Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2019

#TsipourkiBestOf2019 _ ANIMA by Thom Yorke

Εντάξει συμφωνούμε όλοι εκτός επό ελάχιστες εξαιρέσεις ότι η μουσική των Radiohead είναι ότι καλύτερο έχει μπει στα αυτιά μας στη ζωή μας αλλά τι κάνουν τα μέλη της μπάντας ως μονάδες; Μπορεί η μουσική ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Thom να γράψει μουσική που να πλησιάζει την έκσταση που δημιουργούν τα τραγούδια των Radiohead; Μέχρι στιγμής όχι αλλά ο δρόμος που διάλεξε ο τραγουδιστής τους δεν είναι ούτε παρόμοιος ούτε φυσικά εύκολος. Το ANIMA έρχεται 11 χρόνια μετά το The Eraser και φαίνεται ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά στον τρόπο που ο Yorke αντιλαμβάνεται την μουσική. Ακόμα δουλεύει παρέα με τον παραγωγό Nigel Godrich στα παλιά μηχανήματα που χρησιμοποιούσαν και παλιότερα για να παράξουν αυτό τον χαρακτηριστικό, στρεβλωτικό, δυσλειτουργικό ήχο που συνοδεύει τέλεια τους σκοτεινούς στίχους και την παρανοϊκή φωνή του Thom. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο η παγκόσμια κοινότητα μουσικής χρωστάει στον τραγουδιστή των Radiohead αυτό είναι οι στίχοι του -πολύ απλά αν δεν υπήρχαν δεν θα υπήρχαμε και εμείς ως τρελαμένοι οπαδοί τους. Δεν θα υπήρχε καν η μουσική όπως την ξέρουμε σήμερα. Στον τρίτο του προσωπικό δίσκο αυτό δεν αλλάζει και παρότι ο Greenwood έχει γράψει απίστευτη μουσική και εκτός του συγκροτήματος, οι στίχοι του Yorke για τον δυστοπικό κόσμο που ζούμε (που εν έτει 2019 ο κόσμος επιβεβαιώνει τον Thom και όχι το αντίθετο), για την
παράνοια του καπιταλισμού και την καταστροφή του πλανήτη είναι έργα τέχνης από μόνα τους. Έτσι η μουσική που διάλεξε να γράψει εκτός της μπάντας είναι αυτό το είδος ηλεκτρονικής μουσικής που εκφράζει καλύτερα την ιδέα του για το μέλλον και το παρόν. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία αναφορά σε έρωτα ή κάτι πολύ προσωπικό σε ολόκληρη την προσωπική του δισκογραφία παρά μόνο λόγια για το δυστοπικό παρόν -πλέον- και την ανάγκη να επικεντρωθούμε στον άνθρωπο, ένας ιδιότυπος ανθρωπισμός που δίνει ελπίδα μέσα σε αυτή την μουσική και στιχουργική σκοτεινιά. 


Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2019

#TsipourakiBestOf2019 _ A Universe that roasts blossoms for a horse by Širom

Πολλή ανατολή φέτος. Πάρα πολλή. Και αν ο Korwar έχει ρίζες από την Ινδία και ο Shalabi από την Αίγυπτο οι Širom είναι από μια άλλου είδους ανατολή. Είναι το σταυροδρόμι της δύσης με την ανατολή, βορρά και νότου. Δεν είναι ούτε στα Βαλκάνια ούτε στην κεντρική Ευρώπη. Έτσι και η μουσική της μπάντας μένει μετέωρη ανάμεσα σε πολλούς κόσμους. Χρωστά όμως περισσότερα στην μουσική ιστορία της ανατολής, όχι κάποιας μακρινής σε μας αλλά μάλλον πολύ κοντινής, κοινής θα έλεγα, κληρονομιάς της Οθωμανικής περιόδου. Ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο μου φέρνει στο νου η μουσική τους. Οι τρεις μουσικοί μοιάζουν με υφαντουργούς που υφαίνουν ρυάκια χαράς (maestro kneading streams of joy) ή απλά πολύπλοκους ήχους και ηχοτόπια. Μεταξύ τους παίζουν περίπου 35 όργανα από βιολί μέχρι μπεντίρ μέχρι μπουκάλια και κατσαρόλες. Το A universe... όπως και το αγαπημένο I can be a clay snapper έχει ευφάνταστους τίτλους (low probability of hug!) και καθηλωτική μουσική που μπορεί να ακούγεται σαν νοσταλγική παλιότερων εποχών εντούτοις πηγάζει από πανκ αισθητική, κινείται σε αυτοσχέδια και τζαζ μονοπάτια, γυρίζει όλο τον κόσμο για να καταλήξει πάλι στο κέντρο της.

Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2019

#TsipourakiBestOf2019 _ Triumph & Disaster by We lost the sea

Ο πρώτος ποστροκ δίσκος της λίστας μας είναι γεγονός! Αλλά η κριτική δεν είναι δική μας. Διαβάστε τι έγραψε ο Richard Allen στο acloserlisten.com.

[Οι we lost the sea θα παίξουν  στις 10/6/2020 στην Αθήνα και στις 11/6/2020 στην Θεσααλονική!]


The world is ending.  We all know it.  While writing this review, I learned that the American president had just allowed corporations to pollute water again.  After all, who needs clean water?  Who needs animals (save for those that taste good)?  Who needs humans?

The album is apocalyptic, taking the form of a fairy tale.  A mother and her son are living out their final day on Earth.  Sydney’s We Lost the Sea scores their tale with alternating passages of aggression and sorrow.  Their last album, Departure Songs, used history as its starting point; Triumph & Disaster visits the near-future.  The shock is that it no longer sounds like science fiction.  The science is real, even as our politicians deny it.  Meanwhile, the earth is ravaged by hurricanes, wildfires, and the worst threat of all ~ us.

This album won me over with just one song, but what a song, alone worth the cost of admission.  “Towers” is a quarter-hour behemoth, a statement of confidence by the band, who go all out like the musicians of the RMS Titanic, playing while the icecaps melt, a reversal of plot.  The track is filled with the peaks and valleys post-rock fans adore, culminating in a piano breakdown that sets the stage for a savage attack: the drummer and four guitarists giving all they have, playing while the planet burns.

Many bands claim the word “apocalyptic” but fall short of the word “epic.”  We Lost The Sea rises to the occasion.  Track titles “Tower” and “A Beautiful Collapse” will remind readers of 9/11, a smaller desolation than the end of the world, but a significant marker; global readers may recall the Tower of Babel and the book of Revelation.  The band is already six strong, but on two tracks they add trumpet, another link to that apocalyptic book.  In Joshua, the priests blow the trumpets, and “the walls come a-tumblin’ down.”  In Revelation, there are seven seals and seven trumpets.  In the Quran, the trumpet is blown by Israfil, the angel of music; and then the world ends.


Remember you are dust, and to dust you shall return.  “Dust” sounds like a lonely desert ravaged by nuclear fallout.  Mother and son reminisce, hold each other, say their goodbyes.  We Lost the Sea calls the album “a sad love letter to the collapse of the planet,” but it is also a farewell to love, and to every achievement we thought worthwhile, all downed by hubris.  In “Parting Ways,” the band rouses itself for a melodic tribute to all that has been and could have been.  The Doomsday Clock teeters at two minutes.  But wait ~ this is a fairy tale, correct?  This is science fiction?  There’s still time for us?

Before we reach the end, there’s time for another quarter-hour Ghidorah, the blistering “The Last Sun.”  Three minutes in, a deadly hum, followed by an elegy and a raging protest.  The band leaves it all on the table.  Every note that can be played is played.  Every hit the drum can take, it takes.  Just like the earth.  But there’s a breaking point.

The album saves its sucker punch for the finale.  The specialists speculate that we may only have two decades to turn things around, before collapse becomes inevitable.  But what if their estimates are just a little off?  “Are we really too late?” sings Louise Nutting in the only vocal track, a mother lamenting that all the efforts to make a difference were already doomed.  The statement leaves the listener jolted and drained, picturing a barren earth, cracked and orange.

This is the last album you will ever hear.  (Richard Allen)

Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2019

#TsipourakiBestOf2019 _ Slowthai - Nothing great about britain

I said there's nothing great about the place we live in
Nothing great about Britain (Nothing great about Britain)
Sip a cup of tea whilst we're spittin'
There's nothing great about Britain

