η γραφή μου είναι...

η σκέψη μου αέναη...
αποδεικνύει τη σχετικότητα του τόπου και του χρόνου,
δημιουργεί εικόνες,
άλλοτε πρόστυχες κι ανασφαλείς με δόντια ήδη ματωμένα
κι άλλοτε ερωτικές, δημιουργικές, όμορφες,,, σαν "εσένα"

η ντροπή μου είναι μεγάλη...
πόσα έχω κρυμμένα στα αμπάρια μου και δεν τα δώρισα ποτέ μου,
μιά κίνηση απλή, να ξετυλίξει το αμιγές ερυθρό, χωρίς προσμίξεις και ενέσεις αυταρέσκειας

η μουσική μου είναι ένα σύννεφο...
ένα βήμα εγώ, ένα εκείνη,
με ακολουθεί σαν κινούμενη σκιά...
όταν με συντροφεύει, αραιώνει και παιρνούν οι αχτίδες της ζεστές στο δέρμα
όταν δεν την ορίζω, με καταδιώκει με βρυσιές ηλεκτρισμένες κι άναρχες σκέψεις

ο στίχος μου είναι ένας κόσμος...
φτιάχνεται σιγά σιγά με απέραντη αγάπη για "εσένα"

ακόμα κι όταν η πένα μου καταργεί τα πάντα σε αυτόν,
δε θέλω να μείνουν οι ικανοί,
αλλά οι αγνοί κι οι ελεύθεροι...
"...πριν απ'τα μάτια μου ήσουν φως,
πριν απ'τον έρωτα, έρωτας
κι όταν σε πήρε το φιλί, γυναίκα..."

το κορμί μου είναι ανθρώπινο...
προχωρά στη μέρα τρέχοντας,
στο ηλιοβασίλεμα στενάζει,
το βράδυ γέρνει πλάι σε προσευχές
στα όνειρα που θέλησε να ζήσει,

και στην αυγή την ανάσα μου γεννά
στο πρώτο άνοιγμα των ματιών, στην ηλιόλουστη καλημέρα σου

ο λόγος μου είναι φτηνός...
για να παρέχει στους άλλους το δικαίωμα να μιλούν και να προσπερνούν πιο δυνατοί από εμένα...

* οι στίχοι: ...πριν απ'τα μάτια μου ήσουν φως,
πριν απ'τον έρωτα, έρωτας
κι όταν σε πήρε το φιλί, γυναίκα...
είναι του Οδυσσέα Ελύτη

** η τελευταία στροφή είναι βασισμένη σε στίχους του Χάρη Αρώνη

Post Rock Will Never Die But...

dennis: tell me atrihos pithikos what are you writing at the moment?
atrihos pithikos: ow, I'm trying to create a book concerning a love story in Ioannina during the time of Ali Pasas. It's really intriguing. But I have problems with the historical aspect of my novel. 

dennis: oh, really? I thought that you were going to compose an article about the new Mogwai album, Hardoce Will Never Die But You Will. We've read so many articles from you nowadays about all kinds of albums but no Mogwai! I thought they were your favorite group!

atrihos pithikos: You're right there, they are my favourite band but I'm not ready yet to think something on that album. It confuses me. 

dennis: how so?

atrihos pithikos: You see, when I say it confuses me, I mean it. I just don't know what to make of it.

dennis: I see. Okay then, tell us about your new book instead.

atrihos pithikos: It's the story of love between two Greek women who are possessed by the same passion for Ali, the Pasas of Ioannina at the time. There's a beautiful lake, a small island, greek traitors, the revolution and a lot of rakí. I think it's gonna be a treat for all the family -except the little children of course.

dennis: Mm, interesting. So, back to Mogwai then. What's the confusing part of the album you mentioned earlier?

atrihos pithikos: Oh, god, do we really have to do this now? I mean, I love them, man, but I really don't know what to make of it! 

dennis: Yeah..., sorry but talking about your efing love story is not an option. First of all, it sounds really boring, and second, you need to say something about mogwai. That's reason I'm speaking to you, remember?

