Φόρος Τιμής ΙΙ

Ποιος θυμάται την ΄Πύλη' απέναντι από την κεντρική πύλη του κάστρου των Ιωαννίνων; Ο άτριχος πίθηκος πάντως δεν θα την ξεχάσει ποτέ! Εκεί ο φίλος και συμφοιτητής μου -δόκτορας τώρα και μάλιστα με PhD από το Ινστιτούτο Max Planck, με έμαθε να στρίβω τσιγάρα με drum καπνό, μια συνήθεια που δεν έχω κόψει από τότε. Φυσικά στην Πύλη δεν πηγαίναμε για να μάθουμε κακές συνήθειες -αν και αυτές ήταν οι κύριες ασχολίες μας εκεί μέσα- αλλά γιατί για ένα μικρό χρονικό διάστημα έπαιζε και γαμώ τις μουσικές! Ναι, μετά (μπορεί και παράλληλα με) το Μαντζάτο, πριν τον Καλικάντζαρο και τη Στοά και φυσικά πολύ πριν το 13 και τα άλλα μαγαζιά του ίδιου δρόμου. Η θέση του καταρχάς ήταν ιδανική. Κοντά στη λίμνη και τα άφτερ σκυλάδικα όπου καταλήγαμε, απέναντι ακριβώς από το κάστρο (και τον φούρνο που βρίσκεται μέσα!), δίπλα στον έναν από τους καλύτερους φούρνους της πόλης και φυσικά δυο βήματα από την ξακουστή Μάσα. 

Η πύλη του κάστρου. Απέναντι από την άλλη 'Πύλη'.

Ο φόρος τιμής αυτή τη φορά είναι διπλός. Δεν θυμάμαι πολλές βραδιές από την Πύλη και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι εκείνη την εποχή έπινα πολύ. Όμως θυμάμαι μια βραδιά και ένα συγκεκριμένο τραγούδι που άκουσα εκείνη τη νύχτα και κυριολεκτικά εκστασιάστηκα. Γιατί η μουσική που ακούω συνήθως δεν παίζεται στα μπαρς και στα κλαμπς και κάθομαι απογοητευμένος στο μπαρ πίνοντας και καπνίζοντας μέχρι να μου αρέσουν ακόμα και οι coldplay. Εκείνη την ξάστερη, κρύα, γιαννιώτικη νύχτα όλα ήταν διαφορετικά. Ο μισητός σας άτριχος πίθηκος (εγώ δηλαδή!) με μακριά μαλλιά, όπως κάθε φοιτητής φυσικής που σεβόταν τον εαυτό του, μούσια, σκισμένα τζιν και ξεβαμμένη μπλούζα τα έπινε με διαλεκτή παρέα στην εν λόγω Πύλη. Ο DJ τα έσπαγε στα decks (!) και ο υποφαινόμενος ένιωθε το κορμί του να αποκτά μια κάποια ελευθερία κινήσεων και να αμφισβητεί το αφεντικό του που είναι το μυαλό. Ώσπου ήρθε η στιγμή της πλήρωσης, εκείνη η στιγμή της επανάστασης όπου ο εργάτης που τρέχει να καταλάβει το κοινοβούλιο ξέρει γιατί το κάνει και τι θέλει να κάνει μετά (για όσους δεν είναι κομμουνιστές και δεν μπορούν να το νιώσουν, φανταστείτε κάτι άλλο: τον εαυτό σας να τρέχει προς τη δουλειά σας γνωρίζοντας τι ακριβώς θα κάνετε στο αφεντικό σας και γιατί!). Ήταν οι πρώτες νότες του Dirty Boots των Sonic Youth, που όσο και να το ακούσω σπίτι μου ή στο Mp3 μου στο δρόμο, δεν πρόκειται να το απολαύσω τόσο όσο εκείνη την βραδιά που όλη η Πύλη δονείτο με τις κιθάρες των Moore και Ranaldo και το μπάσο της Kim (αχ!). Μπορεί να έγινα και λίγο ρεζίλι έτσι όπως χτυπιόμουν και κόντευα να βγάλω αφρούς από το στόμα αλλά ήταν πολύ ωραία. Το θυμάμαι ακόμα, έτσι; Κάτι λέει κι αυτό. Άντε γεια τώρα. Θα το ακούσω πάλι σπίτι. Ας είναι.