Με αυτά τα λόγια ξεκινά ο slowthai το ντεμπούτο του στην δισκογραφία και μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία του είναι ακόμα πιο επίκαιρος από οποιονδήποτε άλλο έργο τέχνης το 2019. Στην πραγματικότητα το Nothing great about britain θα είναι επίκαιρο όσα χρόνια και αν περάσουν στην Βρετανία και αλλού όχι φυσικά γιατί είναι ο πιο πολιτικός δίσκος του 2019 αλλά περισσότερο γιατί είναι και αυτοβιογραφικός. Και το προσωπικό είναι βαθιά πολιτικό. Ο κόσμος που ζει στους στίχους και τα μπιτ του Ταϊρόν είναι αυτός που ζει και αναπνέει στους δρόμους των πόλεων της Βρετανίας, είναι οι φτωχοί, οι άστεγοι, αυτοί που στην Αγγλία χαρακτήριζουν ως fucking foreigners, pakis και white trash, είναι οι άνθρωποι που κάνουν ουρές στα jobcentre ή αυτοί που κυνηγάνε τα επιδόματα. Ακούγοντας τον στο μυαλό σου έρχεται αμέσως ο Κεν Λόουτς, έχει την ίδια ευχέρεια να κάνει το βαρετό προσωπικό ανώτερο πολιτικό. Ο Slowthai μιλά για την βασίλισσα και τους μπάτσους, πρωθυπουργούς και πολιτικούς, για την νυχτερινή ζωή και τα ναρκωτικά, για τα φιλαράκια του και την φυλακή. Στα διαλείμματα από τα μπιτ και το εμσιν τον ακούμε να μιλάει για τον πατέρα του και την μάνα του που τον μεγάλωσε μόνη της. Πότε είναι αμείλικτος με αυτούς και αυτά που τον ενοχλούν ποτέ τρυφερός όταν αφηγείται καταστάσεις από την ζωή του. Περιγράφει με μαεστρία την γενέτειρα του το Νορθάμπτον και τη ζωή του γύρω από αυτό αλλά είναι η δυναμική του που τον κάνει να μας περιλαμβάνει όλους, είτε είμαστε εκεί είτε εδώ, είτε βλέπουμε τα πράγματα με την δική του οπτική είτε όχι. Γιατί αυτό που τελικά κάνει τον δίσκο τόσο ξεχωριστό είναι το ποσό ευθύς και ειλικρινής είναι. 

Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2019

#TsipourakiBestOf2019: Dreams are not enough by Telefon Tel Aviv


Υπάρχουν μερικοί δίσκοι που τους μαθαίνεις από τις λίστες των καλύτερων στο τέλος της χρονιάς και σκέφτεσαι "πως μου ξέφυγε αυτή η δισκάρα;" υπάρχει και αυτή η διαρκής προσπάθεια να βρεις κάτι να ακούσεις, από κάπου να πιαστείς γιατί χωρίς μουσική δεν βγαίνει η μέρα, η βδομάδα, η ζωή. Και κάποια στιγμή θα σου δώσει κάποιος φίλος να ακούσεις κάτι (παλιά σε μορφή cd-r ή κασέτας τώρα πια σε λινκ) ή θα βρεις κάποιες προτάσεις στα σχόλια κάποιου ποστ σε κανένα γκρουπ που συμμετέχεις. Telefon Tel Aviv λέγονται και κάποιος σχολίασε ότι βγάλανε και αυτοί δίσκο φέτος, που να ξερες ότι ο ένας πέθανε πριν 10 χρόνια και από τότε έχουν να κυκλοφορήσουν κάτι, που να ήξερες ότι τα drum machine μπορούν να ακουστούν τόσο ωραία όσο στο standing at the bottom of the ocean; και το not seeing, που να ξερες ότι είχες καιρό να ακούσεις τέτοια ομορφιά σε ηλεκτρονικό δίσκο, κι ας άκουσες φέτος amon tobin, κι ας άκουσες thom yorke, dj shadow, και ας είδες και τον floating points, αν έχεις δίψα για μουσική κάθεσαι και ξεψαχνίζεις κάθε πηγή και θυμάσαι τότε που περίμενες να βγει το ποπ+ροκ, ή ακόμα καλύτερα τα τυπωμένα φανζίν που αγόραζες από το (και τότε) άβατο των Εξαρχείων, ναι από εκείνο το περίπτερο στην πλατεία, κι όσο το σκέφτομαι αυτός ο δίσκος είναι απίστευτος, ένας άνθρωπος μόνος του πως έγραψε αυτές τις κομματάρες, πως με έκανε να κολλήσω έτσι, θα τον βάλω στα καλύτερα της χρονιάς, θα γράψω κάτι στο τσιπουράκι, θα μιλήσω στους φίλους μου γι' αυτόν, θα τον μοιραστώ γιατί είναι κρίμα να μείνει χωρίς ακροατές, αχ να μπορούσα να σας βάζω να ακούτε μουσικές αντί να γράφω!