atrihos pithikos: God, you're such a prat! I have a career you know, I just don't sit on my ass and listen to Mogwai all the time!

dennis: Yes, you do!

atrihos pithikos: Yeah, right! I stopped after the first listening, you know, 'cause I didn't really like the album but then fantasmenios wrote something good about it and I decided to listen to it again and now I can't stop!

dennis: And why is that? Maybe because you hate hating them? 

atrihos pithikos: Oh please shut up! You know as well as I that The Hawk Is Howling was no Mogwai album and I hated it. But there's something weird going on with Hardcore... and I can't say what it is. Firstly, the album starts with this cheesy postrockish track that could come from a group JBuddha only likes...

dennis: You mean White Noise. Beware, though, JBuddha'll reading this!

atrihos pithikos: I think he knows by now. Anyhow, if you manage to get through White Noise, there are some mogwai-like diamonds -the mechanic beat oriented Mexican Grand Prix, the slow moving, never-blown-off Death Ray, San Pedro is kind of old skool mogwai, I like the bass and the guitar distortion on George Square Thatcher Death Party and of course there's You're Lionel Richie, great title, amazing song!

dennis: So, you liked the album after all. You described two thirds of the tracks there!

atrihos pithikos: Well, I don't know. Stuart is 34 years old already, Mogwai can't have that youthful energy anymore, I suppose, and it seems as though they're trying to do something more here. 

dennis: Mogwai are changing then but do we like that?

atrihos pithikos: It's like... hmm... how can I say it? ...Well, it's like Mogwai are saying "Forget post rock, we're Mogwai!". Or "Mogwai will never die but post rock already did", I don't know. After all this, I must admit I kind of like this album. 

dennis: That's it then?

atrihos pithikos: Yep.

dennis: So, are we going for a pint of brew later?

atrihos pithikos: Why not?