Letter from Home

from: giagiaroula@e-kapi.gr

to: eggonosgiagiasroulas@bham.ac.uk

subject: gramma apo tin patrida

Αγαπημένο μου παιδί,

το ότι σου γράφω αυτές τις λίγες γραμμές με τα νέα μου το οφείλεις στο κύριο Μανώλη που με βοήθησε να καταλάβω το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή όπως το αποκαλείται εσείς τα νέα παδιά, e-mail. Ο κύριος Μανώλης είναι ο γείτονας μου και με βοήθησε επίσης να συνδεθώ στο facebook και στο twitter. Θα μου πεις παιδάκι μου, τι δουλειά έχω εγώ 80 χρονών γυναίκα με αυτά τα κοινωνικά δίκτυα των νέων. Αλλά η μοναξιά και τα γηρατειά, γιε μου, είναι μεγάλη κατάρα και κάπως πρέπει να την βγάλουμε και μεις οι γριούλες. Ο πατέρας σου μου έφτιαξε τον παλιό υπολογιστή του παππού σου - ο θεός να τον συγχωρέσει - και κάθομαι καμιά φορά να κάνω chat με τις φίλες μου (τη Βούλα του Θανάση, την Ελένη που μένει απο κάτω) και να πούμε τα νέα μας. Ελπίζω να με κάνεις φίλη, θα με βρεις με το όνομα Giagia Roula.

Αυτά για εμένα και την νέα τεχνολογία. Άλλο τίποτα δεν σκαμπάζω, ευτυχώς που υπάρχει και ο Μανώλης και με βοηθάει λίγο μ'αυτά τα καταραμένα τα windows. Τώρα είπε ότι θα μου βάλει linux στον υπολογιστή γιατί είναι καλύτερα και δωρεάν! Γιατί με τη σύνταξη που παίρνω παιδάκι μου δεν έχω περιθώριο για πολυτέλειες, πόσο μάλλον τώρα που όλα ακριβαίνουν.

Όσον αφορά τα νέα από Ελλάδα (αλήθεια, σου έχει λείψει καθόλου η Αθήνα μας;) άστα να πάνε. Όλα μαύρα και άραχνα.Φτώχεια παντού. Άθρωποι να ρημάζουν τα σκουπίδια στις γειτονιές, μετανάστες στην ίδια τους τη χώρα. Έλληνες, ξένοι να πεθαίνουν στην γειτονιά τους για ένα κομμάτι ψωμί, φοιτήτες να χαροπαλεύουν στα νοσοκομεία με ανοιγμένα κεφάλια, φασίστες να κυνηγάνε ανθρώπους στην Αθηνάς. Έτσι την κατάντησαν την Αθήνα μας όλοι αυτοί που δήθεν νοιάζονται για το καλό της. Μαύρο πέπλο έχει σκεπάσει αγόρι μου τη χώρα μας. Βγαίνει ο τρισκατάρατος Σαββόπουλος και λέει ότι πρέπει να στείλουμε τους μετανάστες και τους τοξικομανείς στα ξερονήσια και ο πατέρας σου συμφωνεί αλλά ξεχνάει ότι ο παππούς σου πέρασε τη μισή ζωή του στην εξορία και τις φυλακές γιατί πολέμησε ντόπιους και ξένους καταχτητές. Ξεχνάει το ξύλο που έφαγε στο πολυτεχνείο όταν ήταν φοιτητής, ξεχνάει ότι ο θείος του πέθανε μονάχος του στην Γερμανία και ότι το παιδί του ζει στην Αγγλία.

Εδώ παιδί μου έχουν ξεχάσει όλοι ποιοι είναι και από που έρχονται. Στα γράφω όλα αυτά αγόρι μου γιατί εσύ μόνο έχεις το μέλλον στα χέρια σου. Εγώ, ογδόντα χρονών γυναίκα, δεν αντέχω πια να ανεβαίνω στις πορείες όσο κι αν το θέλω -καμιά φορά μονάχα παίρνω τη Βούλα και την Ελένη και πηγαίνουμε σε καμιά συνέλευση αυτών των 'δεν πληρώνω' γιατί εμείς και να θέλαμε δεν μπορούμε να πληρώσουμε οπότε τα παιδιά εκεί μας φέρονται πολύ καλά. Νομίζουν ότι είμαστε τίποτα γιαγιούλες που δεν καταλαβαίνουμε και πολλά. Τέλος πάντων, έχουμε σταματήσει να πληρώνουμε εισητήριο στο λεωφορείο και τσακωνόμαστε με τους ελεγκτές. Αυτή είναι η τελευταία πράξη αντίστασης της γιαγιάς σου.