#TsipourkiBestOf2019 _ ANIMA by Thom Yorke

Εντάξει συμφωνούμε όλοι εκτός επό ελάχιστες εξαιρέσεις ότι η μουσική των Radiohead είναι ότι καλύτερο έχει μπει στα αυτιά μας στη ζωή μας αλλά τι κάνουν τα μέλη της μπάντας ως μονάδες; Μπορεί η μουσική ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Thom να γράψει μουσική που να πλησιάζει την έκσταση που δημιουργούν τα τραγούδια των Radiohead; Μέχρι στιγμής όχι αλλά ο δρόμος που διάλεξε ο τραγουδιστής τους δεν είναι ούτε παρόμοιος ούτε φυσικά εύκολος. Το ANIMA έρχεται 11 χρόνια μετά το The Eraser και φαίνεται ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά στον τρόπο που ο Yorke αντιλαμβάνεται την μουσική. Ακόμα δουλεύει παρέα με τον παραγωγό Nigel Godrich στα παλιά μηχανήματα που χρησιμοποιούσαν και παλιότερα για να παράξουν αυτό τον χαρακτηριστικό, στρεβλωτικό, δυσλειτουργικό ήχο που συνοδεύει τέλεια τους σκοτεινούς στίχους και την παρανοϊκή φωνή του Thom. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο η παγκόσμια κοινότητα μουσικής χρωστάει στον τραγουδιστή των Radiohead αυτό είναι οι στίχοι του -πολύ απλά αν δεν υπήρχαν δεν θα υπήρχαμε και εμείς ως τρελαμένοι οπαδοί τους. Δεν θα υπήρχε καν η μουσική όπως την ξέρουμε σήμερα. Στον τρίτο του προσωπικό δίσκο αυτό δεν αλλάζει και παρότι ο Greenwood έχει γράψει απίστευτη μουσική και εκτός του συγκροτήματος, οι στίχοι του Yorke για τον δυστοπικό κόσμο που ζούμε (που εν έτει 2019 ο κόσμος επιβεβαιώνει τον Thom και όχι το αντίθετο), για την
παράνοια του καπιταλισμού και την καταστροφή του πλανήτη είναι έργα τέχνης από μόνα τους. Έτσι η μουσική που διάλεξε να γράψει εκτός της μπάντας είναι αυτό το είδος ηλεκτρονικής μουσικής που εκφράζει καλύτερα την ιδέα του για το μέλλον και το παρόν. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία αναφορά σε έρωτα ή κάτι πολύ προσωπικό σε ολόκληρη την προσωπική του δισκογραφία παρά μόνο λόγια για το δυστοπικό παρόν -πλέον- και την ανάγκη να επικεντρωθούμε στον άνθρωπο, ένας ιδιότυπος ανθρωπισμός που δίνει ελπίδα μέσα σε αυτή την μουσική και στιχουργική σκοτεινιά. 


#TsipourakiBestOf2019 _ A Universe that roasts blossoms for a horse by Širom

Πολλή ανατολή φέτος. Πάρα πολλή. Και αν ο Korwar έχει ρίζες από την Ινδία και ο Shalabi από την Αίγυπτο οι Širom είναι από μια άλλου είδους ανατολή. Είναι το σταυροδρόμι της δύσης με την ανατολή, βορρά και νότου. Δεν είναι ούτε στα Βαλκάνια ούτε στην κεντρική Ευρώπη. Έτσι και η μουσική της μπάντας μένει μετέωρη ανάμεσα σε πολλούς κόσμους. Χρωστά όμως περισσότερα στην μουσική ιστορία της ανατολής, όχι κάποιας μακρινής σε μας αλλά μάλλον πολύ κοντινής, κοινής θα έλεγα, κληρονομιάς της Οθωμανικής περιόδου. Ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο μου φέρνει στο νου η μουσική τους. Οι τρεις μουσικοί μοιάζουν με υφαντουργούς που υφαίνουν ρυάκια χαράς (maestro kneading streams of joy) ή απλά πολύπλοκους ήχους και ηχοτόπια. Μεταξύ τους παίζουν περίπου 35 όργανα από βιολί μέχρι μπεντίρ μέχρι μπουκάλια και κατσαρόλες. Το A universe... όπως και το αγαπημένο I can be a clay snapper έχει ευφάνταστους τίτλους (low probability of hug!) και καθηλωτική μουσική που μπορεί να ακούγεται σαν νοσταλγική παλιότερων εποχών εντούτοις πηγάζει από πανκ αισθητική, κινείται σε αυτοσχέδια και τζαζ μονοπάτια, γυρίζει όλο τον κόσμο για να καταλήξει πάλι στο κέντρο της.