Το τελευταίο ζωντανό ρόδο

Τετάρτη 9 Μάρτη 2011

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

εδώ και μέρες βασανίζομαι να σκεφτώ κάτι ωραίο να γράψω στο μπλογκ για τον νέο δίσκο της PJ Harvey αλλά δεν νομίζω να τα καταφέρω. Όσο περισσότερο το γυρναώ στο μυαλό μου τόσο περισσότερο μπερδεύομαι. Είναι και το γεγονός ότι από τότε που αγόρασα το δίσκο (εντάξει ημερολογιάκι μου τον 'κατέβασα' πρώτα!) σταμάτησα να ακούω το King of Limbs των Radiohead που μοιάζει πια ένα δισκάκι της πλάκας. Όταν το πρωτοείδα στο σάιτ του συγκροτήματος παραλίγο να λιποθυμίσω αλλά τώρα πως να το πω στους φίλους και τους αναγνώστες ότι απλά δεν μ' αρέσει; Βρίσκω παρηγοριά στα περίεργα ριφάκια της αγαπημένης μου Πόλυ και στα λόγια που στριφογυρίζουν μέρα νύχτα στο στη σκέψη μου σαν τις αναμνήσεις των νεκρών συγγενών και φίλων από τον πόλεμο. Τόσα χρόνια αδυνατώ να κατατάξω την PJΗ στους ιδιοφυής και πρωτοπόρους μουσικούς που (νομίζω ότι) ακούω αλλά κάθε φορά που κάποιος δίσκος της κυκλοφορεί αγγιστρώνομαι πάνω του σαν τις βδέλες στο δέρμα μας. Πότε άραγε, ημερολογιάκι μου, ήταν τελευταία φορά που αρνήθηκα να διαγράψω από το mp3 player μου (ναι, αυτό το σαραβαλιασμένο) ένα μαγικό τραγούδι της Πόλυ Τζιν; Θα πρέπει φυσικά να αναφέρομαι στο σκοτεινό Black Hearted Love που τόσες φορές υπενθύμισα στους κολλητούς μου να ακούσουν (ξανά και ξανά) αλλά δεν με άκουσαν. Και σήμερα καθώς για ν-ιοστή φορά βρίσκω τον εαυτό μου να ακούει με αυξημένη προσοχή τον ίδιο δίσκο έχω κολλήσει σαν πεταλίδα σε βράχο με το ακόμα πιο θλιμμένο και σκοτεινό The Words That Maketh Murder και το πανέμορφο βίντεο που το συνοδεύει. "I have seen and done things I want to forget; / soldiers fell like lumps of meat / blown and shot out beyond belief / arms and legs were in the trees." Πως αλήθεια ν' αντισταθώ σε έναν δίσκο-φόρο τιμής στους απλούς στρατιώτες που έδωσαν τη ζωή τους σε έναν ολόκληρο αιώνα εφιαλτικών μαχών και την φρίκη του πολέμου; Πως να μην σταματήσει να χτυπά η καρδιά μου όταν την ακούω να τραγουδάει "as we advanced into the sun / death was all and everyone."; Είναι ακριβώς αυτό το θέμα που έχει επιλέξει να μελοποιήσει, ο θάνατος ως διαταγή, η φρίκη, η τιμή της πατρίδας ("and what is the glorious fruit of our land? / Its fruit is deformed children."), ο πόλεμος, η εγκατάλειψη, τα αγαπημένα πρόσωπα που μένουν πίσω. Οι στίχοι δεν βγαίνουν από κάποιον που δεν έχει νιώσει ποτέ τι εστί πόλεμος (όπως είναι η PJ) αλλά φαίνεται σαν να τραγουδήθηκαν από στρατιώτες και αμάχους κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά το τέλος του πολέμου. Και η μουσική μοιάζει να το τονίζει αυτό αποκτώντας ένα χρώμα παραδοσιακής αγγλικής μουσικής. Δεν προσομοιάζει εμβατήρια αλλά πότε γίνεται δυναμική σαν αδιαπέραστο τείχος, πότε ανυπόφορος θρήνος, πότε καταγγελία, πότε απλή διαπίστωση. Σε ένα τραγούδι μοιάζει η φωνή της Πόλυ Τζιν να υψώνεται σαν να θέλει να τραγουδήσει οπερέττα αλλά φυσικά η φωνή της σπάει, ξεφεύγει. Αυτός ο δίσκος, πολυαγαπημένο μου ημερολόγιο, είναι η νέα παραδοσιακή μουσική του δυτικού πολιτισμού. Σφραγίζει έναν ολόκληρο αιώνα πολέμων και μαχών, πληγών και θυμάτων. Όταν οι 'άλλοι' θα ακούνε ακόμα Bob Dylan εμείς θα τραγουδάμε PJ Harvey, όταν όλος ο πλανήτης θα περιμένει με κομμένη την ανάσα τον νέο δίσκο των Radiohead εμείς θα 'τσιμπάμε' το volume για να ακουστούν οι φωνές μας. Καληνύχτα.

Που θα βρούμε τσίπουρο?

Ενώ τα ποτά ανά τη χώρα ακριβαίνουν και νοθεύονται το τσίπουρο παραμένει ακόμα αξιόπιστη και φθηνή λύση. Πρόσφατα ανακάλυψα ότι ένας σύντροφος και φίλος παράγει τσίπουρο στην τσιπουρομάνα Ήπειρο (και συγκεκριμένα σε ορεινό χωριό των Ιωαννίνων) και κατεβαίνοντας από την πρωτεύουσα της τσιπουροποσίας έφερα μαζί μου στη 'στεγνή' Αθήνα καμιά δεκαριά λίτρα. Αλλά -αναρωτιέμαι- φτάνουν αυτά για να μας συνοδέψουν στις μουσικές περιπέτειες που μας περιμένουν στο 2011; Μάλλον θα χρειαστεί να ξαναταξιδέψω στην Παγουροχώρα για προμήθειες καθώς μέσα στους 4 μήνες αλλαγής του χρόνου άκουσαν τα αυτάκια μου 5 δίσκους που μάλλον (αν δεν μας επιφυλάσσει και άλλες εκπλήξεις η μουσική παραγωγή το 2011) θα φιγουράρουν στους καλύτερους της χρονιάς -και όχι μόνο. Και να σκεφτείς ότι η χρονιά νομίζαμε ότι τελείωσε μουσικά με την 'συναυλία' (ελλείψη άλλης λέξης) των GYBE!. Αλλά ας μην λογο-δρομώ, ιδού:

(α) Bonobo: Black Sands 

Πριν μερικές εβδομάδες πήρα τηλέφωνο τον JBuddha με σκοπό να μοιραστώ μαζί του τον ενθουσιασμό μου για τον νέο δίσκο του Yann Tiersen (δες παρακάτω), που πρώτος ο tissaris μου υπέδειξε, αλλά αντί αυτού βρέθηκα να τον ακούω να φλυαρεί για τον νέο δίσκο του Bonobo! Δεν υπάρχει κάτι πιο σπαστικό από το να θες να πεις κάτι με ενθουσιασμό και αντ' αυτού να αναγκάζεσαι να ακούσεις κάποιον άλλο να ενθουσιάζεται. Αλλά απ' την άλλη δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα απ'το να μεταδίδεται ο ίδιος ενθουσιασμός από τον ένα τσιπουροπότη στον άλλο. Αμέσως βρήκα το Black Sands το έβαλα στο mp3 player μαζί (και μόνο) με το Dust Lane και για 2 τουλάχιστον εβδομάδες δεν άκουγα τίποτε άλλο. Εκτός από τα συνήθη ηλεκτρονικά τοπία-διαμάντια του Bonobo, στο δίσκο συμμετέχει και η Andreya Triana (η οποία κυκλοφορεί και κάποιο δίσκο στην Ninjatune) σε δυο τραγούδια απίστευτης μουσικής και φωνητικής ομορφιάς. Όμως το τραγούδι που κλέβει την παράσταση είναι το ομώνυμο (όπως πολύ σωστά επισήμανε ο JBuddha). Στην αρχή νόμιζα, έτσι μπερδεμένους όπως τους άκουγα τους δίσκους, ότι ήταν άλλο ένα κομμάτι του Tiersen! Αλλά φευ! Αυτή η γλυκιά, ήρεμη δύναμη και ομορφιά στη μουσική μπορεί να δημιουργηθεί και από άγγλο dj που πριν καμιά δεκαετία δεν θα θεωρούνταν καν μουσικός! Mr Bonobo τα σέβη μου και στη υγειά σου.

τσιπουρόμετρο: 

