Όταν πρωτοάκουσα τον δίσκο δύο φορές στην γκάρντιαν πριν κυκλοφορήσει ομολογώ ότι φοβήθηκα. Φοβήθηκα το χειρότερο. Τι κι αν ο νέος δίσκος των Godspeed δεν είναι καλός; Πώς θα το αντιμετωπίσουμε αν δεν είναι τουλάχιστον τέλειος; Τι θα βάλω να ακούσει το παιδί; Τις περισσοτερες φορές οι ελπίδες μας διαψεύδονται με τον πιο τραγικό τρόπο, στην μουσική αυτο συμβαίνει στο 90% αυτών που ακούμε. Και οι αγαπητοί GYBE! (στο τέλος!) άνηκαν σε αυτό το 10% που ακούς και ξανακούς μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι δεν θα τους βαρεθείς ποτέ.
Έκανα λοιπόν τους φόβους μου γράμματα στο google doc για να τους ξορκίσω μαζί σας:
Φόβος 1ος: Κάπου κρυμμένο στο αυτοκίνητο έχω ένα σι ντι με την ζωντανή ηχογράφηση του 40λεπτου Behemoth! Βαρύ και ασήκωτο με σχεδόν καθόλου κορυφές και κοιλίες, χωρίς κορυφώσεις, ξεσπάσματα και σιωπές. Το είχα βαρεθεί. Και αυτός ο δίσκος υποτίθεται ότι είναι το ίδιο κομμάτι.
Φόβος 2ος: Μα είναι δυνατόν ο δίσκος να είναι μονός; 40 λεπτά μουσικής με 4 τίτλους- μέσος όρος δηλαδή 10’;! 6λεπτο κομμάτι; Μήπως δεν είναι οι Godspeed?!
Φόβος 3ος: Τι χέβι ήχος είναι αυτός; Γιατί μοιάζουν με God is an astronaut και τι θα πω τώρα στον JBuddha;
Τι περιμένουμε όμως ακριβώς από τους Godspeed; Παρά τις ευχές των ποστροκάδων τα συγκροτήματα που ακούμε να πειραματίζονται και στις συναυλίες και στους δίσκους, αυτό που κατάβαθα θέλουμε είναι απλά να λικνιστούμε με τον τόσο χαρακτηριστικό μας τρόπο στο ίδιο και γνωστό μοτίβο της μουσικής. Στην κριτική του pitchfork για το Asunder διαβάζω κάτι πολύ σωστό (η υπογράμμιση δική μου):
Change is not Godspeed’s way, but the other side of that coin is that, despite many imitators, there’s also nothing else out there that sounds quite like them.
Οι Godspeed λοιπόν είναι πρωτοπόροι by default! Και αυτό που κάνουν από την αρχή της μουσικής τους καριέρας (!) είναι να γράφουν και να παίζουν την μουσική ΤΟΥΣ, την μουσική που αυτοί πρώτοι έπαιξαν και κανείς άλλος παρά τους τόσους μιμητές/θαυμαστές δεν μπορεί να ακολουθήσει. Οι GYBE! δεν ανακάλυψαν κανένα νέο μουσικό είδος, γιατί τα μουσικά είδη γίνονται κτήμα και άλλων μουσικών. Η μουσική των GODSPEED YOU BLACK EMPEROR! δεν περιγράφεται. ακούγεται.
Έρχομαι λοιπόν στο παρόν αφού ταξίδεψα νοερά στα 90s και τα φοιτητικά μου χρόνια. Το Asunder αποτελείται από ΕΝΑ μόνο 40λεπτο τραγούδι. Μην προσπαθήσετε να τα ξεχωρίσετε και να πείτε το πρώτο είναι ΟΚ και το τέταρτο σούπερ. Ακούστε το μονοκοπανιά και ξεχάστε τους διαχωρισμούς. Δεν πιστεύω κανείς από εσάς να ξέρει να μου πει τη σειρά των τραγουδιών στο Lift, όπου υπάρχει ένα σεντόνι με τα περιεχόμενα και τους τίτλους.
Μετά την 10-15 ακρόαση ακόμα αναρωτιέμαι αν το 40λεπτο αυτό πόνημα είναι ότι καλύτερο έχουν γράψει ή το χειρότερο. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στο Asunder είναι ο χέβι ήχος, που όταν το πρωτοακούς νομίζεις ότι κάτι έχει η παραγωγή. Όμως οι GYBE! έχουν αποφασίσει εδώ και καιρό να βαρύνουν λίγο τον ήχο τους και δεν θα τους το κρατήσω μανιάτικο.
Το χαρακτηριστικό που με βάζει σε πολλές σκέψεις για το αν είναι το καλύτερο κομμάτι των Godspeed, είναι η δομή του δίσκου και τα drones στην μέση. Ξεκινάει με ένα χιτάκι για τους GYBE! -μόνο 10 λεπτά, με ριφάκι που σου μένει τυπωμένο στο μυαλό, ε, εντάξει θα μπορούσε να παιχτεί και στο ράδιο που λέει ο λόγος (σημ. Παίχτηκε ήδη στις Μουσικές Ανασκοπήσεις του radiobubble.gr)). Μέχρι και σόλο κιθάρας έχει το Peasantry και ακούω κάποια ανατολίτικη πινελιά, τι άλλο θέλετε;
Ξαφνικά η μουσική σταματάει και το πρώτο μέρος του drone, ένας δεκάλεπτος βόμβος παίρνει τη θέση της. Το Lamb's breath δεν φαίνεται να έχει τίποτα να προσφέρει στα αυτιά μας, ούτε καν γέφυρα μπορεί να θεωρηθεί ανάμεσα στα άλλα κομμάτια. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο μου φέρνει στο μυαλό όχι κάποια άλλη μουσική αλλά την δυστοπική κοινωνία στην οποία ζούμε -και εμείς και οι GYBE! Μετά βέβαια από την κακόηχη, αβαν γκαρντ κοινωνία μας στην περίπτωση των Godspeed δεν θα μπορούσε παρά να ακολουθήσει η αντίδραση και το ανέβασμα στον ουρανό.