#TsipourakiBestOf2019 _ Triumph & Disaster by We lost the sea

Ο πρώτος ποστροκ δίσκος της λίστας μας είναι γεγονός! Αλλά η κριτική δεν είναι δική μας. Διαβάστε τι έγραψε ο Richard Allen στο acloserlisten.com.

[Οι we lost the sea θα παίξουν  στις 10/6/2020 στην Αθήνα και στις 11/6/2020 στην Θεσααλονική!]


The world is ending.  We all know it.  While writing this review, I learned that the American president had just allowed corporations to pollute water again.  After all, who needs clean water?  Who needs animals (save for those that taste good)?  Who needs humans?

The album is apocalyptic, taking the form of a fairy tale.  A mother and her son are living out their final day on Earth.  Sydney’s We Lost the Sea scores their tale with alternating passages of aggression and sorrow.  Their last album, Departure Songs, used history as its starting point; Triumph & Disaster visits the near-future.  The shock is that it no longer sounds like science fiction.  The science is real, even as our politicians deny it.  Meanwhile, the earth is ravaged by hurricanes, wildfires, and the worst threat of all ~ us.

This album won me over with just one song, but what a song, alone worth the cost of admission.  “Towers” is a quarter-hour behemoth, a statement of confidence by the band, who go all out like the musicians of the RMS Titanic, playing while the icecaps melt, a reversal of plot.  The track is filled with the peaks and valleys post-rock fans adore, culminating in a piano breakdown that sets the stage for a savage attack: the drummer and four guitarists giving all they have, playing while the planet burns.

Many bands claim the word “apocalyptic” but fall short of the word “epic.”  We Lost The Sea rises to the occasion.  Track titles “Tower” and “A Beautiful Collapse” will remind readers of 9/11, a smaller desolation than the end of the world, but a significant marker; global readers may recall the Tower of Babel and the book of Revelation.  The band is already six strong, but on two tracks they add trumpet, another link to that apocalyptic book.  In Joshua, the priests blow the trumpets, and “the walls come a-tumblin’ down.”  In Revelation, there are seven seals and seven trumpets.  In the Quran, the trumpet is blown by Israfil, the angel of music; and then the world ends.


Remember you are dust, and to dust you shall return.  “Dust” sounds like a lonely desert ravaged by nuclear fallout.  Mother and son reminisce, hold each other, say their goodbyes.  We Lost the Sea calls the album “a sad love letter to the collapse of the planet,” but it is also a farewell to love, and to every achievement we thought worthwhile, all downed by hubris.  In “Parting Ways,” the band rouses itself for a melodic tribute to all that has been and could have been.  The Doomsday Clock teeters at two minutes.  But wait ~ this is a fairy tale, correct?  This is science fiction?  There’s still time for us?

Before we reach the end, there’s time for another quarter-hour Ghidorah, the blistering “The Last Sun.”  Three minutes in, a deadly hum, followed by an elegy and a raging protest.  The band leaves it all on the table.  Every note that can be played is played.  Every hit the drum can take, it takes.  Just like the earth.  But there’s a breaking point.

The album saves its sucker punch for the finale.  The specialists speculate that we may only have two decades to turn things around, before collapse becomes inevitable.  But what if their estimates are just a little off?  “Are we really too late?” sings Louise Nutting in the only vocal track, a mother lamenting that all the efforts to make a difference were already doomed.  The statement leaves the listener jolted and drained, picturing a barren earth, cracked and orange.

This is the last album you will ever hear.  (Richard Allen)

#TsipourakiBestOf2019 _ Slowthai - Nothing great about britain

I said there's nothing great about the place we live in
Nothing great about Britain (Nothing great about Britain)
Sip a cup of tea whilst we're spittin'
There's nothing great about Britain