Θα έμαθες βέβαια ακόμα και στα ξένα ότι πέθαναν πρόσφατα ο Νίκος Παπάζογλου και ο Θανάσης Βέγγος. Αχ, αγόρι μου, δεν μπορείς να καταλάβεις τι κλάμα έριξα η άμοιρη! Τι λύπη θα ένιωθε άραγε ο παππούς σου αν ζούσε! Θυμάσαι πόσο αγαπούσε τις ταινίες του Βέγγου, όταν σε έπαιρνε αγκαλιά και καθόσασταν τα δυό σας μπροστά από την τηλεόραση να δείτε τον ΘΒ ή το Τι έκανες στον πόλεμο θανάση και αντί να γελάει ο παππούς σου έκλαιγε και το ρώταγες 'παππούλη μου γιατί κλαις;' και σου απαντούσε ' δεν κλαίω δημήτρη μου, δακρύζω απ'τα γέλια'. Να σκεφτότανε άραγε όλα αυτά τα χρόνια στις εξορίες και τις φυλακές, στην παρανομία και το κυνηγητό, και τους αγώνες μας που δεν είδαν αποτέλεσμα; Να έβλεπε τον εαυτό του και τους συντρόφους στο πρόσωπο του Θανάση αιώνια αγωνιζόμενου και σχεδόν πάντα χαμένου όλα αυτά τα χρόνια, ώσπου σαν σύγχρονος βαρκάρης-αντάρτης πήρε το όπλο του ξανά και εκτέλεσε εν ψυχρώ τον κυνηγό; Αχ, σε κουράζω τώρα με τις σκέψεις μου και σαν να βλέπω μπροστά μου τον παππού σου να μου λέει 'Τι τα σκαλίζεις τώρα αυτά μωρή Ρούλα; Άστο παιδί να βρει το δρόμο του, πάμε εμείς ότι κάναμε κάναμε'. Πάει και ο Βέγγος και μόνο με την ιδέα ότι θα τον δω πάλι στην οθόνη να τρέχει και να μη φτάνει, να τρώει τα μούτρα του, νομίζω ότι θα πλαντάξω στο κλάμα, μα τις προάλλες που έκανα ζάπινγκ να σου στην ΕΤ3 ο Τρελός και παλαβός Βέγγος κι αντί να κλαίω έπιασα τον εαυτό μου να γελάει -ναι, να γελάω με την καρδιά μου! Πανάθεμα σε, Θανάση, είπα από μέσα μου, τα κατάφερες. Όσο και να σ'αγαπάμε, και στο θάνατο σου γελάμε. Συχώρεσε με παναγία μου.

Αμ, ο Νίκος ο Παπάζογλου, 63 χρονών μόνο πέθανε το παλικάρι! Εγώ παιδί μου να πω την αμαρτία μου δεν άκουγα τα τραγούδια του εκτός από τα πολύ γνωστά που παίζουν και στα μπουζουκομάγαζα που λες και συ, αλλά τον θυμάμαι δυό μέτρα παλικάρι με το τζιν πουκάμισο και εκείνο το κόκκινο φουλάρι πάντα κι ένα χαμόγελο στα χείλη του που σ'εκανε να θες να τον φιλήσεις και να τον πάρεις σπίτι σου να τον φιλέψεις λίγο πορτοκαλάκι και λίγο νερό. Σε θυμάμαι μικρό μου που έτρεχες να τον δεις στο θέατρο πέτρας μια μέρα πριν δώσεις εξετάσεις και φώναζε η μάνα σου ν'ανοίξεις κανά βιβλίο αντί να τρέχεις στις συναυλίες. Μα και που έβγαλες το πανεπιστήμιο τι κατάλαβες. Να, ο Μιχαλάκης της κυρα-Χαρίκλειας ο εγγονός, φυσικός είναι με μεταπτυχιακό στο πολυτεχνείο και δουλεύει εδώ στο σουβλατζίδικο με το μηχανάκι του. Περιμένει το παιδί να διοριστεί στο σχολείο αλλά που!