Το δεύτερο μέρος του δίσκου (το οποίο στο σι ντι δεν ξεχωρίζει αλλά στο βινύλιο στο τέλος της πρώτης πλευράς κολλάει η βελόνα σε έναν επαναλαμβανόμενο βόμβο μέχρι να την αλλάξεις) μοιάζει βγαλμένο από τα καλύτερα σεμινάρια εκμάθησης καναδικής ποστ ροκ μουσικής. Από το σχεδόν σιωπηρό Lamb's breath που λες και δεν τελειώνει ποτέ περνάμε στο δεύτερο drone που μας προετοιμάζει σιγά σιγά για το φινάλε.
Ναι, εκεί ξέρεις αγαπητέ φίλε τι θα ακολουθήσει, θα τα σπάσουνε! Το εκπληκτικό με τους Godspeed όμως είναι ότι ξέρεις τι θα γίνει, σε έχουν προετοιμάσει άλλωστε σε όλο το προηγούμενο 15λεπτο αλλά πως θα γίνει; Τέλος πάντων αυτό πρέπει να το έχετε ανακαλύψει ήδη. Οι κιθάρες αρχίζουν να παίρνουν μορφή αφού έχει δώσει το σύνθημα η Sophie Trudeau και τα ντραμς βάζουν το νερό στο αυλάκι. Χτίζουν χτίζουν και χτίζουν με τις κιθάρες και εκεί που περιμένεις να μπει η "όπερα" (όρος του JBuddha) σταματάνε το ανέβασμα. Στο αγαπημένο μου μέρος (βλέπε το διάγραμμα) ένα κιθαριστικό ριφ μπαίνει γέφυρα ανάμεσα σε όλο τον υπόλοιπο δίσκο και στο τελείωμα. Τελικά και αφού μας έχουν ήδη προετοιμάσει με τις χέβι κιθάρες που συνήθως παίζουν όλες μαζί το ίδιο ριφ τα σπάνε στα τελευταία λεπτά αφήνοντας μας κάθιδρους και ζαλισμένους να αναρωτιόμαστε ακόμα τι ειν' τούτο (φαντάσου τον εαυτό σου σε συναυλία).
Σας έκανα ένα μικρό διάγραμμα για να καταλάβετε:
Συμπέρασμα: Από το 1997 που ακούω Godspeed έχω εκστασιαστεί απολαύσει και με τους 6 δίσκους τους (lp & ep) είτε από το πρώτο άκουσμα (ακόμα θυμάμαι τι ένιωσα όταν πρωτοάκουσα το Moya) είτε μετά από επαναλαμβανόμενες ακροάσεις. Παρότι συμφωνώ σε πολλά με τον Mark Richardson στο pitchfork δεν νομίζω καθόλου ότι οι GYBE! δεν άλλαξαν. Στο Asunder δεν ακούω τους God's Pee του Yanqui ή ακόμα ακόμα του Hallelluja. Τα αβαν γκαρ drones, ο χέβι ήχος στις κιθάρες εμένα που κοιμάμαι με το βινύλιο του Slow riot κάτω από το μαξιλάρι μου, με ξενίζουν. Αλλά γουστάρω ρε φίλε!
Τέλος, αφου πιστευω ότι σας έπεισα ότι ο δίσκος αξίζει πολυ παραπάνω από 7,6 που του εβαλε το pitchfork και είμαι σιγουρος ότι μετά από 10-15 ακροασεις 3-4 από εσάς θα τον λατρέψετε (ειδικά το ξέσπασμα στο Piss Crowns…), θέλω να επισημάνω ένα μάλλον μειονέκτημα. Όλοι οι δισκοι των Godspeed από το F♯A♯∞ (1997) ως το 'Allelujah! Don't Bend! Ascend! (2012) είναι συνδεδεμένοι ή προπαγανδιζουν κάποιο πολιτικό σκοπό ή καυτηριάζουν κάποια γεγονότα. Το Lift είναι γεματο με παραπομπές στους τίτλους και επομένως και στην μουσική (όπως περίτρανα αποδεικνύει το World police and friendly fire) ενώ το Yanqui UXO είναι καθαρά πολιτικο (09-15-00, rockets fall on rocket falls). Στο Asunder αυτή η ευθεία πολιτική καταγγελία, η σύνδεση μουσικής και πολιτικής, φαίνεται να λείπει. Λέω φαίνεται γιατί δεν υπάρχει to your face όπως προηγουμένως. Υπάρχει βέβαια το αφισάκι που έρχεται με το βινύλιο με αναποδογυρισμένη την καναδική σημαία και το “We love you so much our country is fucked”. Ας ειναι όμως. Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε ή θα τα προσθέσουμε μόνοι μας.