(β) Le fabuleux destin de Yann Tiersen

Έχουν περάσει ακριβώς 10 χρόνια από τότε που βγαίνοντας από την αίθουσα ενός κινηματογράφου  ανυποψίαστος για το τι είχα δει και ακούσει, έψαχνα να βρω το συνθέτη του καταπληκτικού soundtrack. Αλλά η αλήθεια ήταν ότι με βρήκε αυτός πρώτος, όπως βρήκε και τον Matt για να μιξάρει ξανά το βαλς της Αμελί ως Third Eye Foundation! 10 χρόνια είναι πολλά και συνήθως μουσικοί που γράφουν τέτοιας ομορφιάς και δύναμης μουσική είτε επαναπαύονται και δρέπουν τις δάφνες τους είτε εξαφανίζονται. το 2011 είναι σημαδιακό για μένα. Ακόμα -10 χρόνια μετά- δεν έχω ξεπεράσει τον έρωτα μου για την Αμελί -ταινία και μουσική. Αλλά με το Dust Lane νομίζω ότι έχω διαχωρίσει τον μουσικό 'που έγραψε τη μουσική της Αμελί' από τον Yann Tiersen. Και αυτό γιατί σε αυτό το δίσκο και ο ίδιος ο Tiersen ξεπερνά τον εαυτό του. Οι κακές παρέες τον σπρώχνουν σε πιο πειραματικά τοπία. Αν έπρεπε να γράψω δυο λέξεις για το δίσκο θα ήταν αυτές: Ακούστε τον! Αλλά υπάρχει και κάτι παραπάνω. Το υπέροχο πεπρωμένο του Γιανν Τίρσεν είναι το ποστ-ροκ. Με τρελούς ελιγμούς αποφεύγει όλα τα αγκάθια τα καρφωμένα στο άψυχο σώμα του ποστ (!!), το ξεθάβει και το ανασταίνει. Οι GYBE! -μέχρι να γράψουν κάτι νέο- απλά μας θύμισαν πόσο ωραία είναι η μουσική που κάποτε αγαπήσαμε, ο Τίρσεν δίνει νέο νόημα στη μουσική δημιουργία. Από το παιχνιδιάρικο Amy, το νοσηρό Dark Stuff και το πολιτικό Palestine, μέχρι το αθώα πρόστυχο F**k Me, αυτή η Δισκάρα αποπνέει άρωμα νέας χρονιάς, νέας δεκαετίας, νέας μουσικής. 

τσιπουρόμετρο: 

(γ) Τα Τραγούδια που Έγραψα
Όταν το 3011 οι νέο-νέο-Έλληνες θα ψάχνουν να βρουν τις ρίζες τους και να ερευνήσουν τι τελικά τους συνδέει με τους προγόνους τους 1000 χρόνων μερικοί ιστορικοί της μουσικής και της γλώσσας θα θελήσουν να μελετήσουν έναν τραγουδοποιό των αρχών του 21ου αιώνα, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ο Σαμάνος -hopefully- θα έχει χαθεί. Το Στην Ανδρομέδα και στη Γη θα θεωρείται κλασσική ελληνική μουσική. Η Αγρύπνια θα διδάσκεται στα  πανεπιστήμια κ.ο.κ. Θα μπορούσα να γράψω διήγημα επιστημονικής φαντασίας αλλά το έτος είναι 2011 και ο νέος δίσκος του Θ. Παπακωνσταντίνου, Ο Ελάχιστος Εαυτός. Αλλά τι να γράψω; Είναι έκπληξη ότι ΚΑΙ αυτός ο δίσκος είναι τόσο γαμάτος;! Μήπως περιμέναμε ο Θανάσης να γράψει κάτι ίδιο με τα προηγούμενα τραγούδια του; Ίσως να φανταζόμασταν μερικοί ότι η παραγωγή, η ενορχήστρωση και η φωνή του Φώτη Σιώτα να μην ήταν τόσο τέλεια! Κι όμως! Όπως η κυβέρνηση τρέμει από την ορμή των κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων έτσι και οι σκυλο-παραγωγοί, οι διαφημιστές τους και τα τσόλια τους κάνουν κακάκια όταν ακούν δίσκους σαν αυτόν να κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά μέσω μιας ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας. Ίσως αν πείθονταν ο Παπακωνσταντίνου να γράψει στα αγγλικά να φιγουράριζε σαν δίσκος του μήνα στα δισκάδικα Rough Trade αλλά μετά θα τον συχτιρίζαμε γιατί θα χάναμε στίχους  μαγεία όπως  "πείτε μου ακόμα αν έρχεται στην άκρη του χωριού / ο λύκος του θανάτου τους χειμώνες, / που, σαν κουνούσε την ουρά, το γάλα έπηζε / στα τρομαγμένα στήθη απ' τις λεχώνες". 