Σε κούρασα αγόρι μου αλλά μόνη μου εδώ και μου λείπεις πολύ. Σε ποιον να φτιάξω τώρα πια την σπανακόπιτα μου, να μου δώσει ένα φιλί και να μου πει 'γιαγιά, ζωγράφισες πάλι! η καλύτερα πίτα του κόσμου!'. Άραγε τρως καλά εκεί πάνω; Έχεις καμιά καλή κοπέλα εκεί στην Αγγλία να σου φτιάξει κανά φαΐ της προκοπής; Άραγε σου φέρονται καλά οι άγγλοι εκεί που βρίσκεσαι ή είναι τα ίδια σκατά (συγχώρα με μικρέ μου!) με τους δικούς μας εδώ; Θυμάμαι τον παππού σου όταν του πιπίλιζαν τ'αυτιά να φύγει στη γερμανία 'Ρούλα, τα αφεντικά είναι ίδια και στην ελλάδα και στη γερμανία. Εγώ θα πεθάνω όρθιος στον τόπο μου πολεμώντας τα'. Αχ και να' ξερε τι μας περιμένει! Θα ξέθαβε το όπλο του και θα τράβαγε για την πίνδο.

Αυτά είναι τα νέα μου από την αθήνα. Μην με ξεσυνερίζεσαι μωρό μου γριά είμαι, με το ένα πόδι στον τάφο, όλα τα βλέπω μαύρα. Αλλά δεν παραιτούμαι. Έχω πίστη στα εγγόνια μας. Εσείς θα αλλάξετε τον κόσμο και ας είναι αδύνατο. Να' σαι καλά και να μου γράφεις.

~Γιαγιά Ρούλα~

Scottish Pride!

Όταν ήμουνα μικρότερος έγραφα περισσότερο και άκουγα περίεργη μουσική. Αλλά τα γραπτά μου ήταν παιδιάστικα και η μουσική μου ενοχλούσε τον πατέρα μου που επέστρεφε από το εργοστάσιο και ήθελε να κοιμηθεί το μεσημέρι. Τώρα που μεγάλωσα και άρχισα να εκτιμώ την κούραση του εργαζόμενου πατέρα μου και της μητέρας μου (και οι δύο πια συνταξιούχοι) ακούω Πάριο. Όμως δεν έχω ξεχάσει τις στιγμές που πέρασα μέσα στις σελίδες του Ποπ+Ροκ για να βρω κανένα νέο συγκρότημα ν'ακούσω και τις ατέλειωτες ώρες στα λιγοστά δισκοπωλεία της λατρευτής μου Αθήνας ψάχνωντας αυτούς τους 'περίεργους' και σπάνιους δίσκους! Για σήμερα σας έχω μερικά σκοτσέζικα διαμαντάκια από την δεκαετία του 1990 και δώθε που με τεράστια περηφάνια ανακάλυψα χωρίς ίντερνετ... Ας τα πούμε τα αγαπημένα μου συγκροτήματα από την Σκοτία!

[5] Belle & Sebastian! Πω πω, τους θυμάστε αυτούς; Ναι; Ε, υπάρχουν ακόμα! Βέβαια η Isobel Campbell τους παράτησε και εθεάθει να ηχογραφεί δίσκους και να δίνει συναυλίες με τον Mark Lanegan. Όμως θυμάμαι σαν να'ναι σήμερα όταν πρωτοέβαλα το Fold Your Hands Child, You Walk Like A Peasant στο cd player μου και συνηδητοποίησα ότι υπάρχει και τέτοια μουσική και μάλιστα από την Γλασκόβη! Τόσο γλυκιά και αιθέρια ήταν η pop τους που κάποια στιγμή τα αυτιά σου κόλλαγαν! Το The Boy with the Arab Strap ήταν το καλά κρυμμένο διαμαντάκι που είχε ανακαλύψει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλη η εναλλακτική σκηνή της Αθήνας! Συχνάζαμε στα κλαμπάκια πίσω από το Χίλτον ή στο θησείο και ακούγαμε τους Β&Β και ότι χαριτωμένο τους έμοιαζε ή τους αντέγραφε! Έχω μάλιστα κρατήσει και το πρώτο (sugar) pop φάνζιν της Αθήνας, το Carousel! Αχ, τι ρομαντικές εποχές! Οι γυναίκες ντυνόντουσαν σαν την Χάιντι και οι άντρες σαν λονδρέζες λούγκρες και συμπεριφερόμασταν όλοι σαν παιδάκια... Μεγαλώσαμε έκτοτε και σταματήσαμε να τους ακούμε. Αν νιώθετε ακόμα παιδάκι και γουστάρετε τον Γιάννη τον Σλόου, σταματήστε το διάβασμα εδώ και ακούστε τους.