Με αυτά τα λόγια ξεκινά ο slowthai το ντεμπούτο του στην δισκογραφία και μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία του είναι ακόμα πιο επίκαιρος από οποιονδήποτε άλλο έργο τέχνης το 2019. Στην πραγματικότητα το Nothing great about britain θα είναι επίκαιρο όσα χρόνια και αν περάσουν στην Βρετανία και αλλού όχι φυσικά γιατί είναι ο πιο πολιτικός δίσκος του 2019 αλλά περισσότερο γιατί είναι και αυτοβιογραφικός. Και το προσωπικό είναι βαθιά πολιτικό. Ο κόσμος που ζει στους στίχους και τα μπιτ του Ταϊρόν είναι αυτός που ζει και αναπνέει στους δρόμους των πόλεων της Βρετανίας, είναι οι φτωχοί, οι άστεγοι, αυτοί που στην Αγγλία χαρακτήριζουν ως fucking foreigners, pakis και white trash, είναι οι άνθρωποι που κάνουν ουρές στα jobcentre ή αυτοί που κυνηγάνε τα επιδόματα. Ακούγοντας τον στο μυαλό σου έρχεται αμέσως ο Κεν Λόουτς, έχει την ίδια ευχέρεια να κάνει το βαρετό προσωπικό ανώτερο πολιτικό. Ο Slowthai μιλά για την βασίλισσα και τους μπάτσους, πρωθυπουργούς και πολιτικούς, για την νυχτερινή ζωή και τα ναρκωτικά, για τα φιλαράκια του και την φυλακή. Στα διαλείμματα από τα μπιτ και το εμσιν τον ακούμε να μιλάει για τον πατέρα του και την μάνα του που τον μεγάλωσε μόνη της. Πότε είναι αμείλικτος με αυτούς και αυτά που τον ενοχλούν ποτέ τρυφερός όταν αφηγείται καταστάσεις από την ζωή του. Περιγράφει με μαεστρία την γενέτειρα του το Νορθάμπτον και τη ζωή του γύρω από αυτό αλλά είναι η δυναμική του που τον κάνει να μας περιλαμβάνει όλους, είτε είμαστε εκεί είτε εδώ, είτε βλέπουμε τα πράγματα με την δική του οπτική είτε όχι. Γιατί αυτό που τελικά κάνει τον δίσκο τόσο ξεχωριστό είναι το ποσό ευθύς και ειλικρινής είναι. 

#TsipourakiBestOf2019: Dreams are not enough by Telefon Tel Aviv


Υπάρχουν μερικοί δίσκοι που τους μαθαίνεις από τις λίστες των καλύτερων στο τέλος της χρονιάς και σκέφτεσαι "πως μου ξέφυγε αυτή η δισκάρα;" υπάρχει και αυτή η διαρκής προσπάθεια να βρεις κάτι να ακούσεις, από κάπου να πιαστείς γιατί χωρίς μουσική δεν βγαίνει η μέρα, η βδομάδα, η ζωή. Και κάποια στιγμή θα σου δώσει κάποιος φίλος να ακούσεις κάτι (παλιά σε μορφή cd-r ή κασέτας τώρα πια σε λινκ) ή θα βρεις κάποιες προτάσεις στα σχόλια κάποιου ποστ σε κανένα γκρουπ που συμμετέχεις. Telefon Tel Aviv λέγονται και κάποιος σχολίασε ότι βγάλανε και αυτοί δίσκο φέτος, που να ξερες ότι ο ένας πέθανε πριν 10 χρόνια και από τότε έχουν να κυκλοφορήσουν κάτι, που να ήξερες ότι τα drum machine μπορούν να ακουστούν τόσο ωραία όσο στο standing at the bottom of the ocean; και το not seeing, που να ξερες ότι είχες καιρό να ακούσεις τέτοια ομορφιά σε ηλεκτρονικό δίσκο, κι ας άκουσες φέτος amon tobin, κι ας άκουσες thom yorke, dj shadow, και ας είδες και τον floating points, αν έχεις δίψα για μουσική κάθεσαι και ξεψαχνίζεις κάθε πηγή και θυμάσαι τότε που περίμενες να βγει το ποπ+ροκ, ή ακόμα καλύτερα τα τυπωμένα φανζίν που αγόραζες από το (και τότε) άβατο των Εξαρχείων, ναι από εκείνο το περίπτερο στην πλατεία, κι όσο το σκέφτομαι αυτός ο δίσκος είναι απίστευτος, ένας άνθρωπος μόνος του πως έγραψε αυτές τις κομματάρες, πως με έκανε να κολλήσω έτσι, θα τον βάλω στα καλύτερα της χρονιάς, θα γράψω κάτι στο τσιπουράκι, θα μιλήσω στους φίλους μου γι' αυτόν, θα τον μοιραστώ γιατί είναι κρίμα να μείνει χωρίς ακροατές, αχ να μπορούσα να σας βάζω να ακούτε μουσικές αντί να γράφω!