Όπως έχετε ήδη καταλάβει, με εξιτάρει ο τρόπος που μερικοί μουσικοί, ειδικά οι ποστροκάδες, μπορούν να συνδέσουν τόσο άψογα το όνομα του δίσκου ή του τραγουδιού/σύνθεσης με την μουσική. Πρώτοι διδάξαντες οι GYBE! με το υπεραναλυτικό εσώφυλλο στο Lift your skinny fists… και τα υπόλοιπα βέβαια (Rockets fall on rocket falls -fuck!) και ακολούθως οι Mogwai με τα κουλ και περίεργα ονόματα (Like Herod, Mogwai Fear Satan, Stupid prick…) και την μουσική να τα κάνει να φαίνονται απλά. Αλλά και οι DMST και οι Fly pan am δημιουργούν πολύ συχνά μουσικές που έχουν σαν αφετηρία τα ονόματα που θέλουν να δώσουν στα κομμάτια τους. Θα μπορούσα να συνεχίσω την λίστα αυτή των συγκροτημένο και μουσικών που επιτυχημένα ή αποτυχημένα προσπάθησαν να συνδέσουν ορχηστρική μουσική με μια φράση ή λέξη (να είδες ξέχασα τους A silver mount zion)!
Εδώ λοιπόν κολλάει εκπληκτικά η Jessica Moss για την οποία είπαμε δύο πράγματα στο προηγούμενο κείμενο. Εν τω μεταξύ κυκλοφόρησε ο τρίτος της δίσκος και πρόλαβα και τον άκουσα! Θα καταλάβατε ήδη ότι την έχω ερωτευθεί την Τζέσικα, όπως κατά καιρούς ερωτεύομαι διάφορους μουσικούς ανεξαρτήτως φύλου και είδους μουσικής. Το Entanglement ήρθε λοιπόν και κάθισε πάνω μου σαν ελέφαντας - αδύνατο να τον αγνοήσω - αφού - εικάζω ότι- το θέμα του είναι η φυσική! Ο τίτλος του καταρχάς παραπέμπει στις περίπλοκες αλληλεπιδράσεις και δεσμούς μεταξύ των διαφόρων σωματιδίων, και που επιβεβαιώνει και ο τίτλος του πρώτου μέρους, το 20λεπτο Particles. Δεν έχω ιδέα πως ηχούν τα στοιχειώδη σωματίδια αλλά νιώθω αρκετά αισιόδοξος ότι η Τζέσικα έχει κάποια ιδέα. Το κομμάτι ξεκινάει σαν ένα σμήνος από σωματίδια να πέφτει πάνω σε μια οθόνη παρατηρήσης αλλά καθώς το βιολί της Τζέσικας πολλαπλασιάζεται μέσα από τις λούπες σαν να ενώνονται και να δημιουργούν σώματα· έμψυχα και άψυχα. Αυτή η πάλη, η αλληλεπίδραση μεταξύ των σωματιδίων θα συνεχιστεί με διάφορους τρόπους και ήχους (όλους βγαλμένος από το βιολί και τους ενισχυτές της Τζέσικας) μέχρι να έρθει η
Καθώς το Particles τελειώνει σε ένα κρεσέντο άμπιεντ μουσικής, δίνει την θέση στο δεύτερο μέρος του δισκου, το Fractals (Truth 1-4). Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση στο Fractal από την πρώτη στιγμή είναι ότι ξεκινάει με μια μελωδία βιολιού που μοιάζει να σε απομονώνει από οποιονδήποτε άλλο ήχο ή σκέψη σαν εκείνη την στιγμή η βιολίστρια να παίζει σε ένα ηχομονωμένο στούντιο με εμένα μόνο ακροατή. Μου τα έσκασε - όπως εκείνο το ξέσπασμα στο Piss crowns - καθώς περπατούσα προς την στάση του 049 στις 7.30 το πρωί. Αλλά και τώρα που κάθομαι σε ένα παγκάκι στη πλατεία Σερφιώτου στις 7.30 το βράδυ νιώθω το ίδιο συναίσθημα (έπρεπε να το ακούσω για να σας το περιγράψω). Καθώς μπαίνει το Truth 2 (χωρίς να το καταλάβω) ο ήχος του Βιολιού γίνεται πιο επικός, οι διακυμάνσεις της φωνής του μπλέκονται σαν σωματίδια σε αλληλεπίδραση, όμως το αίσθημα ότι είμαι μόνος με την Τζέσικα παραμένει.
Δεν ξέρω αν έχεις ήδη ακούσει κάποια σύνθεση της Moss ή αν θα ακούσεις τώρα, πάντως πρέπει να το κάνεις με όλη σου την ενέργεια, την προσοχή, με όλο σου το σώμα. Η μουσική της μοιάζει να απευθύνεται ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο και μόνο σε έναν. Ο δυναμισμός της πηγάζει από την μουσικό και το όργανο της και όχι από την σύνθεση. Η Τζέσικα και το βιολί της αλλάζουν συνεχώς φύλο, μορφή, ταυτότητα, το έμψυχο γίνεται άψυχο, τα κομμάτια αλλάζουν όνομα όταν τα ακούει άλλος, τα φράκταλ δεν είναι συμμετρικά μαθηματικά σχήματα, είναι η φωνή του βιολιού στην έρημο.