[4] Urusei Yatsura! Αυτούς μάλλον δεν τους θυμάστε. Ή καλύτερα δεν τους έχετε ακούσει ποτέ, σωστά; Αν όχι, τότε είστε φίλοι μου και σας έχω πρήξει τ'αυτιά! Στο wikipedia γράφει 'Urusei Yatsura were a Glaswegian Alternative rock, Indie rock rock indie band.' και αναφέρει τους δίσκους τους. Η διάλυση τους το 2001 δεν λύπησε σχεδόν κανέναν. Και όμως αυτοί οι τρελά χαρούμενοι σκοτσέζοι άφησαν το στίγμα τους στην indie pop σκηνή με ανεξίτηλο μελάνι. Πήραν το όνομα τους από γιαπωνέζικο μάνγκα και το αποτύπωσαν ξεκάθαρα στη μουσική και τους στίχους τους. Τόση ενέργεια και τόση εκρηκτικότητα, γέλιο, χαρά! Είναι η τέλεια μουσική γέφυρα ανάμεσα στα παιδικά νανουρίσματα και τη ροκ! Βάλτε την 10χρονη κόρη σας να ακούσει και θα σκίσει τις αφίσες του Σάκη, αναγκάστε την έγκυο γυναίκα σας να ακούει κάθε μέρα και ο νεογέννητος γιος σας θα σας ρωτάει αν βγήκε ο νέος δίσκος των Sonic Youth! Ακούστε, χορέψτε, χτυπηθείτε, θυμηθείτε τα νειάτα σας, νιώστε έφηβος ξανά! Ωχ θέ μου τι μπαντάρα!!!

[3] Prolapse! Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα είναι αυτοί εδώ οι ακόμα πιο τρελοί και από τους προηγούμενους μουσικοί. Δεν είναι από τη Σκοτία αφού έφτιαξαν το γκρουπ στο Λέστερ της Αγγλίας αλλά αν καταλάβετε λέξη από τον σκοτσέζικο 'εμετό' που εξαπολύει ο τραγουδιστής Mick Derrick σε οποιοδήποτε από τα τραγούδια ελάτε να με βρείτε να σας κεράσω τσίπουρο! Δημιουργήθηκαν για να 'είναι η πιο καταθλιπτική μπάντα που υπήρξε ποτέ' αλλά δεν τα κατάφεραν. Έγιναν καλτ στην περιοχή τους για τα σκετσάκια μεταξύ του κάφρου Μικ και της γλυκιάς συντραγουδίστριας του Linda Steelyard (που τα 'είχαν' για κάποιο διάστημα) και έτσι άρχισαν κάτι σαν καριέρα που ούτε οι Yatsura δεν θα ζήλευαν! Αφού περιπλανήθηκαν μερικά χρόνια στην Αγγλία για συναυλίες και έβγαλαν τέσσερις μοναδικούς δίσκους (απλά ακούστε το Ghosts of dead aeroplanes) διαλύθηκαν για να ακολουθήσουν δρόμους διαφορετικούς. Ακούστε τους προσεκτικά - ίσως τότε σταματήσετε να χτυπιέστε με τους Nirvana. Μην το παρακάνετε όμως, εκτός του ότι είναι κολλητικοί έχουν μισοκαταφέρει και το σκοπό τους να είναι καταθλιπτικοί.


[2] Mogwai! Μα καλά, μετά από τόσα διθυραμβικά κείμενα σε αυτό εδώ το μπλογκ, μετά από επτά δίσκους και μυριάδες ep, περιοδείες σε αμερική, ευρώπη και ασία, τολμάς να τους θέτεις δεύτερους στην πατρίδα τους;! 