τσιπουρόμετρο:

(δ) Mode Plagal IV
Όταν είδα και άκουσα τους Mode Plagal live για πρώτη μου και τελευταία φορά δεν συγκράτησα τίποτα από τη μουσική τους και τη συμπεριφορά τους προς αυτή. Ο 'πολύς' κ. Σαββόπουλος είχε δημιουργήσει ένα σόου τόσο φορτωμένο γύρω από τον ίδιο, που καπέλωσε ακόμα και τον Νίκο Παπάζογλου. Μερικά χρόνια μετά, ανακαλύπτοντας τα Mode Plagal I, II και κυρίως το ε-κ-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ό Mode Plagal III ένιωσα περηφάνεια, εθνική και προσωπική. Τώρα, 7 χρόνια μετά τον τελευταίο τους δίσκο, κυκλοφορεί από τη Λύρα, το Στην Κοιλιά του Κήτους. Στο εξώφυλλο φιγουράρει ένα σκίτσο του Μποστ που μας προετοιμάζει για δύο τραγούδια του δίσκου που είναι βασισμένα σε κείμενα του γνωστού σκιτσογράφου. Οι Mode Plagal δεν μελοποιούν τις ιστορίες του Μέντη Μποσταντζόγλου αλλά τα απαγγέλουν με μουσική υπόκρουση και εκτοξέυουν τη μουσική στα διαλείμματα των κειμένων. Έχουν το θράσος όχι μόνο να συνδέσουν τον πηγαίο τζαζ πειραματισμό τους με τα ειρωνικά, πολιτικά, γλωσσικά αριστουργηματικά κείμενα του Μποστ, αλλά και να μελοποιήσουν απόσπασμα από τους Αδερφούς Καραμαζόφ του Ντοστογιέφσκι στο Ντόστο (!). Ενδιάμεσα υπάρχουν βέβαια τα 'γνωστά' οργανικά τους κομμάτια, μια απίστευτη μίξη τζαζ, φανκ, ελληνικής, ανατολίτικης και βαλκανικής μουσικής παράδοσης. Αν θέλετε να ακούσετε πως θα μπορούσε να μετουσιωθεί η ελληνική μουσική αν δεν την είχαν αναλάβει ο Γιώργος Θεοφάνους και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, αλλά μουσικοί με αρχίδια, φαντασία και αγάπη, ακούστε αυτόν τον δίσκο και ότι άλλο υπογράφεται απο τους Mode Plagal.

τσιπουρόμετρο:

(ε) The King of Limbs

Ακούγεται λίγο μονότονος και βαρετός στο πρώτο άκουσμα.   Φαίνεται σαν να ξέχασαν να ειδοποιήσουν τον ντράμερ ότι ηχογραφούν δίσκο. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον καινούριο δίσκο των Radiohead. Έχει, νομίζω, γίνει το πάθημα του Kid A μάθημα και πριν εκφέρουμε γνώμη για το τι είχαν στο μυαλό τους θα αντιγράψουμε τα mp3 αρχεία στο player μας (τουλάχιστον εγώ και ο JBuddha) και απλά θα τον λιώσουμε μέχρι να καταλάβουμε την μαγεία του δίσκου ή την μαλακία του συγκροτήματος (που θέλετε να στοιχηματίσετε;). Ένα είναι το σίγουρο πάντως (αν δεν το καταλάβατε ακόμα): Ξεχάστε για άλλη μια φορά ότι προηγούμενο έχουν γράψει. Αν δεν υπήρχε η φωνή του Thom Yorke θα μπορούσαν να κυκλοφορούν δίσκους με διαφορετικά ονόματα και να μην τους καταλαβαίναμε. Προς το παρόν, ας βάλουμε τα ακουστικά μας και ας αφιερώσουμε κομμάτι του ελεύθερου χρόνου ή των μετακινήσεων μας στην μουσική των Radiohead. Το αξίζουν έτσι ή αλλιώς, και κατά τη γνώμη μου δεν θα βγούμε χαμένοι. Η συγκεκριμένη μπάντα δεν είναι γραμμική. Πίσω από το πρώτο επίπεδο μουσικής κρύβονται εκπλήξεις. Καλό άκουσμα. 

τσιπουρόμετρο:

Θεέ μου...

...είναι αυτό που νομίζω? (απλά πατήστε στην εικόνα)