτός είναι ένας από τους πιο ισχυρούς δεσμούς δεδομένης της απροσδιοριστίας μας και της ανισορροπίας η οποία δεν παύει ακόμα και σήμερα να υπάρχει και να ορίζει την επικοινωνία μας, εκπνοή.

η γραφή μου είναι...

η σκέψη μου αέναη...
αποδεικνύει τη σχετικότητα του τόπου και του χρόνου,
δημιουργεί εικόνες,
άλλοτε πρόστυχες κι ανασφαλείς με δόντια ήδη ματωμένα
κι άλλοτε ερωτικές, δημιουργικές, όμορφες,,, σαν "εσένα"

η ντροπή μου είναι μεγάλη...
πόσα έχω κρυμμένα στα αμπάρια μου και δεν τα δώρισα ποτέ μου,
μιά κίνηση απλή, να ξετυλίξει το αμιγές ερυθρό, χωρίς προσμίξεις και ενέσεις αυταρέσκειας

η μουσική μου είναι ένα σύννεφο...
ένα βήμα εγώ, ένα εκείνη,
με ακολουθεί σαν κινούμενη σκιά...
όταν με συντροφεύει, αραιώνει και παιρνούν οι αχτίδες της ζεστές στο δέρμα
όταν δεν την ορίζω, με καταδιώκει με βρυσιές ηλεκτρισμένες κι άναρχες σκέψεις

ο στίχος μου είναι ένας κόσμος...
φτιάχνεται σιγά σιγά με απέραντη αγάπη για "εσένα"

ακόμα κι όταν η πένα μου καταργεί τα πάντα σε αυτόν,
δε θέλω να μείνουν οι ικανοί,
αλλά οι αγνοί κι οι ελεύθεροι...
"...πριν απ'τα μάτια μου ήσουν φως,
πριν απ'τον έρωτα, έρωτας
κι όταν σε πήρε το φιλί, γυναίκα..."

το κορμί μου είναι ανθρώπινο...
προχωρά στη μέρα τρέχοντας,
στο ηλιοβασίλεμα στενάζει,
το βράδυ γέρνει πλάι σε προσευχές
στα όνειρα που θέλησε να ζήσει,

και στην αυγή την ανάσα μου γεννά
στο πρώτο άνοιγμα των ματιών, στην ηλιόλουστη καλημέρα σου

ο λόγος μου είναι φτηνός...
για να παρέχει στους άλλους το δικαίωμα να μιλούν και να προσπερνούν πιο δυνατοί από εμένα...

* οι στίχοι: ...πριν απ'τα μάτια μου ήσουν φως,
πριν απ'τον έρωτα, έρωτας
κι όταν σε πήρε το φιλί, γυναίκα...
είναι του Οδυσσέα Ελύτη

** η τελευταία στροφή είναι βασισμένη σε στίχους του Χάρη Αρώνη

Post Rock Will Never Die But...

dennis: tell me atrihos pithikos what are you writing at the moment?
atrihos pithikos: ow, I'm trying to create a book concerning a love story in Ioannina during the time of Ali Pasas. It's really intriguing. But I have problems with the historical aspect of my novel. 

dennis: oh, really? I thought that you were going to compose an article about the new Mogwai album, Hardoce Will Never Die But You Will. We've read so many articles from you nowadays about all kinds of albums but no Mogwai! I thought they were your favorite group!

atrihos pithikos: You're right there, they are my favourite band but I'm not ready yet to think something on that album. It confuses me. 

dennis: how so?

atrihos pithikos: You see, when I say it confuses me, I mean it. I just don't know what to make of it.

dennis: I see. Okay then, tell us about your new book instead.

atrihos pithikos: It's the story of love between two Greek women who are possessed by the same passion for Ali, the Pasas of Ioannina at the time. There's a beautiful lake, a small island, greek traitors, the revolution and a lot of rakí. I think it's gonna be a treat for all the family -except the little children of course.

dennis: Mm, interesting. So, back to Mogwai then. What's the confusing part of the album you mentioned earlier?

atrihos pithikos: Oh, god, do we really have to do this now? I mean, I love them, man, but I really don't know what to make of it! 

dennis: Yeah..., sorry but talking about your efing love story is not an option. First of all, it sounds really boring, and second, you need to say something about mogwai. That's reason I'm speaking to you, remember?

atrihos pithikos: God, you're such a prat! I have a career you know, I just don't sit on my ass and listen to Mogwai all the time!

dennis: Yes, you do!

atrihos pithikos: Yeah, right! I stopped after the first listening, you know, 'cause I didn't really like the album but then fantasmenios wrote something good about it and I decided to listen to it again and now I can't stop!

dennis: And why is that? Maybe because you hate hating them? 

atrihos pithikos: Oh please shut up! You know as well as I that The Hawk Is Howling was no Mogwai album and I hated it. But there's something weird going on with Hardcore... and I can't say what it is. Firstly, the album starts with this cheesy postrockish track that could come from a group JBuddha only likes...

dennis: You mean White Noise. Beware, though, JBuddha'll reading this!

atrihos pithikos: I think he knows by now. Anyhow, if you manage to get through White Noise, there are some mogwai-like diamonds -the mechanic beat oriented Mexican Grand Prix, the slow moving, never-blown-off Death Ray, San Pedro is kind of old skool mogwai, I like the bass and the guitar distortion on George Square Thatcher Death Party and of course there's You're Lionel Richie, great title, amazing song!

dennis: So, you liked the album after all. You described two thirds of the tracks there!

atrihos pithikos: Well, I don't know. Stuart is 34 years old already, Mogwai can't have that youthful energy anymore, I suppose, and it seems as though they're trying to do something more here. 

dennis: Mogwai are changing then but do we like that?

atrihos pithikos: It's like... hmm... how can I say it? ...Well, it's like Mogwai are saying "Forget post rock, we're Mogwai!". Or "Mogwai will never die but post rock already did", I don't know. After all this, I must admit I kind of like this album. 

dennis: That's it then?

atrihos pithikos: Yep.

dennis: So, are we going for a pint of brew later?

atrihos pithikos: Why not?