[1] Arab Strap! Όταν ξεκίνησα να ακούω μουσική αναρωτιόμουν γιατί να μην μπορούνε οι στίχοι των τραγουδιών να είναι ειλικρινείς. Η σκέψη μου αυτή πήγαζε από τα ελληνικά σκυλοτράγουδα που με τα σεξουαλικά υπονοούμενα τους και την καψούρικη οργή τους αδυνατούσαν να απαντήσουν στις εφηβικές μου αναζητήσεις. Ύστερα ήρθε ο Bukowski με τις Ιστορίες ενός Πορνόγερου και με έβαλε στη θέση μου. Αλλά ακόμα υπήρχε ένα κενό που δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα σαχλοτράγουδα για τους ιδανικούς έρωτες και τον τεράστιο πόνο του χωρισμού, για τους φίλους που υποφέρουν μαζί σου και τις τέλειες σχέσεις! Ώσπου ανακάλυψα τους Mogwai... Κάπου λοιπόν στην ιστοσελίδα των σκοτσέζων ποστροκάδων μπορούσες να βρεις τον σύνδεσμο για την σελίδα των φίλων τους Arab Strap με το εξής σχόλιο (υπάρχει ακόμα το σχόλιο στο www.mogwai.co.uk αλλά όχι η σελίδα): Falkirk tinks Arab Strap. Cheer yourself up by reading their lyrics. Αδύνατον να ξεκολλήσω. Η μουσική τους φυσικά είναι το ίδιο καταθλιπτική και οργισμένη όπως οι στίχοι τους. Όπως η ίδια η ζωή. Στα δεκαπέντε άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει έχουν καταφέρει να στριμώξουν τα συναισθήματα του ανθρώπου χωρίς εξευγενισμούς και ψέματα. Αποτυπώνουν στη μουσική τους και τους στίχους τους τις ιστορίες της δικής τους ζωής αλλά συνάμα τα περιστατικά και πολλών άλλων με μια ωμότητα και απλότητα που θα τρόμαζε και τον ίδιο τον Bukowski. Όταν το 2005 πλήρωσα £8 για να τους ακούσω στο μπαρ του Carling Academy Birmingham περίμενα να είναι sold out, κόσμο να σφάζεται έξω από το μπαρ και άλλα τέτοια τρελά. Αντ' αυτού, καμιά εκατοστή φανατικοί, πιωμένοι φυσικά, τραγουδούσαμε, ουρλιάζαμε, βρίζαμε για μιάμιση ώρα σε μια από τις τελευταίες τους συναυλίες. Ο Aidan μας αποχαιρέτησε με ένα fuck you birmingham! και ιδρωμένοι φύγαμε για να συνεχίσουμε να πίνουμε κάπου αλλού. 
Τώρα να σας πω ότι είναι ένα από τα πιο όμορφα συγκροτήματα που έχω ακούσει θα αναιρεί όλα τα παραπάνω. Θα έλεγα ότι είναι από τα πιο άσχημα που έχω δει ποτέ μου. Όσο άσχημος είναι ο κόσμος που ζούμε ή οι σχέσεις των ανθρώπων.

Χαρτί τυπώμενο, διαβασμένο

Στην αγορά κυκλόφορουν τα νέα ηλεκτρονικά βιβλία, που στην πραγματικότητα δεν είναι βιβλία αλλά το μέσο ανάγνωσης βιβλίων. Το βιβλίο το ίδιο προσφέρεται ιντερνετικά σε μορφή ηλεκτρονική σαν το αρχείο (file) που χρησιμοποιούμε τόσο συχνά πλέον στον υπολογιστή μας. Με την κατάλληλη φυσικά σύνδεση ίντερνετ μπορείς να 'κατεβάσεις' (download) όποιο αρχείο-βιβλίο επιθυμείς να διαβάσεις, αν και εφόσον παρέχεται από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο, και να το διαβάσεις στην οθόνη του ειδικά κατασκευασμένου μέσου (ώστε να μην κουράζονται και τα ματάκια σου...). Η ευκολία της νέας μεθόδου έγκειται λοιπόν στο γεγονός ότι, πρώτον, μπορείς να αποθηκεύσεις σε ένα μηχάνημα μικρότερο του βιβλίου μερικές εκατοντάδες αρχεία-βιβλία και, δεύτερον, μπορείς να επιλέξεις ποιο θα διαβάσεις όπου και όποτε θες με το πάτημα ενός κουμπιού (ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο). 

Πριν μερικές μέρες έκλεισε το δισκοβιβλιοπωλείο Metropolis στον Πειραιά για προφανείς λόγους. Πέρα από το γεγονός ότι είχε καταντήσει φάντασμα του ίδιου του εαυτού με ποικιλία που δεν ανταγωνίζονταν ούτε την λαϊκή αγορά του Χατζηκυριάκειου, η αγορά μουσικής σε φυσικό μέσο (cd, βινύλιο) έχει πέσει στο ελάχιστο. Η αγορά βιβλίου ανέκαθεν είχε περισσότερα και διαφορετικά προβλήματα. Το πιο σημαντικό ήταν και είναι το ερώτημα γιατί να κάτσεις 1-2 ώρες να διαβάσεις ένα βιβλίο, ενώ μπορείς να ακούσεις μουσική, να πας για καφέ, να δεις τηλεόραση και ούτω καθεξής. Έλα μου ντε! Αφού ούτε οι μαθητές των σχολείων της χώρας δεν έχουν ένα βιβλίο να ξεφυλλίσουν για τα μαθήματα τους, γιατί να χάσω την ώρα μου εγώ με ένα πάκο τυπωμένα κωλόχαρτα που βγήκαν από το άρρωστο μυαλό κάποιου αργόσχολου; 

Οι μαθητές λοιπόν όλων των βαθμίδων αντί για χαρτί πήραν dvd. Τους επιβλήθηκε η τεχνολογική πρόοδος της αγοράς, που ακόμα και για το κοινό αποτελεί επιλογή, χωρίς να ρωτηθουν αυτοί ή οι γονείς τους. Για να διαβάσεις ένα βιβλίο, λογοτεχνικό ή επιστημονικό, χρειάζεσαι τα μάτια σου, το μυαλό σου σε ένα επιτρεπτό επίπεδο λειτουργίας, μολύβι ή στιλό και κανένα λευκό χαρτί (ή τετράδιο) για τις σημειώσεις σου. Τα βιβλία παρέχονταν δωρεάν στα σχολεία. Μάτια και μυαλό έχουν (ακόμα) τα περισσότερα παιδιά (και αν ακόμα ένα από τα δύο δεν λειτουργεί φυσιολογικά υπάρχουν λύσεις!). Τετράδιο και μολύβι μπορείς να αγοράσεις σχετικά φθηνά. 

Για να 'διαβάσεις' (από) ένα dvd πρέπει να έχεις φυσικά μάτια και μυαλό, ένα μηχάνημα που να 'διαβάζει' σε πρώτο επίπεδο τον δίσκο (συνήθως λέγεται ηλεκτρονικός υπολογιστής και στοιχίζει μερικές εκατοντάδες ευρώ), ένα λειτουργικό σύστημα για το μηχάνημα (από μηδέν έως κανά δυο εκατοντάδες ευρώ), ίσως κάποιο πρόγραμμα (software) γραφείου (office) για να γράφεις και - αν δεν θές το παιδί σου να μεγαλώσει με πληκτρολόγιο - χαρτί και μολύβι. Ακολούθως βεβαίως θα χρειαστείς και μία σύνδεση ίντερνετ για να είσαι μέσα στα πράγματα και να μην σε κοροϊδεύουν οι φίλοι σου.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά, θα μου πείτε. Για κάτι βιβλία που διάβασα το καλοκαίρι ξεκίνησα να γράφω. Ίσως να μ' έπιασε κάποια νοσταλγία και να θυμήθηκα την πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς που έπαιρνα τα ολοκαίνουρια βιβλία μου, τα ξεφύλλιζα ένα ένα, έγραφα το όνομα μου και την τάξη μου σε όλα και ενθουσιαζόμουν με τη νέα σχολική χρονιά που μόλις ξεκινούσε. Ίσως πάλι να είμαι πολύ πολύ θυμωμένος με αυτούς που στερούν από τους σημερινούς μαθητές αυτή τη χαρά, την προσμονή της γνώσης, το μυστήριο του καινούριου που είναι η μάθηση και τελικά την ευχαρίστηση του να κάθεσαι απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο στο μπαλκόνι σου, τον καναπέ, το παγκάκι, το λεωφορείο, το τρένο, με μουσική υπόκρουση ή χωρίς, να παίρνεις στα χέρια σου ένα βιβλίο φτιαγμένο από χαρτί, να το μυρίζεις, να το νιώθεις στα χέρια σου να σπαρταράει έτοιμο να σε καταπιεί μέσα από τις χάρτινες σελίδες του και να σε μεταφέρει στον κόσμο που δημιούργησε κάποιος άλλος ή ακόμα και στον δικό σου κόσμο με τη ματιά κάποιου που δεν γνωρίζεις καν.
Θα'ρθει κάποια μέρα που θα καθόμαστε να διαβάσουμε τα βιβλία μας (σχολικά, λογοτεχνικά κ.ά.) γύρω από τη φωτιά που για προσάναμμα της θα έχουμε χρησιμοποιήσει τα άχρηστα χαρτιά των νόμων και των εγκυκλίων που εκδίδουν τα υπουργεία για να μας αφαιρέσουν ότι μας ευχαριστεί. Αχ, άρχισα ήδη να νιώθω λίγο από τη ζεστασιά της.

26 αυγούστου 2011 ''αθήνα''

Σήκωσα το κεφάλι και ξύπνησα...

Το ζεστό αεράκι που έφερνε ο ανεμιστήρας μου ζητούσε να ανοίξω τα μάτια.

Το δέρμα φούσκωσε, τα αυτιά τεντώθηκαν και οι τρίχες άρχισαν να ανθίζουν πάλι, σα να μην είχα κοιμηθεί καθόλου.

Ο καναπές είναι γεμάτος τρίμματα καπνού, δύο ούζα τελειωμένα. Στο ένα χέρι ένα τσιγάρο, είναι ήδη αναμμένο, και το άλλο ψάχνει τον Μπουκόφσκι.

Μου έκανε καλή παρέα ο γέρος. Ίσως τα πάθη του με κάνανε να νιώθω ανώτερος,,, ίσως να τον συμπονώ,,,ίσως οι ιστορίες του να'ναι τόσο αληθινές που θέλω να του κάνω παρέα στην τελευταία σταγόνα του μπουκαλιού,,,ίσως να τον ζηλεύω,,,

Πάντα ασυνεπής στη ζωή και πάντα συνεπής στο αλκοόλ, στον έρωτα και στα σκυλίσια γαμήσια του,,,

Η Αθήνα τέλη Αυγούστου...αρχίζει και βρίσκει σιγά τους ρυθμούς της,,,,

ο συναγερμός που άφησε να βαράει ένας μαλάκας,,,

οι τρέντηδες που πηδιούνται με το αμάξι τους κάθε βράδυ (με τα καινούρια σαμπγουφερ να τραγουδάνε τη ύστατη στιγμή που ο κυρ Βαγγέλης θα τρομάξει από τον θόρυβο και με το άσπρο του βρακί θα σηκωθεί να πιεί ένα ποτήρι κρύο νερό),,,,

τα κοριτσάκια που θέλουν να πιάσουν ουρανό φορώντας τα ψηλοτάκουνά τους,,,

οι Δελτάδες που πίνουν τον καφέ τους στο διπλανό τυροπιτάδικο,,,

οι Πακιστανοί στα τζάμια μας,,

οι άστεγοι να ζητούν βοήθεια περνώντας από βαγόνι σε βαγόνι,,,

εσύ που είσαι εκεί,,,

κι εγώ,,, ακόμα εδώ...

Η Αθήνα είναι σκληρή πόλη για να ζεις,,,

έχει τους δικούς της κανόνες και τους δικούς της ρυθμούς.

Δεν συμμορφώνεσαι;

Αν δεν μπορέσεις να φύγεις, θα σου κρατάνε παρέα κάθε βράδυ οι ειδήσεις των 9.

Η ώρα είναι 2.30 τα ξημερώματα και προσπαθώ να ακούσω εμένα, μήπως και μου πω κάτι καινούριο,,,πάλι τα ίδια σκατά θα μου αραδιάσω.

το ούζο ξανατελειώνει και μαζί του οι τελευταίες όμορφες σκέψεις μου...

καληνύχτα,,,